Ο νέος Δημοκρατικός παρεμβατισμός

Γράφει ο Βαγγέλης Αντωνιάδης

Ολόκληρη η προεκλογική εκστρατεία Μπάιντεν είχε ως άξονα την στόχευση της αποκατάστασης της αμερικανικής Δημοκρατίας απέναντι στην απροσχημάτιστη προσπάθεια κατάλυσης της από τον πρόεδρο Τραμπ και την παράλληλη προσπάθεια υπονόμευσης του ομοσπονδιακού χαρακτήρα των Ηνωμένων Πολιτειών που κορυφώθηκε με το πραξικόπημα που εκδήλωσαν ένοπλες πολιτοφυλακές προσπαθώντας να καταλάβουν το Καπιτώλιο.

Άλλωστε οι εκλεκτικές συγγένειες του τραμπισμού με αυταρχικά και τριτοκοσμικά καθεστώτα έγινε εμφανής μέσω της προσέγγισης με καθεστώτα όπως εκείνα του Κιμ Γιονγκ Ουν στην Βόρεια Κορέα, του Ερντογάν στην Τουρκία και του Πούτιν στην Ρωσία που συνοδεύτηκε από έναν εξίσου πρωτοφανή αναχωρητισμό των ΗΠΑ από τις διεθνείς εξελίξεις.

Η αλλαγή ρητορικής αλλά και πολιτικής μετά την ανάληψη της προεδρίας Μπάιντεν με τον Λευκό Οίκο πλέον να αποστασιοποιείται από τους αυταρχικούς ηγέτες.

Όμως προς το παρόν η συγκεκριμένη ρητορική δεν έχει μεταφραστεί σε ουσιαστικά αντίμετρα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι σιωπηρά αποσύρθηκαν οι εντάσεις της Ουάσινγκτον για την κατασκευή του Nord Stream 2 ο οποίος αυξάνει μέσω του αερίου την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία προσφέροντας όμως και άλλους μοχλούς πίεσης στην Μόσχα στις στοχεύσεις της στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη που υποκρύπτουν την πάγια στόχευση της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, την αποκατάσταση της ρωσικής κυριαρχίας σε όλα τα κράτη της πρώην ΕΣΣΔ και του συμφώνου της Βαρσοβίας.

Ακόμα χειρότερα συνεχίζει να ανέχεται την επιθετική ρητορική της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας. Ενώ οι Αμερικανικές απειλές προς την Κίνα δεν λειτούργησαν αποτρεπτικά προς το παρόν για τις κινεζικές προκλήσεις στα στενά της Ταιβάν. Όμως η μεγαλύτερη απογοήτευση στον ταυτόχρονο πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας αποτελούσε η βεβιασμένη αποχώρηση των Αμερικάνων από το Αφγανιστάν, που κλόνισε την εμπιστοσύνη των συμμάχων της Ουάσινγκτον.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ σαφώς και είχε δίκιο όταν υποστήριξε πως η Δημοκρατία βάλετε σε όλο τον κόσμο και ότι οι ερχόμενες δεκαετίες θα αποδειχτούν κρίσιμες για την διαμόρφωση του Δημοκρατικού πολιτεύματος και των διεθνών συσχετισμών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν να υποτιμούν το μέγεθος των απειλών. Μία πραγματική πολιτική στήριξης της Δημοκρατίας προϋποθέτει την στενή συνεργασία με τις πραγματικές Δημοκρατίες του κόσμου, διατηρώντας σε ασφαλή απόσταση τους αυταρχικούς εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μία νέα πολιτική Δημοκρατικού παρεμβατισμού νομοτελειακά θα προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις.

Επομένως οι Ηνωμένες Πολιτείες οφείλουν να αναλάβουν το κόστος της σύγκρουσης για να στηρίξει την φιλελεύθερη Δημοκρατία αλλά και να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία τους στον κόσμο και τον ρυθμιστικό τους ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.