Όταν η στάχτη γίνεται σταθερότητα και η Φύση αποκαλύπτει την Αλήθεια
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Το χάλι μιας χώρας δεν φαίνεται μόνο στους αριθμούς της οικονομίας ή στα χαρτιά της Ευρώπης που εγκαλούν την κυβέρνηση για το κράτος δικαίου. Φαίνεται πρώτα απ’ όλα στο βαθύ σκίσιμο της ίδιας της κοινωνίας.
Από τη μια, έχουμε τη συντριπτική πλειοψηφία που ζει καθημερινά την κατάρρευση των υποδομών και την ανυπαρξία οποιουδήποτε σοβαρού σχεδίου Πολιτικής Προστασίας. Κι από την άλλη, βλέπεις ένα κομμάτι του κόσμου, μικρό μεν, αλλά ικανό να κρίνει το αποτέλεσμα, που συνεχίζει να δίνει άφεση αμαρτιών και να κρατάει στη ζωή τις φαμφάρες περί «αριστείας». Άλλοι γιατί έχουν ανοιχτά συμφέροντα με την εξουσία κι άλλοι γιατί, από έναν φοβικό συμβιβασμό, χάφτουν το αφήγημα μιας δήθεν «σταθερότητας».
Μα αναρωτιέται κάθε λογικός άνθρωπος, ποια είναι αυτή η «σταθερότητα» για την οποία ζητάνε ξανά την ψήφο μας; Είναι η σταθερότητα ενός «επιτελικού κράτους» που κατάντησε το SMS του 112 από μέσο σωτηρίας σε μια νομική ασπίδα για να νίπτει τας χείρας του; Είναι η σταθερότητα μιας κυβέρνησης που, αφού είδε να γίνονται στάχτη πάνω από τέσσερα εκατομμύρια στρέμματα στην Εύβοια, στον Έβρο, τη Ρόδο και την Αττική, άφησε τις φλόγες να φτάσουν φέτος μέχρι τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης την Κρήτη και πάλι στην Αττική;
Όταν η ηγεσία δεν έχει την παραμικρή ευθυξία, όταν δεν υπάρχει το σθένος να βγει ένας και να πει «αποτύχαμε, παραιτούμαστε», κι όταν ο πολιτικός διάλογος κολλάει στους κομματικούς τοίχους, τότε η ίδια η ζωή επιβάλλει μια άλλη, αμείλικτη συζήτηση.
Εφόσον, λοιπόν, με αυτό το κομμάτι των συμπολιτών μας δεν φαίνεται να υπάρχει πλέον κανένας κοινός τόπος, ας αφήσουμε στην άκρη τους αυτόκλητους σωτήρες και τους δήθεν «άριστους» κι ας κάτσουμε να ακούσουμε τι θα μας έλεγαν εκείνοι οι συμπολίτες μας που έχασαν το βιός τους αλλά κυρίως η ίδια η Φύση, αν αποκτούσε ξαφνικά φωνή απέναντι τους… και η ιστορία από το βάθος…
Πολίτης (με στάχτες στα ρούχα, κοιτώντας το καμένο βιος του):
«Έλα εδώ… Εσύ που λες ότι θα τους ξαναψηφίσεις «για τη σταθερότητα». Κοίτα γύρω σου. Αυτή τη σταθερότητα ήρθες να υποστηρίξεις;»
Υποστηρικτής της Κυβερνητικής «Σταθερότητας»:
«Άκου, καταλαβαίνω την οργή σου, τραγικό αυτό που έπαθες. Αλλά πρέπει να είμαστε λογικοί. Ζούμε σε εποχές κλιματικής κρίσης, πρωτόγνωρων φαινομένων. Τουλάχιστον η κυβέρνηση έστειλε το 112, σώθηκαν ανθρώπινες ζωές. Υπάρχει μια σταθερότητα στη χώρα, ένα ψηφιακό κράτος… Ποιον να βάλουμε, τους άλλους;»
Πολίτης:
«Ποιο 112, ρε φίλε; Το 112 έγινε η ασπίδα τους για να μην έχουν πολιτικό κόστος! «Σήκω φύγε γιατί εγώ δεν μπορώ να σε προστατέψω», αυτό σου λέει το κράτος! Κάψανε τη Βόρεια Εύβοια, τον Έβρο, τη Ρόδο, μπήκε η φωτιά στην Αθήνα, φέτος πιάσανε πάλι Αττική και Βοιωτία αλλά προστέθηκε η Θεσσαλονίκη και η Κρήτη! Τέσσερα εκατομμύρια στρέμματα! Δεν ψάχνουμε πλέον τι καίγεται, ψάχνουμε τι γλίτωσε! Κι εσύ μου μιλάς για αριστεία;»
Τα Καμένα Δέντρα (παρεμβαίνοντας με έναν βαρύ ψίθυρο):
«Μη τσακώνεστε… Κοιτάξτε εμάς. Είμαστε οι ελαιώνες και τα δάση που θέλατε τριάντα χρόνια για να πάρετε καρπό. Είμαστε το οξυγόνο που αναπνέουν τα παιδιά σας. Όταν μας αφήνετε να γινόμαστε κάρβουνο κάθε καλοκαίρι, τι νομίζετε ότι θα απομείνει;»
Η Γη και τα Όμβρια Ύδατα:
«Και τώρα ετοιμαστείτε για εμάς. Τώρα που τα δέντρα κάηκαν, εμείς το χώμα δεν μπορούμε να κρατήσουμε το νερό. Στις πρώτες βροχές, το νερό δεν θα είναι ευλογία, θα είναι κατακλυσμός. Θα πνίξει ό,τι γλίτωσε από τη φωτιά, θα διαβρώσει το έδαφος, θα κάνει τη γη άγονη. Αυτή είναι η σταθερότητά σας; Το πέρασμα από τη στάχτη στη λάσπη;»
Υποστηρικτής της Κυβερνητικής «Σταθερότητας» (μαζεύεται, αμήχανος):
«Ναι, αλλά… η πράσινη μετάβαση; Η χώρα προχωράει στις ανανεώσιμες πηγές…»
Η Φύση (οργισμένη):
«Ποια πράσινη μετάβαση; Αυτή που ισοπεδώνει τις βουνοκορφές για να βάλετε ανεμογεννήτριες που δεν καλύπτουν ούτε τις μισές ανάγκες της χώρας; Καταστρέφετε το περιβάλλον στο όνομα της προστασίας του, μόνο και μόνο για τα κέρδη πέντε επιχειρηματιών!»
Πολίτης:
«Τα ακούς; Όταν καίγονται τα ζώα μας, όταν καταστρέφονται τα θερμοκήπια, έρχεται η επισιτιστική κρίση. Τα χωριά ερημώνουν. Ποιος νέος θα μείνει στην περιφέρεια να κάνει οικογένεια όταν βλέπει ότι σε μια νύχτα μπορεί να χάσει τα πάντα και το κράτος θα του κουνάει το δάχτυλο; Κι μετά βγαίνουν στα συνέδρια και αναρωτιούνται υποκριτικά γιατί έχουμε υπογεννητικότητα!»
Υποστηρικτής της Κυβερνητικής «Σταθερότητας»:
«Και τι θέλεις να γίνει; Να πέσει η κυβέρνηση; Να μπούμε σε περιπέτειες;»
Πολίτης:
«Θέλω λίγη ευθυξία! Θέλω έναν πρωθυπουργό που να έχει το σθένος να βγει και να πει, «Αποτύχαμε παταγωδώς, τα σκατώσαμε, παραιτούμαστε για το καλό της πατρίδας». Αλλά δεν ιδρώνει το αυτί κανενός! Προτιμούν να καλύπτονται πίσω από την ασυλία και να τα ρίχνουν όλα στον κακό μας τον καιρό. Μα αν φταίει πάντα ο καιρός, τότε εσείς γιατί κυβερνάτε;»
Η Ιστορία (από το βάθος):
«Αν δεν βρείτε κοινό τόπο με την αλήθεια, αυτός ο τόπος δεν έχει μέλλον για τα παιδιά σας. Η χώρα δεν αντέχει άλλους αυτόκλητους σωτήρες κι αυτοπροσδιοριζόμενους «άριστους» που εξαφανίζονται στον πρώτο σπινθήρα. Χρειάζονται άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά αυτή τη γη, που ξέρουν να τα βάζουν με τα δύσκολα. Κι αυτή η ώρα πλησιάζει, όχι επειδή το θέλουν οι πολιτικοί, αλλά επειδή η ίδια η επιβίωση της πατρίδας το απαιτεί.»
