Ελληνική οικογένεια: ένα στοιχείο του παρελθόντος (!) 

Γράφει η Φωτεινή Σόφτη, νομικός

Εκφωνήθηκε ο επικήδειος από τα αρμόδια χείλη.

« Ο κύριος Μητσοτάκης δολοφόνησε την ελληνική οικογένεια» δήλωναν δημόσια στελέχη της αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ εν έτει 2021, με τα ηχητικά ντοκουμέντα να βρίσκονται ακόμα στο διαδίκτυο και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης για όποιον ενδιαφέρεται να το διαπιστώσει.

Ναι, καλά διαβάσατε, είναι δήλωση από στελέχη της Αριστεράς γιατί η Δεξιά και η Κεντροδεξιά τότε «ποιούσαν την νήσσαν» και ακόμη χειρότερα …

Διότι το κυβερνών κόμμα που έκανε στοχευμένα και μεθοδικά επίθεση στη γυναίκα και στη μητρότητα, τίναζε στον αέρα τον παιδοκεντρικό χαρακτήρα του οικογενειακού δικαίου και εκτοξεύοντας τον αριθμό των οικογενειακών αντιδικιών και της ενδοοικογενειακής βίας, δεν έπαιρνε κανένα ουσιαστικό μέτρο για το ζήτημα της υπογεννητικότητας. Παραπλανούσε την κοινωνία με κούφιες εξαγγελίες και ταυτόχρονα μετέτρεπε τα ελληνόπουλα σε «βαλίτσες». Ώστε, δεν μας έφτανε η υπογεννητικότητα που απειλεί να μας εξαλείψει ως έθνος, αλλά ακόμα και τα λίγα παιδιά που γεννιούνται, να μη ζήσουν ποτέ την έννοια της εστίας και της οικογένειας. Και ως περιπλανώμενα τέκνα παιδευόμενα από αμαρτίες γονέων να μην αποκτήσουν τα ίδια ποτέ οικογένεια, υποθηκεύοντας ήδη το μελλοντικό τους εισόδημα στην επίλυση της σύγκρουσης και του τραύματος που τους δημιούργησε η νεοφιλελεύθερη αντίληψη περί οικογένειας του κύριου Μητσοτάκη και του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος -των αυλικών και καρδιναλίων του που κυβερνούν τη χώρα ερήμην του μέσου Έλληνα πολίτη. 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Το πρώτο χτύπημα έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 2019, όταν μέσα σε φορολογικό νομοσχέδιο – παντελώς άσχετο με το οικογενειακό δίκαιο και χωρίς καμία απολύτως διαβούλευση – τροποποιήθηκε το άρθρο 1519 του Αστικού Κώδικα, απαγορεύοντας την μετακίνηση του γονέα που έχει την αποκλειστική επιμέλεια τέκνων, χωρίς τη λήψη δικαστικής απόφασης .

Ο μικροβιολόγος, τότε υπουργός Δικαιοσύνης, εν τη αφελεία του, κατά την πλέον επιεική για τον ίδιο ερμηνεία, δήλωσε ευθέως ότι το κάνει «για να προλάβει το κύμα των γυναικών που θα φύγουν απ’ τα σπίτια τους, όταν ψηφιστεί ο νόμος της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας» (!)

Μάταια διαμαρτύρονταν γυναικείες οργανώσεις ότι αυτό αποτελεί ευθεία επίθεση στη γυναίκα, την οποία και εγκλωβίζει υπό την απειλή ότι, αν φύγει θα της πάρουν τα παιδιά, ότι την καθηλώνει σε κακοποιητικά και τοξικά περΙβάλλοντα, υπονομεύοντας την εργασιακή προοπτική της. Τελικώς, απεδείχθη ότι υπονόμευε και αυτόν τον ίδιο τον θεσμό του γάμου και την πυρηνική οικογένεια ως επιλογή για τις νεότερες γενιές. 

Στη συνέχεια ήρθε ο νόμος της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας. Κατά τη συζήτηση στη Βουλή πρώτη μίλησε ψυχολόγος (ο Θεός να την κάνει), η οποία ανερυθρίαστα υποστήριξε ότι πρέπει να αφαιρούνται τα παιδιά από τη μητέρα ήδη από τις πρώτες ημέρες της γέννησης τους και να αποκτούν εναλλασσόμενη κατοικία ακόμα και κατά το στάδιο του θηλασμού, ώστε να μπορούν να εξοικειωθούν και με άλλα πρόσωπα που θα πάρουν το ρόλο του τροφού και ας είναι άλλου φύλου (!)

Ύστερα, ήρθαν τα αποτελέσματα του νόμου και πράγματι παιδιά αποσπάστηκαν βίαια μετά την γέννηση τους από τις μητέρες τους, οι οποίες υποχρεώθηκαν (αν είναι ποτέ δυνατόν) να βγάζουν το γάλα τους και να το παραδίδουν στον πατέρα για μία εβδομάδα. Παιδιά να αλλάζουν κατοικία, μεταφέροντας τα ρούχα και τα βιβλία τους κάθε δεύτερη μέρα σε διαφορετικό σπίτι και τέλος με την παραφροσύνη της υποχρεωτικής διπλής υπογραφής, παιδιά βρέθηκαν εκτός σχολείων, εκτός ιατρικής περίθαλψης, εκτός πρόσβασης σε ειδικούς ψυχικής υγείας, ενώ οι εκπαιδευτικοί έμεναν σαστισμένοι να διαχειρίζονται τις αντιδικίες των γονέων που μεταφέρθηκαν στις σχολικές τάξεις, τις σχολικές γιορτές και τις σχολικές εκδρομές. 

Χτυπήσαμε και πάλι το καμπανάκι του κινδύνου ότι οδηγούμαστε υποχρεωτικά στη μονογονεϊκή οικογένεια ως μοναδική επιλογή, αφού η επίθεση της νέας τάξεως πατριαρχίας μίας οικονομικά παντοδύναμης ελίτ στην μητρότητα και η εφαρμογή  της woke ατζέντας στο οικογενειακό δίκαιο, θα οδηγήσει τελονομικά στην απόκτηση παιδιών με γενετικό υλικό δότη ως τη μόνη ασφαλή επιλογή.

Τέλος, ήρθε και ο γάμος των ομοφύλων που ευαγγελιζόταν δήθεν την ισότητα -ισότητα που είχε ήδη επιτευχθεί με το σύμφωνο συμβίωσης, πολύ πιο εξελιγμένο συμβατικό εργαλείο σε σχέση με τον γάμο ως αστική σύμβαση-, ενώ ουσιαστικά ευαγγελιζόταν την παρενθεσία.

Εκεί ακούσαμε και είδαμε τον πρωθυπουργό της χώρας να κοροϊδεύει κατά πρόσωπο τον έλληνα πολίτη ισχυριζόμενος ότι η δυνατότητα των ομόφυλων ζευγαριών να υιοθετούν δεν συμπεριλήφθηκε στον σχολιαζόμενο νόμο γιατί δήθεν δεν είναι πρόθεση της κυβέρνησης (!) Ενώ στην πραγματικότητα συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Αν η ρύθμιση είχε συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο, θα είχε καταστεί αντικείμενο συζήτησης στην ελληνική Βουλή και θα είχε υποχρεωτικά λάβει υπόψιν το συμφέρον του παιδιού, ως έννοια κατοχυρωμένη και προστατευόμενη από διεθνείς συμβάσεις με νομοθετικά υπερεθνικό χαρακτήρα.

Οι κυβερνώντες που μας εμπαίζουν κατά πρόσωπο δεν θέλησαν να γίνει καμία τέτοια συζήτηση στη Βουλή ούτε βεβαίως να ληφθεί υπόψιν το συμφέρον του παιδιού.  Αντιθέτως, θέλησαν να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών να υιοθετούν ως ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟ, ως αναγκαία νομική συνέπεια της ένταξής τους στην έννοια των «συζύγων» και της εφαρμογής σε αυτούς των ήδη ισχυόντων κανόνων του Αστικού Κώδικα περί κοινής υιοθεσίας από συζύγους ή υιοθεσίας του τέκνου του ενός συζύγου από τον άλλο. Και βεβαίως το πέτυχαν, όπως κατέδειξε και η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω συνέβαλλαν ώστε τελικά να απαξιωθεί πλήρως η μητρότητα, να κανονικοποιηθεί η ενοικίαση της μήτρας ως σκεύους και να προβάλλεται σήμερα η παρενθεσία ως ο νέος φυσιολογικός τρόπος αναπαραγωγής (!)

Ωστόσο, προς αποφυγή παρεξήγησης, τόσο η γράφουσα όσο οι γυναικείες οργανώσεις, τάσσονται επί σειρά δεκαετιών υπέρ της προστασίας του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό, του σεβασμού στην ελεύθερη ανάπτυξη προσωπικότητας και των προσωπικών επιλογών καθενός αναφορικά με την ερωτική ζωή του.

Αυτό, όμως, είναι άλλο και άλλο είναι η πλήρης αποδόμηση και απαξίωση της πυρηνικής οικογένειας.

Δώσαμε μάχες στα καλύτερά μας χρόνια για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας στην έκφραση, της ελευθερίας των επιλογών αυτοπροσδιορισμού και αυτοπραγμάτωσης όχι, όμως για να καταλήξουμε στην απαξίωση του θεσμού και των εννοιών της οικογένειας, της μητρότητας και της προστασίας της παιδικής ηλικίας.

Θυμάμαι ότι από τα φοιτητικά μου χρόνια τασσόμουν ενάντια σε εκείνους που ισχυρίζονταν ότι μέσω της οικογένειας το κράτος ελέγχει το άτομο. Συμβαίνει, ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο. Προφανώς δεν υπάρχει Αγία οικογένεια ούτε λείπουν οι παθολογίες από τις οικογενειακές σχέσεις, όμως το άτομο χωρίς οικογένεια είναι ευάλωτο και ανίσχυρο μπροστά στην εξουσία. Χωρίς τη στήριξη της οικογένειας, ο άνθρωπος γίνεται ευκολότερα πειθήνιο όργανο και υποχείριο στις επιδιώξεις των εξουσιαστών. Ως αποκομμένη από την οικογένεια μονάδα, το άτομο γίνεται εύκολα αντικείμενο ελέγχου πιέσεων και εκβιασμών. 

Με τη στήριξη της οικογένειας -πυρηνικής και ευρύτερης-, ο άνθρωπος αποκτά ασφαλές πεδίο για τις επιδιώξεις του, φυσικούς συμμάχους στους στόχους του,  στέρεο εφαλτήριο για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του και την αμφισβήτηση των αντιδημοκρατικών επιλογών της εκάστοτε εξουσίας. Ακόμα έχει αποδειχθεί ότι η εκπαίδευση του ατόμου -ειδικότερα η ανώτατη- συνδέεται άμεσα με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη, κυρίως, της πυρηνικής οικογένειας.

Η δημιουργία οικογένειας ως ανάγκη του ανθρώπου και φυσική επιλογή πρέπει να προστατευτεί ακόμα και ως θεμέλιο παιδείας και δημοκρατίας. Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να επιβιώσει και να ανθίσει δίπλα στη μονογονεϊκή και στις νέες μορφές οικογένειας, όπως αυτές αναδύονται στο κοινωνικό πεδίο.

Δεν ξέφυγαν τα λόγια -απ’ το στόμα της κυρίας Μιχαηλίδου- τυχαία.

Πράγματι, οι κυβερνώντες πιστεύουν και επιχαίρουν ότι την τελευταία επταετία έχουν δώσει τη χαριστική βολή στους ελληνικούς οικογενειακούς θεσμούς και ότι η οικογένεια στην οποία ζήσαμε και μεγαλώσαμε, η οποία και αποτέλεσε κατά το Σύνταγμά μας το θεμέλιο του έθνους, έχει προ πολλού αφήσει την τελευταία της πνοή. Έβαλαν λοιπόν την υπουργό της οικογένειας να εκφωνήσει και τον επικήδειο. 

Ας τα θυμηθεί αυτά ο Έλληνας ψηφοφόρος, ας επαναστατήσει, μήπως και προλάβουμε να δώσουμε στην οικογένεια -που τόσο απαξίωσαν οι κυβερνώντες- το φιλί της ζωής.

Ευχαριστώ και πάλι τους φίλους που είχαν την υπομονή να αναγνώσουν το κείμενο μου.

Η εν πολλαίς αμαρτίαις φίλη σας νομικός 

Φωτεινή Σόφτη