Η “δημοκρατία” του Τσίπρα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Κάθε χρόνο όλοι οι θεσμικοί παράγοντες προχωρούν σε τυπικές δηλώσεις για την επέτειο της επαναφοράς των δημοκρατικών θεσμών. Πάνω, κάτω, παρόμοιες φράσεις με υπενθύμιση της αξίας της δημοκρατικής σταθερότητας, των αντιδικτατορικών αγώνων, την ανάγκη προάσπισής της από όσους την επιβουλεύονται και φυσικά το πόσα έγιναν ή πρέπει ακόμα να γίνουν για την περαιτέρω ενίσχυσή της.

Βέβαια στην ουσία η ενίσχυση των θεσμών, η εμβάθυνση της Δημοκρατίας και η διαρκής και εντονότερη λογοδοσία των λειτουργών της, παραπέμπονται σε συνταγματικές αλλαγές, για τις οποίες σπάνια υπάρχει συμφωνία όλου του πολιτικού σκηνικού ή κάποιες άλλες τις αποφεύγουμε γιατί αγγίζουν την ίδια την ύπαρξη του υπάρχοντος συστήματος και φυσικά κανείς δεν έχει τη διάθεση να προχωρήσει σε θεσμικές αλλαγές που περιορίζουν τη δική του δύναμη.

Μεσα σε αυτό το κλίμα ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του ΕΛΑΣ, απέδειξαν αυτές τις μέρες, με διπλό τρόπο, ότι όσοι κάνουν διαρκείς αναφορές στη δημοκρατία και ρητορικά κόπτονται τόσο πολύ για την υπόστασή της, συχνά το μόνο που στην ουσία δηλώνουν είναι η ανάγκη να αναγνωριστεί η δική τους αυθεντία και να αποκτήσουν αυτοί κυρίαρχο ρόλο στην “αξιοποίηση” των θεσμών.

Έτσι κι ο Τσίπρας, δηλώνει το πόσο προβληματική είναι η λειτουργία της δημοκρατίας, δεν μας θυμίζει ποιες ήταν οι δικές του πρωθυπουργικές πρωτοβουλίες για να διορθώσει τις οποίες στρεβλώσεις απέκτησε μέσα στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Η μόνη σχετική αναφορά του, που έμεινε “ιστορική” αφορούσε τη μη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει τους αρμούς της εξουσίας. Να αποκτήσει δηλαδή πλήρη θεσμικό έλεγχο, λες και θα εγκαθίδρουσε ένα είδος σταλινικού καθεστώτος το οποίο θα έλεγχε πλήρως ναι φυσικά, αφού το λέει ο ηγέτης, θα ήταν για το… καλό της κοινωνίας!

Άλλωστε κι ως Πρόεδρος της ΕΛΑΣ απέδειξε ήδη το κατά πόσο το rebrabding αφορούσε ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης κι όχι, αυτό που τελικά φάνηκε στην πορεία, μια προσπάθεια να απευθυνθεί σε ευρύτερα ακροάτρια αξιοποιώντας επικοινωνιακά εργαλεία.

Γιατί η δημοκρατία του Τσίπρα, περιλαμβάνει τη δημιουργία προσωποπαγών κομμάτων χωρίς κοινωνικές διεργασίες, χωρίς εσωκομματικές διεργασίες και σύγχρονη δημοκρατική δομή. Το λυπηρό είναι ότι έχουμε καταντήσει μια κοινωνία που δεν μας ενοχλεί ότι ένα άτομο, εν είδει βασιλέα, δημιουργεί ένα νέο κόμμα, διορίζει στελέχη, επιλέγει Πολιτική Επιτροπή κι αυτοανακηρύσσεται σε Πρόεδρο δίχως την ελάχιστη ανάγκη συλλογικών διαδικασιών και συλλογικής νομιμοποίησης.

Είναι εξίσου λυπηρό, αλλά όχι και μη αναμενόμενο, άτομα που παρουσιάζονται ως δήθεν προοδευτικοί, με τεράστια ευκολία αποδέχονται ένα νέο είδος ιδιότυπης αριστοκρατίας όπου όλα εξαρτώνται και ορίζονται από τον φωτισμένο ηγετη. Πάντως από τον Τσιπρα δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Όσο μάρκετινγκ και να χρησιμοποιήσεις ο νεαρός μαρξιστής, κνίτης θα παραμείνει κι ως ηλικιακά ώριμος ένας, έστω και κάπως καμουφλαρισμένος πια, μαρξιστής κνίτης.