“Ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο έστω για 34 χρόνια”
Γράφει ο Γιώργος Παντάκης
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που η είδηση του θανάτου της Λένας Σαμαρά βύθισε στο πένθος την τοπική κοινωνία και σκόρπισε απέραντη θλίψη σε όσους τη γνώρισαν.
Σε ηλικία μόλις 34 ετών, ένα νέο κορίτσι γεμάτο όνειρα, χαμόγελο και καλοσύνη, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια οικογένεια να ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά.
Ο θάνατος ενός παιδιού αποτελεί την πιο σκληρή, την πιο αφύσικη ανατροπή στη ροή της ζωής.
Είναι μια δοκιμασία που λυγίζει ακόμα και τους πιο δυνατούς. Σε αυτή την τρομερή δοκιμασία, τα μάτια όλων στράφηκαν στους γονείς της, τη Γεωργία και τον Αντώνη Σαμαρά.
Η βουβή δύναμη της μάνας και του πατέρα.
Κατά τη διάρκεια αυτού του πρώτου, μαρτυρικού χρόνου, η στάση των γονιών της Λένας υπήρξε υποδειγματική. Μακριά από κραυγές και δημόσιες εκδηλώσεις εντυπωσιασμού, επέλεξαν να βιώσουν την απώλεια με μια βουβή, εσωτερική δύναμη.
Η μάνα, Γεωργία Σαμαρά, κουβαλά το πιο βαρύ φορτίο της φύσης, στέκεται όρθια μέσα από τις αναμνήσεις και την αγάπη για το παιδί της.
Ο πατέρας, Αντώνης Σαμαράς, έγινε σύμβολο αξιοπρέπειας, κρατώντας το τραύμα της οικογένειας ιερό και προστατευμένο από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο επικήδειος λόγος που συγκλόνισε το πανελλήνιο.
Υπάρχουν στιγμές που ο ανθρώπινος λόγος ξεπερνά τα όρια του πόνου και αγγίζει το μεγαλείο. Μια τέτοια στιγμή εκτυλίχθηκε στην εξόδον ακολουθία, όταν ο Αντώνης Σαμαράς πήρε τον λόγο για να αποχαιρετήσει την κόρη του.
Η φράση του, που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη όλων, δεν θα ξεχαστεί ποτέ. «Ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο έστω για 34 χρόνια…»
Αυτά τα λόγια δεν ήταν απλώς ένας αποχαιρετισμός. Ήταν ένα σπάνιο μάθημα πνευματικής δύναμης και ευγνωμοσύνης μέσα στο απόλυτο σκοτάδι της απώλειας.
Αντί για μοιρολόι και παράπονο προς τη μοίρα, ο πατέρας επέλεξε να ευχαριστήσει για τα χρόνια που έζησε δίπλα στο «δώρο» του, παραδίδοντας μαθήματα ψυχικού μεγαλείου σε μια κοινωνία που συχνά λυγίζει στα εύκολα.
Ένας χρόνος μετά, η Λένα Σαμαρά δεν έχει ξεχαστεί. Ζει μέσα από την αγάπη των φίλων της, τη ζεστή σκέψη όσων συμπαραστάθηκαν στην οικογένεια και, κυρίως, μέσα από την αστείρευτη δύναμη των γονιών της.
Το πέρασμά της από τον κόσμο ήταν σύντομο, αλλά το αποτύπωμα της καλοσύνης της παραμένει ανεξίτηλο. Και η στάση της οικογένειάς της θα θυμίζει πάντα ότι, ακόμα και μπροστά στον πιο άδικο θάνατο, η αγάπη και η αξιοπρέπεια μπορούν να νικήσουν τη λήθη.
Ας είναι η μνήμη της αιώνια.
