Η Δόμνα και η οικογένεια

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Είναι δεδομένο ότι το δημογραφικό είναι ένα κορυφαίο πρόβλημα, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά για τον Δυτικό κόσμο, τουλάχιστον. Και πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν λύνεται, όπως πολλοί νομίζουν, μόνο με επιδοματικές πολιτικές ή γενικότερες παροχές στα νέα ζευγάρια. Αποτελεί πια ένα βαθιά πολιτισμικό, αξιακό στοιχείο της σύγχρονης ζωής όπου αποδεδειγμένα η βελτίωση της ποιότητας της οδηγεί σε υπογεννητικότητα.

Επίσης να ξεκαθαρίσουμε, για άλλη μια φορά, ότι ζούμε σε μια εποχή συγκεχυμένων όρων και ορισμών για τα πάντα. Η προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων και η διάχυση τους στο σύνολο της κοινωνίας, έδωσε τη θέση μας σε μια νέα φάση όπου θεωρούμε ότι η προσωπική άποψη ή ο απλά κατά δήλωση προσδιορισμός αποτελεί και απόδειξη της ισοβαρούς υπόστασης αυτού του ορισμού, όχι σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε θεσμικό επίπεδο.

Κάπου εδώ γίνεται και το μπέρδεμα σε σχέση με το τι είναι ένα υπουργείο Οικογένειας και τι έρχεται να εκπροσωπήσει και να υπερασπιστεί ο επικεφαλής του.

Σε θεσμικό, κι όχι σε προσωπικό, επίπεδο ως οικογένεια διαχρονικά ορίζεται αυτός ο πυρήνας κοινωνικής διάδρασης που προκύπτει από και ενισχύει την αναπαραγωγή του είδους. Προφανώς και στην ιδιωτική μας σφαίρα η οικογένεια μπορεί να αποκτήσει πολύ ευρύτερη έννοια κι όρος γίνεται σαφώς πιο ελαστικός στο τι περιλαμβάνει.

Για τον καθένα μας, στη πορεία του βίου του ως οικογένεια μπορεί να λογίζονται ετερόκλητα στοιχεία και πρόσωπα κι αυτό δεν είναι μόνο σεβαστό, είναι και ο τρόπος σε ένα ελεύθερο και δημοκρατικό περιβάλλον μού επιτρέπεται να οικοδομήσω την καθημερινότητα μου, πέρα από προκαταλήψεις κι αποκλεισμούς.

Όταν όμως η αναφορά παίρνει θεσμικό χαρακτήρα, η στήριξη της οικογένειας δεν ορίζεται με βάση το τι εγώ θεμιτά επιλέγω για τον εαυτό μου αλλά το τι αποφασίζει το κράτος να συνεισφέρει ώστε να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα της κοινότητας. Αλλιώς εγώ που βλέπω το γατάκι ως “παιδί” μου, και για την ατομική μου οπτική λειτουργεί με έναν παρόμοιο συναισθηματικό τρόπο, θα δικαιούμουν να ζητήσω επίδομα τέκνου!

Το άτοπο λοιπόν με τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου βρίσκεται στο ότι μιλώντας για… inclusion και διαφορετικότητα, μπερδεύει τον θεσμικό της ρόλο με την κατοχύρωση της ατομικής ελευθερίας επιλογής στην ιδιωτικότητα. Κι επειδή συναισθανόμενη την άσκοπη διατύπωση προσπάθησε να το διορθώσει, διέπραξε κι ένα δεύτερο λάθος.

Θέλοντας να αποδώσει τις δύο λέξεις που χρησιμοποίησε στις πολύτεκνες ή μονογονεϊκές, τις προσέβαλλε θέτοντας τες σε εναν αποκλεισμό από την πυρηνική οικογένεια που δεν υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Ίσα ίσα που και τα δύο αυτά είδη οικογένειας, υπήρξαν για διαφορετικούς λόγους κυρίαρχα για δεκαετίες στην μεταπολεμική Ελλάδα.

Κατανοώ ότι η διάθεση να μεταφέρουμε κι εδώ όποια δικαιωματική συζήτηση ξεκινά στις ΗΠΑ, δίνει κίνητρο σε κάποιους να βιαστούν να παρουσιαστούν ως πρωτοπόροι, αλλά καλό θα ήταν για τη συνοχή της ίδιας της κυβερνητικής παράταξης, αν όχι συνολικά της κοινωνίας, να σκεφτόμαστε δίπλα και τριπλά το κατά πόσο η αμάσητη μεταφορά ξένων προτύπων, διαστρεβλώνει την ίδια την ελληνική πραγματικότητα.