Πριν μας πάρει η προπέλα της κυβέρνησης αξίζει να κοιτάξουμε καθαρά προς τον ορίζοντα

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η χώρα αυτή τη στιγμή βαδίζει με τα μάτια κλειστά και ο καθένας μας κάνει πως δεν βλέπει για τους δικούς του λόγους. Από τη μια μεριά, υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι του κόσμου, πάνω από 75%, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, που έχει σφαλίσει τα μάτια και απλώς προσεύχεται. Προσεύχεται πως όταν τα ανοίξει, αυτή η κυβέρνηση των σκανδάλων, της προχειρότητας και του μπάχαλου θα έχει γίνει καπνός. Από την άλλη, υπάρχει κι εκείνη η μικρή μειοψηφία του 25% που επίσης κρατά τα μάτια κλειστά, αλλά από εθελοτυφλία. Πιστεύουν πως με κάποιο μαγικό τρόπο τα σκάνδαλα, η προχειρότητα και μπάχαλο θα εξαφανιστούν μόνα τους και ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει να κυβερνά σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Στην ουσία, είμαστε όλοι επιβάτες που βρεθήκαμε ξαφνικά στη θάλασσα. Οι μεν προσπαθούν απεγνωσμένα να βγουν στη στεριά κι οι δε παλεύουν να ξαναανέβουν στο σκάφος. Μόνο που εδώ αρχίζει το πραγματικό δράμα. Όποιος ξέρει από θάλασσα, γνωρίζει τον χρυσό κανόνα της ναυτοσύνης, που λέει ότι, όταν πέφτει επιβάτης στο νερό, ο σωστός καπετάνιος στρίβει αμέσως το τιμόνι προς την πλευρά του ανθρώπου. Αν το στρίψει από την άλλη, η πρύμνη γυρίζει πάνω του και η προπέλα τον κομματιάζει.

Κι εδώ έρχεται η αποκορύφωση του δράματος. Ο Μητσοτάκης, αυτή τη στιγμή, στρίβει το σκάφος ακριβώς ανάποδα. Η προπέλα της πολιτικής του, αδιάφορη για τις ανάγκες του κόσμου, εγκλωβισμένη στη δική της αλαζονεία, οδεύει ολοταχώς πάνω στους πολίτες που θαλασσοδέρνονται. Όσο συνεχίζουμε να κρατάμε τα μάτια μας κλειστά, ο κίνδυνος να μας καταπιεί το ρεύμα αυτής της αποτυχίας γίνεται όλο και πιο ορατός.

Γι’ αυτό πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας τώρα, πριν μας πάρει σβάρνα το σκάφος. Θα μου πείτε, ωραία, τα ανοίξαμε, γλιτώσαμε από τον «καπετάνιο» Μητσοτάκη, και μετά; Θα μείνουμε να παλεύουμε με τα κύματα περιμένοντας τη θεία φωτισή; Θα αφεθούμε στη μοίρα μας ή σε πειραματισμούς χωρίς πυξίδα; Όχι, γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλο να επιπλέει στο κενό χωρίς προσανατολισμό και σιγουριά.

Όλοι πλέον αναμένουν με αγωνία να φανεί στον ορίζοντα ένα σκάφος με έναν πραγματικά έμπειρο καπετάνιο, ικανό να μαζέψει τα σπασμένα, να κουμαντάρει τη φουρτούνα και να σώσει την κατάσταση. Κι αυτή η προσδοκία αποτυπώνεται ολοκάθαρα στο εν αναμονή κόμμα του Αντώνη Σαμαρά.

Η τεράστια δυναμική που συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του, πριν καν αποφασίσει να προχωρήσει επίσημα στον σχηματισμό του νέου πολιτικού φορέα, λέει πολλά περισσότερα από κάθε πολιτική ανάλυση. Δείχνει ακριβώς αυτή την εικόνα, ότι, δηλαδή, ο Έλληνας που θαλασσοπνίγεται δεν ψάχνει πια για άλλους ερασιτέχνες ή αυτόκλητους σωτήρες, αλλά, έχοντας ακούσει το πλοίο να έρχεται έχει ανοίξει τα μάτια του και περιμένει με λαχτάρα να δει στον ορίζοντα το δικό του σκάφος να πλησιάζει, με έναν ηγέτη δοκιμασμένο στα δύσκολα που ξέρει να κρατά σταθερό το τιμόνι και να τείνει χείρα σωτηρίας.