Από την παιδική χαρά του Τσίπρα στη στάχτη του Μητσοτάκη
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Από την «παιδική χαρά» του Τσίπρα περάσαμε κατευθείαν στην «παιδική χαρά» του Μητσοτάκη. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αφού γινόμαστε θεατές ανθρώπων που δεν έχουν την παραμικρή συναίσθηση του τι κάνουν και τι λέει το στόμα τους. Η πολιτική ηγεσία της χώρας συμπεριφέρεται σαν ένα κακομαθημένο παιδί. Βλέπει ένα καινούργιο, φανταχτερό παιχνίδι στη βιτρίνα; Ενθουσιάζεται, το αρπάζει χωρίς να έχει ιδέα πώς λειτουργεί, και στο τέλος προκαλεί ατύχημα. Και ποιος πληρώνει το σπασμένο παιχνίδι; Εμείς, που βλέπουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας να καταστρέφονται συστηματικά.
Και δεν μιλάμε για μια μικρή αποτυχία εδώ κι εκεί. Η αποτυχία είναι παντού, στην καθημερινότητα μας που έχει γίνει βιώσιμος εφιάλτης. Η ακρίβεια μας διαλύει, η Παιδεία και η Υγεία είναι υπό κατάρρευση, η ασφάλεια ανύπαρκτη, η παραγωγή και η μεταποίηση παρατημένα στην τύχη τους. Όσο για τα εθνικά μας θέματα; Εκεί κι αν ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου. Από τις αυταπάτες, τις επιζήμιες υποχωρήσεις και τους επικίνδυνους συμβιβασμούς του Τσίπρα, περάσαμε στον «δεδομένο σύμμαχο» του Μητσοτάκη, που παρακολουθεί αμήχανος τις προκλήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα.
Κι ενώ η χώρα βουλιάζει και στα εσωτερικά και στα εθνικά, εκεί στο Μαξίμου ακούνε διάφορα «ηχηρά» και «συνταρακτικά» από το εξωτερικό, ενθουσιάζονται και λένε, «Α, καλό ακούγεται αυτό! Να το κάνουμε κι εμείς!». Και ξαφνικά, μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να μαζέψει τα σκουπίδια, αρχίζει και μας μιλάει με σοβαροφάνεια για Κυβερνητικές Επιτροπές Πυρηνικής Ενέργειας, για στρατηγική Data Centers και για το πώς θα γίνουμε ο «βασικός ενεργειακός κόμβος» της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Μόνο που για να τα κάνεις όλα αυτά, δεν φτάνει να σου αρέσει ο τίτλος. Χρειάζεσαι σοβαρό κράτος, σχεδιασμό και κυρίως την κατάλληλη ομάδα να τα υλοποιήσει. Κι αυτή η ομάδα απλά δεν υπάρχει.
Εκεί όμως που η ανικανότητα χτυπάει κόκκινο και μετατρέπεται σε εφιάλτη, είναι η Πολιτική Προστασία. Και μην ακούτε τα επικοινωνιακά παραμύθια, κοιτάξτε τα επίσημα στοιχεία του EFFIS, του Αστεροσκοπείου και της Πυροσβεστικής. Την περίοδο 2019-2025 κάηκαν πάνω από 4.000.000 στρέμματα. Το 2023 ζήσαμε τον απόλυτο όλεθρο με τη μεγαλύτερη mega-fire στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Έβρο, όπου έγιναν στάχτη 910.000 στρέμματα. Το 2024 και το 2025 προστέθηκαν άλλα 500.000 στρέμματα, με το Μαξίμου να προσπαθεί να τα «κρύψει» βαφτίζοντάς τα «χαμηλή βλάστηση», και φτάσαμε στον Αύγουστο του 2026. Μέσα σε μόλις 48 ώρες, 111.700 στρέμματα κάηκαν σε Πόρτο Γερμενό και Βοιωτία, το Νότιο Ρέθυμνο παραδόθηκε στις φλόγες, και θρηνήσαμε πάλι πιλότους και πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον. Συνολικά, στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν καεί πάνω από 4,5 εκατομμύρια στρέμματα. Ένας ολόκληρος νομός της Ελλάδας διαγράφηκε απλά από τον χάρτη!
Και για να καταλάβουμε το μέγεθος της εθνικής τραγωδίας, ο λογαριασμός της ανικανότητας δεν γράφτηκε μόνο σε καμένα δάση, αλλά σφραγίστηκε με αίμα και ολοκληρωτική καταστροφή. Στα χρόνια της διακυβέρνησης Τσίπρα και Μητσοτάκη χάθηκαν συνολικά σχεδόν 160 άνθρωποι, από το εφιαλτικό έγκλημα στο Μάτι μέχρι τους δεκάδες νεκρούς στον Έβρο, τη Ρόδο και τους ήρωες πιλότους που πέφτουν στο βωμό του καθήκοντος. Την ίδια ώρα, πάνω από 150.000 παραγωγικά ζώα κάηκαν ζωντανά στις στάνες τους, ενώ περισσότερες από 10.000 περιουσίες, σπίτια, κόποι μιας ζωής και επαγγελματικές εγκαταστάσεις έγιναν στάχτη από την παντελή έλλειψη σχεδιασμού. Αυτή είναι η βαριά κληρονομιά της «παιδικής χαράς» τους, ένας μακάβριος απολογισμός σε ανθρώπινες ψυχές, ζωικό κεφάλαιο και περιουσίες που αποδεικνύει ότι όταν το κράτος σηκώνει τα χέρια ψηλά, οι πολίτες πληρώνουν το βαρύτερο δυνατό τίμημα.
Και ποια είναι η απάντηση τους σε όλο αυτό; Εδώ είναι το πιο εξοργιστικό. Με μια σπάνια κυνικότητα, τόσο ο Τσίπρας τότε, όσο και ο Μητσοτάκης σήμερα, βγήκαν και μας είπαν ακριβώς το ίδιο πράγμα, ότι, δηλαδή, υπάρχουν στιγμές που η φύση και τα καιρικά φαινόμενα ξεπερνούν κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα. Αυτό δεν είναι δικαιολογία, είναι μια απροκάλυπτη, κυνική δήλωση αποτυχίας! Είναι η επίσημη ομολογία ενός ανίκανου κράτους που σηκώνει τα χέρια ψηλά και σου λέει, «Εμείς μέχρι εδώ μπορούμε, τι θέλετε να κάνουμε που η φύση είναι πιο δυνατή;».
Μα αν παραδέχεστε κυνικά ότι οι επιχειρησιακές σας δυνατότητες σταματούν μόλις πιάσουν τα καλοκαιρινά μελτέμια, με ποιο δικαίωμα ζητάτε από τον ελληνικό λαό να σας εμπιστευτεί την τύχη του; Πώς θα διαχειριστείτε την Πυρηνική Ενέργεια και τα επικίνδυνα ενεργειακά δίκτυα, όταν δεν μπορείτε να σβήσετε μια φωτιά ή να κρατήσετε ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο στον αέρα;
Αρκετά δεν καήκαμε και με τους δύο; Καήκαμε οικονομικά, καήκαμε κοινωνικά, καήκαμε στα εθνικά μας, καήκαμε και φυσικά με πάνω από 4,5 εκατομμύρια στρέμματα στάχτης. Μα πάνω απ’ όλα, καήκαμε ανθρώπινα, μετρώντας εκατόμβες νεκρών, κατεστραμμένες οικογένειες, αφανισμένο ζωικό κεφάλαιο και περιουσίες μιας ζωής που έγιναν καπνός. Η χώρα δεν αντέχει άλλο να πορεύεται σαν να είναι το προσωπικό θεματικό πάρκο κανενός πρωθυπουργού. Όταν τα παιχνίδια στην παιδική χαρά της εξουσίας πληρώνονται με ανθρώπινες ψυχές, εθνικές υποχωρήσεις, στάχτες και διαλυμένες γενιές, ο ενθουσιασμός των «ανεύθυνων υπευθύνων» παύει να είναι απλά γραφικός και γίνεται εγκληματικά επικίνδυνος.
