Η επιτακτική ανάγκη για μια Νέα Πολιτική Μεταρρύθμιση
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Η Ελλάδα, μετά την οικονομική κρίση του 2009 και τη χρεοκοπία της, βρίσκεται και πάλι σε ένα σημείο καμπής. Η χώρα ζητάει, όσο ποτέ άλλοτε, την αναγέννηση του πολιτικού συστήματος και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς που διακυβερνούν τη μοίρα της. Η συζήτηση για την ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης είναι πλέον αναπόφευκτη, καθώς οι πολίτες βλέπουν τη χώρα να εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο κύκλο αδυναμίας, διαφθοράς και έλλειψης ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων.
Αυτή η συζήτηση δεν είναι καινούργια. Αντίθετα, αποτελεί συνέχεια της κοινωνικοπολιτικής εξέλιξης της χώρας, από την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, του μεγάλου πολιτικού κληρονόμου της μεταπολίτευσης, και τη διαρκή αποτυχία του πολιτικού συστήματος να προσφέρει λύσεις στα καθημερινά προβλήματα των Ελλήνων. Από τα παραδοσιακά κόμματα, πέραν του σταθερού ΚΚΕ, η Νέα Δημοκρατία ήταν το μοναδικό που επιβίωσε, και η αναγέννηση της υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά υπήρξε ένα φως ελπίδας για μια νέα πολιτική εποχή.
Ωστόσο, η πορεία αυτή δεν ολοκληρώθηκε. Παρά τις αρχικές ελπίδες για ανανέωση του πολιτικού σκηνικού, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του κόσμου. Πολλοί έγραφαν τότε, ότι η μεταπολίτευση αρχίζει από το τέλος της Χούντας και φτάνει μέχρι το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ και Novartis. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανέλαβε με την υπόσχεση ότι θα φέρει μια νέα, καθαρή αρχή, όμως η έλλειψη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων και οι ατέρμονες υποσχέσεις, που παρέμειναν ανεκπλήρωτες, δημιούργησαν απογοήτευση και αμφισβήτηση.
Η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, παρόλο που υποσχόταν τη δημιουργία ενός σταθερού πολιτικού και οικονομικού πλαισίου, απέτυχε να λύσει τα προβλήματα που ταλανίζουν τους Έλληνες, με τη διαφθορά, τα σκάνδαλα, την απουσία λογοδοσίας και δικαιοσύνης, την υπερφορολόγηση και την αδυναμία να προχωρήσουν αναγκαίες αλλαγές στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, να κυριαρχούν περισσότερο από ποτέ κατά τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Το δε πρόβλημα της υπογεννητικότητας συνεχώς διευρύνεται. Τα εθνικά θέματα, όπως η τουρκική απειλή, παραμένουν σε κατάσταση ομηρίας λόγω της κακής διαχείρισης από την κυβέρνηση. Η έλλειψη συνεκτικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας και η αδυναμία ενίσχυσης των διεθνών συμμαχιών έχουν καταστήσει την Ελλάδα ευάλωτη. Οι επικοινωνιακές ενέργειες παραμένουν αποσπασματικές, χωρίς ουσιαστική πρόοδο στην εξωτερική πολιτική, αφήνοντας τη χώρα αδρανή σε κρίσιμες γεωπολιτικές συγκυρίες.
Η ανάγκη για μια νέα πολιτική μεταρρύθμιση είναι σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ και παραλληλίζεται με την περίοδο του 1974, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανέλαβε την ηγεσία της χώρας για να αποκαταστήσει τη δημοκρατία μετά την πτώση της Χούντας. Ο Καραμανλής, παρά το γεγονός ότι προερχόταν από το «παλιό» κατεστημένο, υπήρξε ο εγγυητής της σταθερότητας και της μετάβασης σε μια νέα εποχή. Σήμερα, το πολιτικό τοπίο απαιτεί έναν ηγέτη με την ίδια εμπειρία και βούληση για αλλαγή, και αυτός ο ηγέτης μπορεί να είναι ο Αντώνης Σαμαράς.
Η ανάγκη για έναν ηγέτη με ισχυρό πολιτικό εκτόπισμα και την ικανότητα να διαχειριστεί τις κρίσεις είναι επιτακτική. Αυτή η ηγεσία μπορεί να προέλθει από το «παλιό», που όμως φέρει μαζί του τις αναγκαίες μεταρρυθμιστικές ιδέες και τη βούληση για ανανέωση. Ο Αντώνης Σαμαράς, με την εμπειρία του και την πολιτική του σταθερότητα, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Η παραλληλία με τον Καραμανλή του 1974 δεν είναι τυχαία, καθώς και τότε το «παλιό» πολιτικό σύστημα φάνταζε απαξιωμένο, αλλά η ηγεσία του Καραμανλή κατάφερε να φέρει την αλλαγή και να αποκαταστήσει τη δημοκρατία στη χώρα.
Σήμερα, η διεθνής σκηνή είναι γεμάτη από αβεβαιότητα και γεωπολιτική αναταραχή. Η οικονομική πίεση που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες και οι προκλήσεις που προκύπτουν από τις ευρύτερες διεθνείς εντάσεις, περιβαλλοντικές και κοινωνικές εξελίξεις εντείνουν την αστάθεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Ελλάδα, η οποία βρίσκεται εν μέσω αυτών των αλλαγών, έχει ανάγκη από μια ισχυρή ηγεσία που θα την καθοδηγήσει μέσα από τις τρικυμίες της εποχής. Έναν ηγέτη με την ικανότητα να ξεπεράσει τις πολιτικές αγκυλώσεις, να αναλάβει το βάρος των μεγάλων αλλαγών και να δώσει στην κοινωνία την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να είναι ο ηγέτης αυτός. Με την εμπειρία του και την ικανότητα του να προσφέρει λύσεις στα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά προβλήματα, μπορεί να αναλάβει την πρωτοβουλία για μια νέα πολιτική μεταρρύθμιση.
Η νέα μεταπολίτευση που απαιτείται σήμερα είναι δύσκολη, αλλά όχι αδύνατη. Όπως το 1974, οι Έλληνες αναζητούν έναν ηγέτη που θα τους καθοδηγήσει σε μια νέα εποχή, ενισχύοντας τη δημοκρατία και την πολιτική σταθερότητα, διορθώνοντας τις στρεβλώσεις που τη χαρακτηρίζουν σήμερα. Παρά την ύπαρξη δημοκρατίας, οι πολίτες επιθυμούν μια πολιτική ανανέωση που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και θα εξασφαλίσει τη λειτουργία τους με πιο δίκαιο και αποτελεσματικό τρόπο.
Η χώρα μας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή και η ανάγκη για ριζική ανανέωση είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Αυτή η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο μέσα από πολιτική τόλμη και τη βούληση για πραγματική μεταρρύθμιση. Ωστόσο, το θέμα είναι αν ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς θα θελήσει να αναλάβει αυτό το δύσκολο αλλά και κρίσιμο ρόλο. Όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης, το θάρρος είναι να πάμε εκεί που κανείς άλλος δεν τολμά. Ο Καποδίστριας, βλέποντας τις πνευματικές ικανότητες των Ελλήνων, πίστευε ότι με σωστή εκπαίδευση η νέα γενιά θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην πρόοδο. Η πίστη και η ελπίδα είναι τα εργαλεία για την αλλαγή, όπως είχε πει ο Σολωμός: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές». Η αλλαγή απαιτεί πολιτική βούληση και το θάρρος να αναλάβουμε τις ευθύνες του μέλλοντος, και η ηγεσία του Σαμαρά μπορεί να είναι αυτή που θα κάνει το άλμα.
