Η διορατικότητα που θωράκισε την Ελλάδα πριν ακόμη έρθουν οι εξοπλισμοί

Γράφει ο Εαρινός

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα ενίσχυσε σημαντικά τις Ένοπλες Δυνάμεις της. Τα νέα μαχητικά αεροσκάφη, οι φρεγάτες και τα υπόλοιπα εξοπλιστικά προγράμματα αποτελούν αναμφίβολα σημαντικές επενδύσεις για την εθνική άμυνα.

Όμως η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν χτίζεται μόνο με όπλα. Χτίζεται κυρίως με στρατηγική σκέψη, διορατικότητα και συμμαχίες που αντέχουν στον χρόνο.

Και σε αυτό το σημείο η ιστορία οφείλει να αποδώσει τα εύσημα στον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους της σύγχρονης Ελλάδας, όταν η χώρα βρισκόταν σε βαθιά οικονομική κρίση και η καθημερινότητα περιστρεφόταν γύρω από μνημόνια, δανειστές και την αγωνία της επιβίωσης, υπήρξε ένας πρωθυπουργός που δεν περιορίστηκε στη διαχείριση της κρίσης. Κοίταξε πιο μακριά.

Αντιλήφθηκε ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε δουλεύει και να προετοιμάζεται μόνο για την επόμενη οικονομική δοκιμασία, αλλά και να προετοιμάζεται για τις γεωπολιτικές προκλήσεις που ήδη διαμορφώνονταν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Έτσι προχώρησε στη στρατηγική προσέγγιση με τον τοτε πρωθυπουργο του Ισραήλ και παράλληλα ενίσχυσε τη συνεργασία με την Αίγυπτο, θέτοντας τα θεμέλια μιας τριμερούς συνεργασίας που στα επόμενα χρόνια εξελίχθηκε σε πυλώνα σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή.

Αυτή δεν ήταν μια απλή διπλωματική κίνηση.

Ήταν μια επιλογή που απαιτούσε πολιτικό θάρρος, ιδιαίτερη διορατικότητα και βαθιά κατανόηση των διεθνών εξελίξεων. Ήταν η απόφαση ενός ηγέτη που, μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες, δεν έβλεπε μόνο το παρόν, αλλά σχεδίαζε το μέλλον της πατρίδας.

Χρόνια αργότερα, όταν η ελληνική οικονομία επέτρεψε και επετρεψε την πραγματοποίηση μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων, η Ελλάδα δεν ξεκινούσε από το μηδέν. Διέθετε ήδη ένα ισχυρό γεωπολιτικό πλαίσιο συνεργασιών, πάνω στο οποίο μπορούσε να στηριχθεί η νέα αμυντική της ισχύς.

Οι εξοπλισμοί είναι απαραίτητοι. Όμως η αξία τους πολλαπλασιάζεται όταν συνοδεύονται από ισχυρές συμμαχίες και κοινά στρατηγικά συμφέροντα.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι κυβερνώντες τα υπονοούμενα ότι μόνο οι ίδιοι ενίσχυσαν την άμυνα της χώρας.

Ας μας πουν πρώτα αν, μέσα στη βαθύτερη οικονομική κρίση, υπήρχε η δυνατότητα για μεγάλους εξοπλισμούς επί Αντώνη Σαμαρά. Φυσικα και δεν υπήρχαν.
Εκείνος, όμως, πέτυχε κάτι που αποδείχθηκε ακόμη πιο πολύτιμο.
Έθεσε τα θεμέλια της στρατηγικής σχέσης της Ελλάδας με το Ισραήλ και τον τότε πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Οι συμμαχίες αυτές αποτελούν σήμερα τον σημαντικότερο παράγοντα ισχύος και αποτροπής για τη χώρα.

Η ιστορία δεν γράφεται μόνο από όσους αγοράζουν όπλα. Γράφεται και από εκείνους που, μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές ενός έθνους, είχαν το όραμα να εξασφαλίσουν ότι η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ μόνη στην πιο κρίσιμη γειτονιά του κόσμου.

Οι εξοπλισμοί αγοράζονται. Οι ισχυρές στρατηγικές συμμαχίες χτίζονται. Και ο Αντώνης Σαμαράς φρόντισε να χτίσει μία από τις σημαντικότερες για την Ελλάδα.

Αυτή είναι, η μεγαλύτερη πολιτική παρακαταθήκη του Αντώνη Σαμαρά στον τομέα της εθνικής ασφάλειας.