Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XII

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η κυβέρνηση συνεχίζει να προσφέρει μια αφήγηση προόδου, σταθερότητας και διεθνούς αξιοπιστίας, σαν ο δημόσιος βίος να είναι σκηνή επικοινωνιακής παράστασης. Κάθε εβδομαδιαίο δελτίο τύπου, κάθε εξαγγελία, κάθε διεθνής παρουσία κατασκευάζει έναν κόσμο ο οποίος δεν καθρεφτίζει την πραγματικότητα, αλλά τη φιλοδοξία να ελέγχεται η πρόσληψή της. Και όμως, η πολιτική δεν είναι κάτοπτρο. Είναι πυξίδα. Κι όταν η πυξίδα γυρίζει στον αέρα, η χώρα χάνει τον βορρά της.

Η εκεχειρία Ισραήλ-Χαμάς, αν επιβεβαιωθεί προϊόντος του χρόνου, είναι μια ανάσα για την περιοχή. Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να επιχαίρει ως τρίτος παρατηρητής. Ούτε να αυτοεγκλωβίζεται σε ρόλο παριστάμενου. Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ζωτική για την Κύπρο, την ΑΟΖ, την ενεργειακή ασφάλεια, την αποτροπή. Και η Ελλάδα δεν έχει το δικαίωμα να αρκείται στο να «παρίσταται». Οφείλει να ενεργεί. Όταν το «ιστορικό παρών» του Πρωθυπουργού στο Σαρμ Ελ Σέιχ δεν συνοδεύεται από ξεκάθαρη στρατηγική εθνικής κυριαρχίας, τότε δεν πρόκειται για παρουσία. Πρόκειται για συμμετοχή σε σκηνικό που έχουν γράψει άλλοι.

Η υπόθεση Ρούτσι δεν είναι απλώς μια ανθρώπινη ιστορία. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Η κυβέρνηση πρώτα αφήνει τις υποθέσεις να οξυνθούν, μετά τις διαχειρίζεται ως κέρδος ηθικής. Η απονομή δικαιοσύνης δεν είναι επικοινωνιακό αφήγημα, είναι θεσμική υποχρέωση. Όσο για τα Τέμπη, είναι θετικό ότι η δίκη ξεκινά. Αλλά δεν ξεχνά κανείς τις καθυστερήσεις, τις υπεκφυγές και τις ενορχηστρωμένες απόπειρες αποπολιτικοποίησης. Η Δικαιοσύνη πράγματι λειτουργεί. Όταν την αφήνεις.

Η μεταφορά αρμοδιότητας του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη στο Υπουργείο Άμυνας θα μπορούσε να είναι θεσμικά ουδέτερη. Δεν είναι. Όχι όταν συνοδεύεται από δηλώσεις περί «αποκατάστασης σεβασμού». Όχι όταν επιχειρείται να μετατραπεί ένας τόπος μνήμης σε εργαλείο κανονιστικής πειθαρχίας. Ο Άγνωστος Στρατιώτης δεν είναι σκηνή μικροπολιτικής αποκατάστασης. Είναι ιερό σύμβολο εθνικής ταπείνωσης και αξιοπρέπειας. Δεν χρειάζεται νέο πλαίσιο. Χρειάζεται σιωπή.

Στην οικονομία, οι διακηρύξεις για «παράδειγμα για τη Γερμανία» μοιάζουν ειρωνικές σε μια χώρα που βιώνει παραγωγική στασιμότητα, βιομηχανική αποψίλωση και δημογραφική απονέκρωση. Το χρέος ενδέχεται να μειώνεται σε λογιστικούς όρους. Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη… φορολογικός στραγγαλισμός, στασιμότητα επενδύσεων, φυγή νέων. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ανασκοπήσεις σε PowerPoint. Χρειάζεται εθνικό σχέδιο επανεκκίνησης.

Η αύξηση της μεταποίησης, αν και θετική, στηρίζεται σε ξένες πολυεθνικές και επιδοτούμενες ροές κεφαλαίου. Όχι σε ελληνική καινοτομία. Όχι σε θεσμική σταθερότητα. Ο ΣΕΒ επευφημεί, αλλά οι μικρομεσαίοι κλείνουν. Η φορολογική ελάφρυνση είναι ζητούμενο. Η σταθερή ενεργειακή στρατηγική, ζητούμενο. Η παραγωγική αυτάρκεια, ζητούμενο. Και όσο όλα αυτά μένουν σε δηλώσεις, η εξωστρέφεια γίνεται λέξη χωρίς περιεχόμενο.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η πιο πρόσφατη πληγή. Εκεί όπου θα έπρεπε να χτυπά η καρδιά της αγροτικής πολιτικής, ανθεί η καθυστέρηση, η αδιαφάνεια, η υποψία εξυπηρετήσεων. Οι αποζημιώσεις μετατρέπονται σε πολιτικό δούναι και λαβείν. Ο αγρότης δεν ζητά χάρη. Ζητά σεβασμό. Και η χώρα δεν θα αποκτήσει πρωτογενή ασφάλεια αν δεν θεμελιώσει αγροτική στρατηγική αυτάρκειας, καινοτομίας και εθνικού σχεδιασμού.

Οι εξαγγελίες για έργα σε Ευρυτανία και Βοιωτία δεν αποτελούν πολιτική. Είναι προεκλογικός απόηχος. Η περιφερειακή ανάπτυξη δεν εξαντλείται με περιοδείες. Είναι αποκέντρωση ευθύνης, πολιτική συνοχής, έργα με προοπτική.

Το ΕΣΥ εμφανίζεται στις δηλώσεις της κυβέρνησης ως επιτυχία. Στην καθημερινότητα, όμως, ως απόγνωση. Τα νοσοκομεία στενάζουν, οι εφημερίες συντρίβουν, οι γιατροί μεταναστεύουν. Οι μεταμοσχεύσεις αυξήθηκαν, ναι. Αλλά ο πολίτης δεν χειροκροτεί με ποσοστά. Ζητά γιατρό, ανθρώπινη φροντίδα, κράτος που σέβεται. Κι αν κάτι χρειάζεται το ΕΣΥ, είναι αυτό, σεβασμός στους γιατρούς και τις κοινότητες που το στηρίζουν.

Ο εξωδικαστικός μηχανισμός παρουσιάζεται ως λύση. Είναι όμως άλλοθι. Γιατί η αλήθεια είναι πως χιλιάδες πολίτες παραμένουν εκτός, οι τράπεζες απορρίπτουν με το πάτημα ενός κουμπιού, και η αγορά στεγνώνει. Ο εξωδικαστικός δεν είναι πολιτική. Είναι ψευδαίσθηση στατιστικής.

Η εικόνα του Παρθενώνα χωρίς σκαλωσιές ήταν πράγματι συγκινητική. Αλλά ο Παρθενώνας δεν είναι έργο μιας κυβέρνησης. Είναι έργο γενεών επιστημόνων, τεχνιτών και θεσμών. Κανένα κόμμα δεν δικαιούται να ιδιοποιείται την Ιστορία. Πολύ περισσότερο όταν το μόνο που του αναλογεί είναι το… Δελτίο Τύπου.

Και ιδού το συμπέρασμα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται εβδομαδιαία ανασκόπηση επικοινωνιακών επιτευγμάτων. Χρειάζεται εβδομαδιαία δόση αλήθειας, ευθύνης και προσανατολισμού. Η ψυχή της χώρας δεν κατοικεί στα στατιστικά. Κατοικεί στην ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει κράτος με πρόσωπο. Πολιτική με ηθική. Εθνική στρατηγική χωρίς δημαγωγία.

Όσο δεν συμβαίνει αυτό, η αλήθεια θα επιστρέφει. Ακόμη κι όταν θάβεται κάτω από αριθμούς, ποσοστά και πανηγυρικούς τίτλους. Γιατί η αλήθεια -σε πείσμα όλων- έχει τη δική της γεωγραφία. Και βρίσκει τον δρόμο της.