Από τις κορδέλες των νοσοκομείων στις ράγες του TikTok

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Μετά τις πανηγυρικές κορδέλες, τα εγκαίνια και τα φλας στα ανακαινισμένα νοσοκομεία, που μεταξύ μας, ένα βάψιμο τους έκαναν και τα βάφτισαν «νέα εποχή», η κυβερνητική μηχανή βρήκε το επόμενο non-stop project της. Σειρά πήραν τα τρένα.

Είδαμε όλοι το βιντεάκι στα social media, έτσι; Μας παρουσίασαν την άφιξη του πρώτου «υβριδικού τρένου νέας γενιάς» στη Θεσσαλονίκη λες και πατήσαμε στο φεγγάρι. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αυτό θα ήταν απλώς μια κανονική Τρίτη. Στην Ελλάδα του 2026, όμως, είναι άλλη μια άσκηση πολιτικής αισθητικής, εντελώς ξεκομμένη από τη σκληρή πραγματικότητα.

Για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε, φτάσαμε στο 2026 για να πανηγυρίζουμε επειδή ένα τρένο απλώς… ξανασφύριξε στις ράγες. Και μιλάμε για λίγα χρόνια μετά από μια εθνική τραγωδία που μας τσάκισε όλους και ξεγύμνωσε με τον πιο άγριο τρόπο το πόσο διαλυμένος είναι ο σιδηρόδρομος μας. Αντί, λοιπόν, να δούμε μια βαθιά αυτοκριτική και ένα σοβαρό, ξεκάθαρο σχέδιο για να φτιαχτούν οι υποδομές από το μηδέν, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η κυβέρνηση επενδύει ξανά στο περιτύλιγμα, στη μόστρα και στην αισθητική των νέων βαγονιών, παρά στην ουσία.

Και το ερώτημα είναι ένα και καίει… Ποιο είναι το πλάνο για την επόμενη μέρα;

Γιατί καλά τα βιντεάκια, αλλά οι ανακοινώσεις τους αυτή τη στιγμή συνδέουν το πουθενά με το τίποτα. Και αυτή η έλλειψη σχεδίου δεν αφορά μόνο τον κόσμο που φοβάται να μπει στο τρένο. Την ίδια ώρα, σακατεύει την αγορά, τις επιχειρήσεις και τη διακίνηση των εμπορευμάτων.

Υποτίθεται ότι θέλουμε να είμαστε διεθνής κόμβος μεταφορών. Πού είναι η περιβόητη σύνδεση των σιδηροδρόμων με τα μεγάλα λιμάνια, με τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και με τον Βόλο και τα άλλα λιμάνια; Όλα στα χαρτιά. Οι ελληνικές επιχειρήσεις αιμορραγούν οικονομικά με το μεταφορικό κόστος στα ύψη και τις καθυστερήσεις να πάνε σύννεφο, επειδή το δίκτυο είναι ακρωτηριασμένο. Η εφοδιαστική αλυσίδα είναι εγκλωβισμένη σε υποδομές περασμένων δεκαετιών. Οι επαγγελματίες δεν χρειάζονται «έξυπνα» βίντεο και clean αισθητική. Εγγυήσεις θέλουν οι άνθρωποι, ότι τα εμπορεύματα τους θα φτάσουν γρήγορα, safe και οικονομικά στον προορισμό τους για να βγει το μεροκάματο.

Όταν, λοιπόν, οι επίσημες δηλώσεις αναλώνονται σε γενικούρες του στυλ «θέλουμε ένα σιδηρόδρομο που οι πολίτες θα εμπιστεύονται ξανά», χωρίς να δίνουν ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για τα έργα ασφαλείας, τις γραμμές και το εμπόριο, καταλαβαίνεις το παιχνίδι.

Η ασφάλεια μας, η επιβίωση των επιχειρήσεων και η σοβαρότητα ενός κράτους δεν φτιάχνουν επειδή παραλάβαμε 25 καινούργια βαγόνια, όσο design κι αν έχουν. Θέλουν θεσμική σοβαρότητα, λογοδοσία και ένα δίκτυο που να δουλεύει για τις ανάγκες της χώρας και όχι για τις ανάγκες της επόμενης προεκλογικής καμπάνιας. Όσο η ουσία θυσιάζεται για χάρη της επικοινωνίας, το τρένο της πραγματικής Ελλάδας θα μένει πάντα κολλημένο στον σταθμό.