Ο updated λαϊκιστής Τσίπρας
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Ποιο rebranding και ποιο πολιτικό repositioning; Όση συμβατικότητα και να προσπαθήσει να επιδείξει ο Τσίπρας, για να πείσει ευρύτερα αστικά κοινά ότι δεν αποτελεί πια τον αιθεροβάμονα, λαϊκιστή που οι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες των θεωρούν ως απειλή για την ομαλή λειτουργία του συστήματος, την κρίσιμη στιγμή θα αποδεικνύει πως οι βασικές αρχές και αξίες του παραμένουν εγκλωβισμένες στον ανεύθυνο λαϊκισμό.
Στην πρώτη του ομιλία στη ΔΕΘ ως αρχηγός του νέου κομματικού σχηματισμού, το αναμενόμενο θα ήταν να ακούσουμε ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό σχέδιο για την παραγωγική ανάπτυξη, την αναπτυξιακή ανασυγκρότηση, την εξωστρέφεια και την ανταγωνιστικότητα, την αντιμετώπιση των προσκλήσεων της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και του ιλιγγιώδους ερχομού της τεχνητής νοημοσύνης.
Σε μια κορυφαία εκδήλωση για την παραγωγή και την οικονομία, αυτά περιμένεις να ακούσεις από έναν επίδοξο πρωθυπουργό. Κι όταν αυτός έχει ήδη διαχειριστεί την πορεία της χώρας σε δύσκολες συνθήκες, αναμένεις να αποδείξει ότι πλέον μπορεί να απευθυνθεί στην κοινωνία και τις παραγωγικές δυνάμεις με ένα πιο συνεκτικό και πραγματοποιήσιμο σχέδιο.
Αντ’ αυτού αναλώθηκε για μια ακόμη φορά στην παροχολογία. Σε αυτά που θα δώσει το κράτος, πριν αναλυθεί εκτενώς πώς θα δημιουργηθεί αυτός ο επιπρόσθετος πλούτος που θα προσφέρει εισοδήματα στην κοινωνία και έσοδα στον κρατικό κορβανά.
Το πιο λυπηρό δεν είναι το αν τα προτεινόμενα μέτρα κοστίζουν 7,5 ή 13 δις. Η θλίψη προκύπτει από το γεγονός ότι και πάλι η μαθηματική επιστήμη δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τον Τσίπρα και οι υπολογιστικοί ανορθολογισμοί πείθουν και τον πιο καλόπιστο για τον ανέξοδο λαϊκισμό του.
Για παράδειγμα, η πατριωτική εισφορά που εξήγγειλε δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει ούτε μισό από τα μέτρα που προτείνει. Το 1% των πλουσιότερων Ελλήνων κινείται κατά μέσο όρο κάπου γύρω στις 60 χιλιάδες ευρώ ετήσιο εισόδημα. Άρα η φορολογητέα ύλη στην οποία αναφέρεται κινείται στη χειρότερη στα 4-5 δισ. και στην καλύτερη κοντά στα 15, αφήνοντας τελικά έσοδο από 50-150 εκ. ευρώ. Αρκετά για ένα επίδομα… τσίχλας αλλά όχι για την χρηματοδότηση των γιγαντιαίων εξαγγελιών του.
Ακόμη προ τραγελαφική είναι η κατάσταση σε σχέση με το μέσο μισθό. Κατανοώ ότι δεν έχει ακόμη μάθει ότι την πραγματική εισοδηματική κατανομή και τις ανισότητες τα καταδεικνύει ο διάμεσος μισθός αλλά μάλλον ζητώ πολλά! Όμως μια αυθαίρετη εξαγγελία για μέσο μισθό στα 1800 ευρώ, προκύπτει από ένα διπλό σφάλμα αντίληψης της οικονομίας.
Ο μέσος μισθός δεν έχει σχέση με τον κατώτατο που ρυθμίζεται με νομοθέτημα, εκτός κι αν αναφερόταν αποκλειστικά στον δημόσιο τομέα. Γιατί το να υπολογίσεις βάσει των προβλέψεων για τον ρυθμό ανάπτυξης και την αύξηση της παραγωγικότητας το πού περίπου μπορεί να φθάσει ο μέσος μισθός μέσα στην επόμενη τετραετία, είναι μια χρήσιμη υπολογιστική πράξη αλλά δεν σηματοδοτεί κι αυτόματη επίτευξη του ή επιβολή του με κυβερνητική προσταγή.
Αν λοιπόν πιστεύεις ότι ο μέσος μισθός μπορεί να αυξηθεί κατά 20%, ακόμη και σε ορίζοντα τετραετίας, τότε χονδρικά περιμένεις μεσοσταθμικά 5% ανάπτυξη ανά έτος, κι αναφέρεσαι στο δημόσιο αντίστοιχη αύξηση εσόδων ή αντίστοιχο νέο δανεισμό. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να κατανοηθεί ότι τέτοιοι στόχοι δεν είναι εφικτοί, ειδικά μέσα σε αυτές τις σταθείς διεθνείς συνθήκες.
Δεν θα ήταν προτιμότερο να επισημάνει ότι ο μεικτός διάμεσος μισθός βρίσκεται στα 1200 ευρώ, πιο κοντά στον κατώτατο από ότι στο μέσο και να αναζητήσει τρόπους μέσω βελτίωσης των δεξιοτήτων των εργαζομένων, στοχευμένης εκπαίδευσης κλπ, ώστε ο διάμεσος να αγγίξει σιγά σιγά τον μέσο;
Δεν ξέρω πόσες μοίρες πολιτική στροφή ότι έκανε ο Τσίπρας με το νέο εγχείρημά του, αλλά στα οικονομικά μοιάζει να είναι κολλημένος στη στροφή 360% που τον επαναφέρει στη γνωστή, επικίνδυνη λογική του «να ‘χαμε, να λέγαμε!».
