Όταν η εξουσία και οι κονδυλοφόροι της μας ζητούν να μην πιστεύουμε στα μάτια μας
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Αφορμή για όσα θα μοιραστώ μαζί σας στάθηκε μια ραδιοφωνική συνέντευξη που έτυχε να ακούσω μόλις χθες. Στο μικρόφωνο βρισκόταν η υπεύθυνη για το περιεχόμενο των νέων διδακτικών βιβλίων του Δημοτικού, συγκεκριμένα για το βιβλίο της Γλώσσας της Β΄ Δημοτικού («Η γλώσσα μου», Εκδόσεις Νήσος). Το θέμα της κουβέντας; Ο σάλος που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες, μετά τη δημοσιοποίηση αποσπασμάτων και εικόνων για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται στα μικρά παιδιά ο θεσμός της οικογένειας.
Και τι βγήκε να μας πει η καλή κυρία, προσπαθώντας άρον άρον να μαζέψει τα ασημάζευτα; Κρατηθείτε… μας διαβεβαίωσε πως στις επίμαχες εικόνες δεν αναπαριστάται κανένα ομόφυλο ζευγάρι! Απλώς, λέει, η μητέρα απεικονίζεται σκόπιμα με κοντά μαλλιά και αμιγώς ανδρικό ρουχισμό, για να δείξουν στα παιδιά ότι μια μητέρα μπορεί να έχει κι αυτή την εμφάνιση! Μάλιστα, μας εξήγησε με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι όλο αυτό βασίζεται σε ολόκληρη «επιστημονική ανάλυση» που σκοπό έχει να αναπτύξει την… κριτική ικανότητα των μαθητών. Να μάθουν, δηλαδή, τα εφτάχρονα να αξιολογούν τη μητέρα όχι από την εμφάνιση, αλλά από αυτό που πραγματικά είναι! Άρα, συμπεραίνει η ίδια, καμία woke ατζέντα δεν προωθείται και καμία ιδεολογική προπαγάνδα δεν ασκείται.
Δηλαδή, για να καταλάβουμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί, ο άνθρωπος που βλέπουμε στην εικόνα και μοιάζει 100% με άνδρα, δεν είναι άνδρας, αλλά γυναίκα με ανδρική αμφίεση και παρουσία. Κι αυτό το καραμπόλα-τρικ, κατά τα άλλα, θα βοηθήσει το παιδάκι της Β’ Δημοτικού να ακονίσει το μυαλό του!
Το πιο απολαυστικό, όμως, σε αυτή τη συνέντευξη δεν ήταν καν οι δικαιολογίες της υπεύθυνης. Ήταν η στάση των δύο δημοσιογράφων. Σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής, οι άνθρωποι έδιναν ρεσιτάλ κυβερνητικής συνηγορίας. Στηρίζοντας με πάθος την «επίσημη γραμμή», έφτασαν στο σημείο να λένε πως, ακόμα κι αν η εικόνα αναπαριστούσε ομόφυλο ζευγάρι, πάλι καλό θα ήταν! Γιατί, όπως μας κούνησαν το δάχτυλο, τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν μαθαίνοντας την υφιστάμενη κοινωνική και νομική πραγματικότητα της Ελλάδας και κυρίως του «δυτικού κόσμου». Διπλή κάλυψη, δηλαδή, αφού αν η εικόνα είναι αυτό που φαίνεται (ομόφυλο ζευγάρι), «καλώς είναι», διότι πρέπει να συντονιστούμε με τη δυτική πραγματικότητα. Αν δεν είναι αυτό που φαίνεται, πάλι «καλώς είναι», διότι εκπαιδεύουμε τους μικρούς Αριστοτέληδες στην αφαίρεση. Όπως κι αν το γυρίσεις, η κυβέρνηση και το Υπουργείο νικάνε!
Εγώ, λοιπόν, είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος. Ας υποθέσουμε ότι δεχόμαστε τις διευκρινίσεις της υπεύθυνης του εκδοτικού οίκου. Ας πούμε ότι όλες αυτές οι δικαιολογίες έχουν μια κάποια λογική, αν και το πώς ακριβώς βελτιώνει την κριτική σκέψη ενός μικρού παιδιού το να του παρουσιάζεις γρίφους εμφάνισης, ειλικρινά αδυνατώ να το συλλάβω. Αλλά ας το προσπεράσω.
Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που μου γεννιέται είναι το εξής. Αν για να κατανοήσει ένας ενήλικας αυτή την παιδαγωγική ντανταϊστική ακροβασία χρειάζεται ολόκληρο ραδιοφωνικό διάγγελμα και επιστημονική συνηγορία, αναρωτιέται κανείς τι είδους χρηστικό εγχειρίδιο πρέπει να συνοδεύει κάθε σελίδα για τα ίδια τα παιδιά;
Το δεύτερο και σοβαρότερο ερώτημα αφορά την ουσία της προπαγάνδας των δύο δημοσιογράφων-κονδυλοφόρων, που έσπευσαν να επικροτήσουν το ενδεχόμενο να πρόκειται πράγματι για ομόφυλο ζευγάρι. Ελάτε να μιλήσουμε με όρους πραγματικότητας… Υπάρχουν σήμερα οικογένειες ομόφυλων ζευγαριών στην Ελλάδα και στον δυτικό κόσμο; Προφανώς και υπάρχουν. Αποτελούν όμως αυτοτελώς την κυρίαρχη κοινωνική πραγματικότητα; Όχι, βέβαια! Μιλάμε για μια ελάχιστη μειοψηφία.
Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν μηδενίζω τίποτα, ούτε απορρίπτω a priori αν αυτά τα ζευγάρια μπορούν να υποστηρίξουν τον θεσμό της οικογένειας. Όμως, ας είμαστε σοβαροί, το δείγμα που έχουμε στα χέρια μας για να αξιολογήσουμε κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά μικρό, ενώ τα επιστημονικά δεδομένα και οι μελέτες για την ψυχική και πνευματική υγεία των παιδιών που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον παραμένουν μέχρι σήμερα άκρως αμφιλεγόμενα και διασπασμένα. Το να σπεύδεις, λοιπόν, να υιοθετείς ως θέσφατο στα σχολικά βιβλία κάτι που ΔΕΝ έχει ακόμη επιβεβαιωθεί πλήρως και με σαφήνεια από την επιστήμη, απλά και μόνο επειδή «έτσι κάνουν όλοι στον δυτικό κόσμο», τι είδους κριτική ικανότητα αποδεικνύει; Καμία απολύτως! Αποδεικνύει μόνο μια άκριτη, ξενομανή ταύτιση με ό,τι σερβίρεται ως «δυτικό» και «προοδευτικό».
Κι αν για τα παιδιά μας οφείλουμε να είμαστε προστατευτικοί, καθώς σε αυτές τις τρυφερές ηλικίες δικαιολογημένα δεν διαθέτουν την ωριμότητα να επεξεργαστούν τέτοια σύνθετα κοινωνικά και ηθικά διλήμματα, τι να πει κανείς για τους ενηλίκους συμπολίτες μας; Για όλους αυτούς που μασάνε αμάσητη τη woke ατζέντα στο όνομα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού; Τι παράδειγμα δίνουν στα παιδιά;
Και φτάνουμε στο δια ταύτα, στο πολιτικό μας σύστημα, δηλαδή, και στην ίδια την κυβέρνηση. Αν μια κυβέρνηση αποδεικνύεται ανίκανη να αξιολογήσει, να ζυγίσει και να διαχειριστεί τέτοιες φαινομενικά μικρές, αλλά στην πραγματικότητα βαθύτατα ουσιαστικές παρεμβάσεις στις ψυχές των παιδιών μας, τότε αλήθεια, τι να περιμένουμε από αυτήν για τα μεγάλα, τα σοβαρά και τα κρίσιμα που αφορούν το μέλλον της χώρας;
Πόσο ακόμα αυτή η χώρα θα πορεύεται με «διευκρινίσεις»; Διότι αυτό είναι το μόνιμο μοτίβο της σημερινής εξουσίας. Είτε πρόκειται για μια μικρή εκπαιδευτική απόφαση είτε για ένα μεγάλο νομοσχέδιο, σχεδόν ποτέ δεν γίνεται κατανοητή από τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Και πάντα, μα πάντα, η κυβέρνηση επανέρχεται εκ των υστέρων με διευκρινιστικές δηλώσεις, με non-paper και με στρατευμένους δημοσιογράφους, προσπαθώντας να μαζέψει τα αδικαιολόγητα.
Μέχρι πότε, λοιπόν, θα κυβερνιέται αυτός ο τόπος αποκλειστικά με εικόνα, επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και προπαγάνδα; Και το κυριότερο, πόση ζημιά ακόμα πρέπει να γίνει στις συνειδήσεις των παιδιών μας και στο μέλλον της χώρας, μέχρι να καταλάβουμε ότι με τα «μετόπισθεν» και τις φτηνές δικαιολογίες δεν χτίζεται σοβαρό κράτος; Γιατί, αν αύριο αυτό που αδυνατούμε να καταλάβουμε δεν είναι μια αμφιλεγόμενη εικόνα σε ένα σχολικό βιβλίο, αλλά μια εθνική υποχώρηση στο Αιγαίο, τότε τι ακριβώς θα μπορέσει να «διευκρινίσει» κανείς;
