Οι προσδοκίες και οι δηθενιές της ΔΕΘ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Κάθε χρονιά ξεκινώντας η ΔΕΘ συλλογιζόμαστε ότι μια Έκθεση που ξεκίνησε ως κορυφαίο παραγωγικό γεγονός για τα Βαλκάνια, και όχι μόνο, κατέληξε ένα φεστιβάλ πολιτικής αντιπαράθεσης και συνάθροισης στελεχών και χειροκροτητών, με την εκάστοτε κυβέρνηση να ανακοινώνει το θεωρητικό όραμα της για την οικονομία σε συνδυασμό με εξαγγελίες μελλοντικών παροχών και την αντιπολίτευση να αντιμετωπίζει μηδενιστικά κάθε κυβερνητική παρέμβαση θέτοντας τους δικούς της, συνήθως πιο φιλόδοξους, παραγωγικούς, φορολογικούς και κοινωνικούς στόχους.

Το τελευταίο διάστημα σε μια σειρά από άρθρα οπως: “Το όραμα του 2030” , “Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων” , “Το ελληνικό χρέος και η διεθνής “καταιγίδα”, επιχείρησα να περιγράψω σε αδρές γραμμές μια σειρά από ζητήματα που θεωρώ εξόχως σημαντικά, τόσο για τη δημοσιονομική όσο και για την αναπτυξιακή πορεία, αλλά και για το θέμα των παροχών.

Δυστυχώς για μια ακόμη φορά όλα τα πραγματικά σημαντικά για το μέλλον της χώρας συζητήθηκαν σε παράπλευρους κύκλους ανταλλαγής απόψεων, ενώ οι πολιτικές ηγεσίες τα άγγιξαν αδρά και κάποιοι εντελώς επιφανειακά, επικεντρωμένοι και πάλι στο ποιος θα χωρέσει καλύτερα στο κοστούμι του Άη Βασίλη!

Ο Τσίπρας απέδειξε ότι το rebranding για να πετύχει απαιτεί ωρίμανση της πολιτικής σκέψης που όταν δεν προκύπτει καταλήγει σε αστειότητες όπως η πρόταση για την πατριωτική εισφορά που πλέον λένε ότι θα δημεύσει το 1% της περιουσίας του 1% των πλουσιότερων Ελλήνων, αφού η επιβάρυνση επί του εισοδήματος δεν άφηνε πάρα ελάχιστα δημοσιονομικά οφέλη. Τώρα, το πώς θα πάρει το κράτος το 1% άυλων τίτλων, ακινήτων και λοιπών περιουσιακών στοιχείων δεν το γνωρίζει κανείς ακόμα!

Από την άλλη, κι πρωθυπουργός παρά τον πιο συγκροτημένο λόγο του, δεν απέφυγε την εμμονή στην πσροχολογία και μερικές γενικές ιδέες γύρω από ένα μέλλον, που οι προκλήσεις που φέρνει απαιτούν μεγαλύτερη προσοχή και πιο συγκροτημένο σχέδιο αντιμετώπισης. Η παραγωγική διαδικασία αλλάζει διεθνώς, οι στρατηγικές αναπροσαρμόζονται και η Ελλάδα χρειάζεται σαφές πλάνο για το πώς θα σταθεί μέσα σε αυτό τον κυκλώνα, με ποιες προτεραιότητες, με ποιες υποδομές, με ποιους στόχους.

Το να αυξάνεται το αφορολόγητο των αγροτών στα 20 χιλ. ευρώ όταν αυτοί που δηλώνουν τέτοια ποσά δεν είναι η πλειοψηφία, δεν λύνει το πρόβλημα του ξεπερασμένου μοντέλου αγροτικής παραγωγής, ούτε αυξάνει αυτόματα αυτούς που θα διαθέτουν αυτό το ύψος εισοδημάτων.

Ο κουμπαράς για τα παιδιά ακούγεται ως μια χρήσιμη συμπληρωματική επένδυση στο μέλλον των παιδιών αλλά η υπογεννητικότητα δεν θα καταπολεμηθεί επειδή όσοι διαθέτουν κάποια οικονομική άνεση θα μπορούν να προσθέτουν ένα σεβαστό ποσό στον συγκεκριμένο λογαριασμό ώστε να συνδράμει και το κράτος.

Η παγκόσμια πρωτοτυπία της φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών με βάση τον μεικτό κατώτατο μισθό δεν διορθώνεται με επιμέρους επιλεκτικές παρεμβάσεις αλλά με ξήλωμα και αναδιάρθρωση της μεθοδολογίας.

Οι αυξήσεις στις συντάξεις ή τα εισοδήματα, που ποτέ δεν ξεπερνούν το ύψος του πληθωρισμού, δεν εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα των πολιτών, ούτε καταπολεμούν την ακρίβεια των καρτέλ.

Εύχομαι πραγματικά να έρθει σύντομα η ώρα που η ΔΕΘ θα είναι αποκλειστικά το σημείο αναζήτησης της βέλτιστης οικονομικής και παραγωγικής πορείας για τη χώρα, κι όχι ο χώρος ανακοινώσεις παροχών προερχόμενων από υπερπλεονάσματα, είτε υπερφορολόγησης όπως του ΣΎΡΙΖΑ, είτε καταναλωτικής αφαίμαξης λόγω του επίμονου πληθωρισμού όπως τώρα.