Το AfD, η Ακροδεξιά και τα πραγματικά προβλήματα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια εκλογική εκτίναξη ακροδεξιών δυνάμεων ανοίγει το διάλογο για τις αφορμές και τις βαθύτερες αιτίες που γεννούν το φαινόμενο. Άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι όλες οι εκφάνσεις του ίδιες, όσο κι αν κάποιοι είναι ικανοί να χαρακτηρίσουν ακόμη κι ως φασιστικό οτιδήποτε δεν συμφωνεί με τη δική τους «αλάθητη» κοσμοθεωρία!

Οι διαφορετικές εκφράσεις των σχετικών κινημάτων ανά χώρα, δεν διαθέτουν ούτε τις ίδιες ιστορικές ρίζες και αναφορές, ούτε ακριβώς το ίδιο όραμα. Επικεντρώνονται μεν σε θέματα όπως η μετανάστευση, η ασφάλεια των πολιτών, η εθνική ταυτότητα και άλλα, όμως διαφέρουν και στη ρητορική οξύτητα αλλά και στις προσεγγίσεις σε επιμέρους θέματα.

Όπως έχει επισημανθεί πολλές φορές δεν είναι ευθύνη των πολιτών ότι οι πολιτικές ηγεσίες, τοπικές και διακρατικές, είτε υποτιμούν χαρακτηριστικά τα ζητήματα, είτε καθυστερούν να πάρουν αποφάσεις κι όταν τις παίρνουν συχνά δεν αναλογίζονται ορθώς το κόστος τους για τους ίδιους τους πολίτες που αφορούν.

Οι Ανατολικογερμανοί που έδωσαν την πλειοψηφία στο AfD δεν ριζοσπαστικοποιήθηκαν εν μια νυκτί. Υπάρχουν υπαρκτοί λόγοι που τους στρέφουν προς αντισυμβατικές προτάσεις κι ας μη διαθέτουν πάντα ορθολογικές και εφαρμόσιμες λύσεις.

Η επίμονη ανεργία και η ακρίβεια που αφήνει τη Γερμανία, και συνολικά την Ε.Ε. ουραγό στον παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο. Η εργασιακή και κοινωνική πίεση και λόγω της αθρόας μετανάστευσης για την οποία δεν υπάρχει σχέδιο διαχείρισης των πολλαπλών επιπτώσεων της. Η woke ατζέντα όταν αντί για μέσο διεκδίκησης δικαιωμάτων γίνεται εμμονική προβολή ενός αυτοπροσδιορισμού που «δικαιούται» να καταργήσει συλλήβδην το παρελθόν.

Όλα αυτά είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που οι πολίτες αισθάνονται απειλή για τη σταθερότητα και τη βιωσιμότητά τους. Κι όταν τα θέματα χρονίζουν και οι νέες κρίσεις τα γιγαντώνουν και τα διευρύνουν δεν περισσεύει και πολλή υπομονή για να αντέξεις την υποβάθμιση της ζωής σου.

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις ή ότι κάποιες από τις προτάσεις αντίστοιχων ακροδεξιών κομμάτων δεν κινούνται στη σφαίρα της επιθυμίας κι όχι του ρεαλισμού, αλλά όσο η Ευρώπη τοποθετεί ψηλότερα στην ιεραρχία των προτεραιοτήτων της την ταχύτατη πράσινη μετάβαση, την πολυπολιτισμικότητα και την κοινωνική ελευθεριότητα, από τη βιώσιμη ανάπτυξη, την ενεργειακή αυτονομία, την εθνική συνείδηση και τις παραδοσιακές αξίες, τότε δεν χρειάζεται να αναρωτιέται γιατί οι λαοί θα ψάχνουν απαντήσεις στους πιο ευήκοους πομπούς.