“Χρυσές” οικονομικές ανισορροπίες

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Οι τελευταίες μέρες ήταν απολύτως αποκαλυπτικές για αυτό που ονομάζουμε ευμεταβλητότητα των αγορών, από παράγοντες μάλιστα που ελάχιστα έχουν να κάνουν με άμεσα, θεμελιώδη στοιχεία αλλά περισσότερο αφορούν την προεξοφλήσει ενός επερχόμενου φόβου. Φόβου για μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τωρινών οικονομικών αποφάσεων, ή και της μη λήψης κάποιων, καθώς και για τις γεωπολιτικές εξελίξεις που επηρεάζουν καίρια το ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόστος.

Ο χρυσός και το ασήμι εκτοξεύθηκαν σε αξία για να χάσουν εν ριπή οφθαλμού ένα σημαντικό μέρος αυτής της ανόδου μόλις προέκυψαν γεγονότα ικανά να δημιουργήσουν αίσθημα μεγαλύτερης ασφάλειας και αξιοπιστίας.

Κάτι η οικονομική αστάθεια στην Ιαπωνία, κάτι τα σταθερά υψηλά επιτόκια δανεισμού των ΗΠΑ κι η εκτίναξη του δημοσίου χρέους, κάτι η ατελέσφορη ανακύκλωση των δασμών και η υποτίμηση του δολαρίου, κάτι ο αυξανόμενος γεωπολιτικός κίνδυνος και η έλλειψη σεβασμού σε διεθνείς συνθήκες και οργανισμούς, κάτι η ταχύτατη υπερθέρμανση των χρηματιστηριακών αξιών ελέω μαζικής επένδυσης σε εταιρείες που σχετίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη, πολλοί στράφηκαν ακαριαία στο θεωρητικά υπέρτατα ασφαλές καταφύγιο των μετάλλων. Του βιομηχανικά απαραίτητου ασημιού και του χρηματοοικονομικά αντίβαρου χρυσού.

Αρκούσε όμως μόνο η τοποθέτηση του Γουόρς στη FED για να μετριάσει σχεδόν αυτόματα όλες αυτές τις αντιδράσεις. Η αξιολόγηση του νέου διοικητή ως μιας αξιόλογης προσωπικότητας που πιθανολογείται ότι θα αποφύγει τις παρορμητικές ή πολιτικά κατευθυνόμενες επιλογές, έδωσε σε όλες τις κατευθύνσεις ένα μήνυμα μιας μερικής στροφής προς την κανονικότητα.

Σε τέτοιες ιστορικές περιόδους όπου από τη μια υπάρχει μια σημαντική παραγωγική διαφοροποίηση, όπως συμβαίνει και τώρα με την τεχνητή νοημοσύνη, κι από την άλλη οι πολιτικές προτεραιότητες δείχνουν κάποιες φορές να παραβλέπουν την οικονομική και διπλωματική ορθότητα και να υπόκεινται στην αμαρτία του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού ή της συναισθηματικής καθοδήγησης των οπαδών, το αποτέλεσμα για τις αγορές δεν είναι άλλο από τις σπασμωδικές αντιδράσεις με στόχο την εξασφάλιση μιας σχετικής ισορροπίας και της αποφυγής ανεπανόρθωτων τραυμάτων. Αν αυτή η φάση θα αποδειχτεί κάτι το πρόσκαιρο ή κάτι με το οποίο θα αναγκαστούμε να συμβαδίσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τις διαθέσεις όσων καθορίζουν την τάση της πορείας των βασικών μεταβλητών. Προς το παρόν, το μέλλον δεν διαγράφεται αισιόδοξο αλλά κανείς δεν μπορεί να σιγουριά να προεξοφλήσει την τελική κατάληξη.