Η… Ελπίδα ξανάρχεται χωρίς πυξίδα!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Δύο νέα κόμματα εμφανίζονται στην εγχώρια πολιτική σκηνή και τα δύο με κάποιο τρόπο προσπαθούν, επικοινωνιακά τουλάχιστον, να επαναφέρουν στο προσκήνιο το ζητούμενο της Ελπίδας με κάποιες δόσεις δικαιοσύνης. Και οι δύο όμως διαθέτουν μια σειρά από δυσεπίλυτα ζητήματα προς λύση κι από ένα «όπλο» το οποίο δεν ξέρω αν είναι αρκετό για να τους καταστήσει πολιτικά ισχυρούς και να διαγράψει τα εγγενή προβλήματά τους.

Η Καρυστινού ως, έως τώρα, πολιτικά αμέτοχη, μπορεί να χρησιμοποιεί το «τεκμήριο της αθωότητας» ως προσόν. Άλλωστε είναι πασιφανές ότι θα αποφύγει, όσο γίνεται, να αρθρώσει ολοκληρωμένες προτάσεις σε όλα τα κρίσιμα θέματα, μένοντας σε μεγάλο βαθμό γενικολογίες κι ευχολόγια. Ο στόχος της δεν είναι να αποτελέσει άμεσα εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Αρκείται κι αυτή, όπως πολλοί άλλοι νεότευκτοι μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, στη θυμική φόρτιση και την ταύτιση με τις ανησυχίες του μέσου ψηφοφόρου. Όταν μάλιστα αυτή η ταύτιση προέρχεται από μια τραγική μητέρα που σηκώνει το σταυρό της απώλειας του παιδιού της και της αναζήτησης δικαιοσύνης, τότε είναι ακόμη κι εύκολο για κάποιους να της δικαιολογήσουν κάθε άγνοια και κάθε αντίφαση στο λόγο της, κρατώντας μονάχα το πολιτικά λευκό ποινικό μητρώο και τις, σε πρώτη ανάγνωση, καλές προθέσεις.

Όμως η πολιτική απαιτεί σχέδιο και σκληρές απαντήσεις σε δυσεπίλυτα ζητήματα. Η εξωτερική πολιτική δεν αντέχει την αοριστολογία. Τα οικονομικά δεν τα διαχειρίζεσαι με αγνές… υπερβολές. Οι θεσμικές και διοικητικές παθογένειες του κρατικού μηχανισμού δεν αλλάζουν με αυτόκλητους Μεσσίες και επίκληση στο απροσδιόριστο καλό. Το κοινωνικό κράτος δεν βελτιώνεται με κούφιες υποσχέσεις.

Ώρες, ώρες το εγχείρημα της Καρυστινού φαντάζει με εξευγενισμένο πλάνο «Βελόπουλου», ικανό να αποτελέσει κυβερνητικό συνομιλητή σε περίπτωση εκλογικού αδιεξόδου, παρά με προσπάθεια ολικής υπέρβασης της μεταπολίτευσης. Θα αναμένουμε με αγωνία τα επόμενα βήματα και τις προτάσεις της αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα περιμένουμε για καιρό τη σαφήνεια στα περισσότερα θέματα.

Για το επίσημο rebranding, ή καλύτερα repositioning, του Αλέξη Τσίπρα που ψάχνει νέα πυξίδα για την Ιθάκη του, τα έχουμε ξαναπεί και θα τα πούμε αναλυτικότερα στην πορεία. Θεωρώ όμως δεδομένο ότι κι αυτός θα επιδιώξει να εμφανιστεί αναβαπτισμένος στην κολυμπήθρα της λήθης και να παρουσιαστεί ως η «τίμια και καθαρή» εναλλακτική πρόταση. Μόνο που όταν οι αποφάσεις σου στοιχίζουν στη χώρα δεκάδες δισεκατομμύρια κι εσύ επιμένεις να το παρουσιάζεις ως επιτυχία, περιχαρής για τα αρχείαστα νέα μνημονιακά μέτρα, το νέο δανεισμό για να δημιουργηθούν τα περιβόητα αποθεματικά ώστε να μπορούμε να αποπληρώνουμε τα χρέη μας σε περίπτωση αδυναμίας εξόδου στις αγορές και την ανιστόρητη και μακροπρόθεσμα επιζήμια συμφωνία των Πρεσπών, η ζημιά που κάνεις είναι μεγαλύτερη από τον οποιοδήποτε κλέφτη. Άσε που δεν δείχνεις ότι έχεις διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος κι ότι αρκείσαι στην επικοινωνιακή σου δεινότητα και στην αδυναμία της κεντροαριστεράς, και πρωτίστως του ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει ηγετική αύρα. Κι αυτά μπορεί να αρκούν για να σε βάλουν στο παιχνίδι της δεύτερης θέσης, δεν σε καθιστούν όμως πολιτικά κυρίαρχο.