Το οικογενειακό δίκαιο, η Όλγα Κεφαλογιάννη και τα καινούργια ρούχα του βασιλιά

Γράφει η Φωτεινή Σόφτη, νομικός

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα ζεστό καλοκαίρι -που ο λαός μας έκανε τα γνωστά μπάνια του και τα παιδάκια παίζανε στις παραλίες αμέριμνα με τα κουβαδάκια τους- το κοινοβούλιο μας (στις άδειες του πλην όμως κλιματιζόμενες αίθουσες) ψήφιζε μία σημαντικότατη αλλαγή στον Αστικό μας Κώδικα: την απαγόρευση μετακίνησης του γονέα με αποκλειστική επιμέλεια τέκνων, χωρίς απόφαση δικαστηρίου και μάλιστα οριστική – διότι αυτή ήταν η αρχική διατύπωση. Η συγκεκριμένη διάταξη, η οποία έκτοτε γεμίζει τα πινάκια, κυρίως των ασφαλιστικών, όχι μόνο δεν έτυχε διαβούλευσης, αλλά «χώθηκε» καλοκαιριάτικα τεχνηέντως μέσα σε άσχετο φορολογικό νομοσχέδιο.

Οι γυναικείες οργανώσεις πιάστηκαν στον ύπνο και η Γενική Γραμματεία Ισότητας σε τεχνητό λήθαργο. Δεν φτάνει που ψηφίστηκε νύχτα και «δεν άνοιξε μύτη», το χειρότερο ήταν ότι επρόκειτο για μία διάταξη κατά παραγγελία. Όχι γιατί το είπαν τίποτα κακεντρεχείς και τίποτα συνωμοσιολόγοι. Όοοχι! Αλλά γιατί πολύ απλά σε μία δήλωση -που δεν καταλάβαμε αν ήταν άγνοιας για το τι έλεγε, αφέλειας ή πολιτικού βοναπαρτισμού- το ομολόγησε ο ίδιος τότε υπουργός Δικαιοσύνης, μικροβιολόγος στο επάγγελμα, κος Τσιάρας, ότι έπρεπε δηλαδή να ανακόψει το κύμα των γυναικών, που κατά πληροφορίες του, θα έφευγαν από τα σπίτια τους ενόψει του νόμου συνεπιμέλειας, που ήταν προ των πυλών.

Φωνή βοώντος … οι αντιδράσεις των γυναικείων οργανώσεων και η αρθρογραφία νομικών, όπως η γράφουσα, για την άνευ διαβουλεύσεως αλλαγή σημαντικής διάταξης του οικογενειακού δικαίου. Καθώς και για την πραξικοπηματική και πρόχειρη τροποποίηση του Αστικού Κώδικα, μίας από τις πιο σημαντικές κωδικοποιημένες νομοθεσίες της χώρας και βεβαίως για τη νομοθεσία κατά παραγγελία κυβερνητικών λόμπι, αυτόκλητων σωτήρων και αυτοαποκαλούμενων μεταρρυθμιστών.

Ακολούθησε ένας νόμος περί συνεπιμέλειας, επιτομή του άκρατου δικαιωματισμού. Η βίαιη εφαρμογή της wοκe ατζέντας, την οποία κυριολεκτικά ευαγγελιζόταν τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο οικογενειακό μας δίκαιο, ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης, απέβαλε τον παιδοκεντρικό του χαρακτήρα, την πεμπτουσία του δηλαδή, προς χάριν των δικαιωμάτων των γονέων, των δικαιωμάτων των οικογενειών των γονέων ακόμη και των δικαιωμάτων των νέων συντρόφων των γονέων …

Η πλήρης επικράτηση της woke ατζέντας μετέτρεψε τα παιδιά των διαζευγμένων ζευγαριών σε βαλίτσες και διασφάλισε μια και καλή ότι η υπογεννητικότητα (προς τέρψιν και των γειτόνων μας) θα μας εξαλείψει οσονούπω ως έθνος. Αυτό ήταν, πάει και τελείωσε, θα εξαφανιστούμε. Δεν κάνουμε παιδιά, αλλά και τα λίγα που κάνουμε τα μετατρέψαμε σε μπαλάκια του τένις για να διασφαλίσουμε ότι: κανείς διαζευγμένος στο εξής δε θα θέλει να κάνει άλλο παιδί,

όσοι δεν έχουνε παιδιά, θα φτύνουν τον κόρφο τους, βλέποντας τι τραβάνε οι άλλοι και τα παιδάκια, που πρόλαβαν τα έρμα να γεννηθούν δε θα θελήσουν ποτέ να αποκτήσουν οικογένεια και σπίτι. αφού επιπλέον του προφανούς, το εισόδημα της ενήλικης ζωής τους είναι ήδη υποθηκευμένο σε συνεδρίες για την κρίση ταυτότητας και το τραύμα! Αλληλούια!

Πέρασαν μήνες και καιροί. Πέρασαν και πέντε έξι καλοκαίρια και ξαφνικά έναν χειμώνα, εκεί που κανείς δεν το περίμενε… ξυπνήσαμε. Ξυπνήσαμε, επιτέλους, οι ευσυνείδητοι πολίτες και οι ευαισθητοποιημένοι νομικοί να αντιδράσουμε, «Άκουσον! Άκουσον!» στην ψήφιση διατάξεων Οικογενειακού δικαίου χωρίς διαβούλευση! Που να το πεις και να σε πιστέψουν; Όπως και στην τροποποίηση του Αστικού Κώδικα. Αμέ! Ενός από τα πιο σημαντικά κωδικοποιημένα νομοθετήματα -τώρα το θυμήθηκαν- μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο! Μιλάμε για πρωτοφανή πράγματα! Α! Και στις φωτογραφικές και κατά παραγγελία νομοθετικές διατάξεις! Ε, αυτό πια και αν είναι αιφνιδιασμός!

Και λες βρε παιδί μου, δε βαριέσαι, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Για να δούμε αυτή την φωτογραφική διάταξη, που την εμπνεύστηκε συγκεκριμένη υπουργός και προκάλεσε αλλαγή στο οικογενειακό δίκαιο για να εξυπηρετήσει, σαν δε ντρέπεται… τον εαυτό της.

Την διαβάζεις και την ξαναδιαβάζεις και τη δίνεις να τη διαβάσουν οι συνεργάτες σου, μήπως εκείνοι καταλάβουν, αλλά εύκολο συμπέρασμα δε βγαίνει ούτε για τη ρύθμιση ούτε για τη σκοπιμότητα. Άλλα καταλαβαίνει ο ένας, άλλα καταλαβαίνει ο άλλος. Ωστόσο, επειδή η συζήτηση φουντώνει και οι αντιδράσεις είναι κατακλυσμιαίες, σηκώνεις και το τηλέφωνο, καλείς μερικούς συναδέλφους δικηγόρους – που σέβεσαι την επιστημοσύνη τους και ξέρεις ότι έχουν ασχοληθεί και με το οικογενειακό-, τους ρωτάς, εάν εκείνοι κατάλαβαν αφενός μεν τι λέει η διάταξη αφετέρου σε τι ευνοεί την Κεφαλογιάννη.

Οπότε, συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν έχει καταλάβει, ούτε τι ακριβώς λέει ούτε και πώς θα ευνοηθεί η Ολγα Κεφαλογιάννη. Αλλά είναι σαν το παραμύθι με την καινούργια φορεσιά του βασιλιά. Οι μισοί πολιτικολογούν ή αντιπολιτεύονται, χωρίς να καταλαβαίνουν. Όσοι καταλαβαίνουν, ντρέπονται να φωνάξουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Αφού τα κανάλια και τα social το αποφάσισαν, το φύτεψαν στον κόσμο και αυτό έχει ανθίσει, τώρα το εύκολο (και το πιασάρικο) είναι να το ποτίζουμε, όχι να το αποδομούμε. Γυρίζουμε γύρω γύρω όλοι, λέγοντας τι ωραία που είναι τα πολύχρωμα ρούχα του βασιλιά και χειροκροτάμε μαζί με αυτούς που αγανακτούν, απορούν και ενίστανται και εν τω μεταξύ ο βασιλιάς είναι τσίτσιδος.

Έχουμε και το νου μας, μη μας πουν χαζούς ή θιασώτες της κυβέρνησης ή λιγότερο δημοκράτες. Ποιοι τώρα; Αυτοί που δεν έχουν περάσει έξω απ’ τα δικαστήρια και οι όψιμοι δημοκράτες, που τους πήρε μόνο πέντε έξι χρόνια να ξυπνήσουν και «σκούζουν» τώρα για την έλλειψη διαβούλευσης και την τροποποίηση του Αστικού Κώδικα μέσα σε άσχετα νομοσχέδια και για διατάξεις κατά παραγγελία… ενώ, αν τους ρωτήσεις τι λένε αυτές οι διατάξεις ούτε κατά διάνοια δεν έχουν αντιληφθεί.

Επειδή οι μαχόμενοι, τουλάχιστον, δικηγόροι ψάχνουμε πάντα την ουσία του πράγματος (γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε αλλιώς) εξακολουθούμε να διαβάζουμε τη διάταξη και να συζητάμε για να διαπιστώσουμε, αφενός πού και πώς θα την χρησιμοποιήσουμε αφετέρου πού ακριβώς συμφέρει ή ευνοεί την Κεφαλλογιάννη ή την κάθε Κεφαλογιάννη, γιατί εν τω μεταξύ δεχόμαστε τηλεφωνήματα από τους πελάτες μας, οι οποίοι θέλουν να γνωρίζουν πού τους βλάπτει, πού τους ωφελεί, αν είναι μεταρρύθμιση υπέρ των μαμάδων και κατά των μπαμπάδων ή το αντίθετο. Εξηγούμε ότι δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο, ότι είναι απλώς εισαγωγή ενός ενδίκου βοηθήματος που μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλοι, αλλά δεν πείθονται. Προσπαθείς να εξηγήσεις ότι το ένδικο βοήθημα είναι για όλους, ότι το αποτέλεσμα μιας δικαστικής απόφασης δεν έχει να κάνει με το ποιος το ασκεί το ένδικο βοήθημα, αλλά τι τελικά αποφασίζει το δικαστήριο για την ουσία της υπόθεσης και εν προκειμένω για το συμφέρον των παιδιών.

Αφού σε εμπιστεύονται τεχνοκρατικά και τους έχεις εξηγήσει ότι πρόκειται για ένδικο βοήθημα που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν όλοι, – όμως, τα κανάλια και τα social τους έχουν πείσει ότι ευνοείται η Όλγα Κεφαλογιάννη (αυτό ρίζωσε στον εγκέφαλο, δε βγαίνει) – τότε προβαίνουν σε παραλληλισμούς, να δουν, αν στην δική τους υπόθεση, βρίσκονται στη θέση της Κεφαλογιάννη για να ευνοηθούν ή του Μάτσα για να αδικηθούν!

Εκεί, πλέον, καταθέτεις τα όπλα και παραδίνεσαι. Καταλαβαίνεις ότι αν θέλουν τα κανάλια και τα social να σε ταΐσουν σανό και μαϊντανό, θα στο ταΐσουν και θα το φας αμάσητο. Μήπως μπορεί κάποιος νομικός ή μη να μου εξηγήσει κι εμένα- που έφαγα τα νιάτα μου διαβάζοντας νόμους και γράφοντας δικόγραφα- πώς διάταξη, η οποία εισάγει ένδικο βοήθημα ή ένδικο μέσο και μπορεί να κάνει χρήση της οποιοσδήποτε διάδικος, πατέρας και μητέρα, ενάγων και εναγόμενος εκκαλών και εφεσίβλητος, καταλήγει εκ προοιμίου και ακριβώς υπέρ κάποιου; Επίσης, πώς γνωρίζουν όλοι αυτοί -που ξύπνησαν ένα πρωί και έγιναν νομικοί και μάλιστα ειδήμονες στο οικογενειακό- ποια θα είναι την απόφαση ενός δικαστηρίου που θα αποφασίσει, επί οιουδήποτε ενδίκου μέσου ή βοηθήματος, ότι το δικαστήριο θα αποφανθεί υπέρ του αιτούντος, του ενάγοντος ή του εκκαλούντος κατά περίπτωση;

Μήπως τελικά γι’ αυτό γίνεται όλος ο ντόρος; Μήπως το εξώδικο του θιγέντος πατέρα, που βγήκε στη δημοσιότητα, αποσκοπεί απλώς και μόνο στο να δικάσουν τα social και τα κανάλια την υπόθεση του, πριν την δικάσουν τα δικαστήρια;

Το οικογενειακό δίκαιο όπως διαμορφώθηκε, μετά το νόμο Τσιάρα, έχει πολλά προβλήματα, ωστόσο η έλλειψη ένδικων βοηθημάτων ούτε ήταν ούτε είναι ένα από αυτά τα προβλήματα. Ούτως ή άλλως στις οικογενειακές διαφορές, καλώς ή κακώς, μπορούσε και μπορεί να προσφεύγει κάποιος στην δικαιοσύνη –κυριολεκτικά- κάθε δεύτερη μέρα.

Από όλες τις αναλύσεις και τις ανακοινώσεις, καίρια και ουσιαστική είναι αυτή της Ομάδας Γυναικείων και άλλων οργανώσεων, η οποία αναφέρει ότι: «Παρότι το ισχύον πλαίσιο κρίνεται συνολικά προβληματικό, η ανάγκη βελτιωτικών παρεμβάσεων ή τροποποιήσεων δεν απορρέει από προσωπικές ή συγκυριακές σκοπιμότητες, αλλά από τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η εφαρμογή του νόμου, ιδίως εις βάρος των παιδιών». Γι’ αυτό το λόγο συνυπογράφεται από την γράφουσα η συγκεκριμένη ανακοίνωση.

Προφανώς δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Κανένας μας δεν τις έχει. Πολλώ δε μάλλον σε ζητήματα ανθρωπίνων σχέσεων που δεν υπάρχει ποτέ η αντικειμενική – αλλά απλώς η βιωμένη από τον καθένα- αλήθεια και πραγματικότητα. Αλλά, ας προσπαθήσουμε να διαβάζουμε με τα δικά μας μάτια και να σκεφτόμαστε με το δικό μας μυαλό, πριν υιοθετήσουμε την εύκολη λύση των κονσερβοποιημένων απόψεων, οι οποίες μας βάλλουν κατά ριπάς και ας μη σκοτώσουμε μέσα μας το παιδάκι που σκέφτεται, βλέπει και μας υποδεικνύει πότε ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Ευχαριστίες σε όσους είχαν τη διάθεση και την υπομονή να διαβάσουν μέχρι τέλους.

Η εν πολλαίς αμαρτίαις … φίλη σας νομικός

Φωτεινή Σόφτη