ΕΛΑΣ. ΕΛληνικό ΑΣτείο!

Γράφει ο Αγκιτάτορας

Rebranding, repositioning, Ιθάκες, βιβλία. Τόσος κόπος πολιτικού επαναπροσδιορισμού του Τσίπρα για να μας αποκαλύψει ως όνομα και σύμβολο του κόμματος κάτι που παραπέμπει στην… “ένδοξη” εποχή του Εμφυλίου!

Κι από πάνω, τόσος κόπος για να εμφανιστεί ως άξιος εκφραστής της Κεντροαριστεράς και τελικά αντί για Μακρόν, και κυρίως αντί για Σάντσεθ, να μετατρέπεται ξανά στον ίδιο ψευδοεπανσστάτη με τα τις ίδιες αστείες παλαιοκομματικές αναφορές.

Η Αριστερά που δήθεν ερχόταν για την ανανεώσει και να τη διευρύνει ως κυβρενώσα παράταξη που ξεπέρασε τις παιδικές μεταπολιτευτικές ασθένειες. Η Αριστερά που υποτίθεται ότι θα άλλαζε ολοκληρωτικά πρόσωπο και τελικά επανέρχεται με το όνομα της να στέκει κατακόκκινα στη μέσω του νέου κόμματος.

Ειλικρινά πίστεψε ο Τσίπρας ότι επειδή η λέξη Ελλάς, έχει πολλαπλές αναγνώσεις, από εθνικές έως επαναστατικές, η δικιά του πετσοκομμένη εκδοχή με το ένα λάμδα, θα κατόρθωνε να ενώσει όλα τα αντιφατικά κομμάτια του παζλ. Απτους πιο αστούς που θα νομίσουν ότι πλέον η Αριστερά δεν φοβάται τον νόμο και την τάξη (η σύμπτωση ρε το όνομα της Αστυνομίας), έως τους νοσταλγούς της σταλινικής παλινόστησης.

Πείσθηκε δηλαδή ότι αυτή η πολυσυλλεκτική έννοια θα φέρει συνοχή στα ασύνδετα, θα ενεργοποιήσει στοιχεία ενότητας κι όχι συγκρουσιακή διάθεση. Πάντως μια πραγματική υπέρβαση αποφεύγει κάθε σύνδεση με το μελανό παρελθόν και ανοίγεται στον ορίζοντα του αύριο.

Πάντως, αν για ύμνο του κόμματος έβρισκε την εκδοχή του ύμνου του ΕΛΑΣ από τον αείμνηστο Βαγγέλη Γιαννόπουλο, μια θέση στο Δελφινάριο την έκλεινε επάξια!