Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Γράφει ο Δημήτριος Γκοβίλας, Πολιτικός Επιστήμονας

Την τελευταία πενταετία η επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας σε συνδυασμό με τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει στην Συρία το Ιράκ και την Λιβύη, έχουν δημιουργήσει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, ένα χάος. Υπεύθυνες γι αυτό το χάος, εκτός από τις Δυτικές δυνάμεις, οι οποίες υποστήριξαν τα κινήματα της υποτιθέμενης αραβικής άνοιξης στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, είναι και η Τουρκία, η οποία μέσα από τις ταραχές προσπάθησε να προωθήσει στην εξουσία πολιτικές δυνάμεις οι οποίες ήταν ιδεολογικά ταυτόσημες με το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Στο τελευταίο ηγείται εδώ και είκοσι χρόνια ο Ταγίπ Ερντογάν. Οι περισσότερες από αυτές τις πολιτικές δυνάμεις, όπως και το κόμμα του Ερντογάν, είναι ταυτισμένες με το κίνημα των αδελφών μουσουλμάνων. Η Τουρκία βλέποντας ότι τα πολιτικά κινήματα που υποστήριζε σταδιακά άρχιζαν να χάνουν την εξουσία και την απήχησή τους, ξεκίνησε η ίδια να εμπλέκεται όλο και περισσότερο ακόμα και στρατιωτικά, στηρίζοντας οργανώσεις οι οποίες είναι ταυτισμένες με τις πιο σκληρές εκφάνσεις του πολιτικού Ισλάμ στην Συρία και το τελευταίο διάστημα και στη Λιβύη. Ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα που έλαβε χώρα στην Τουρκία τον Ιούλιο του 2016, ξεκίνησε μια πολιτική εκκαθαρίσεων, η οποία εκτός από τον στρατό επεκτάθηκε και σε όλη τη δημόσια διοίκηση, καθώς και σε πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα αλλά κυρίως στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Αφού κατάφερε να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος μέσα στην χώρα του ο Ερντογάν, μετά από ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα, άλλαξε και το πολίτευμα από κοινοβουλευτική σε προεδρική δημοκρατία βάζοντας έτσι την Τουρκία στο κλαμπ των χωρών που στην Πολιτική Επιστήμη χαρακτηρίζονται με τον όρο «Ανελεύθερες Δημοκρατίες». Πλέον η Τουρκία έχει μεταβληθεί από πυλώνας σταθερότητας, ασφάλειας και φραγής για την Ρωσική επιρροή στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, σύμφωνα με τις θέσεις που εκφράζουν συνήθως οι Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης, σε πυλώνα αστάθειας, αλλά και προώθησης τόσο της Ρωσικής πολιτικής και επιρροής στις παραπάνω περιοχές, όσο και της Ιρανικής επιρροής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Τα τουρκικά στρατεύματα εμπλέκονται πλέον ενεργά σε τρεις διαφορετικές εστίες έντασης. Στο Βόρειο Ιράκ, καταδιώκοντας τους κούρδους αυτονομιστές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (P.K.K), στην Συρία όπου έχουν εισβάλει στρατιωτικά και υπερασπίζονται την περιοχή της Ιντλίμπ, απέναντι στην συριακή κυβέρνηση και τους Ρώσους, -στην περιοχή της Βόρειας Συρίας σε βάθος 30 χιλιομέτρων την οποία κατέλαβαν με την ανοχή των Ηνωμένων Πολιτειών-, αλλά και της Ρωσίας από τους Κούρδους της Συρίας, και πρόσφατα έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην Λιβύη όπου στηρίζοντας στρατιωτικά την κυβέρνηση του ισλαμιστή Σάρατζ, ο οποίος για να παραμείνει στην εξουσία υπέγραψε το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο, το οποίο εξαφανίζει την ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη. Η επέμβαση της Τουρκίας, η οποία απέστειλε χιλιάδες σύριους ισλαμιστές μισθοφόρους καθώς και μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού έχει αλλάξει τις ισορροπίες στο στρατιωτικό πεδίο και πλέον οι δυνάμεις του Σάρατζ ετοιμάζονται για την τελική αναμέτρηση με τις δυνάμεις του Λιβυκού Εθνικού Στρατού υπό τον στρατάρχη Χαφτάρ στην πόλη της Σύρτης.

Παράλληλα με όλα αυτά η Τουρκία συνεχίζει να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, όπου κατέχει εδώ και 45 χρόνια το 38% του νησιού, στο Κατάρ και στην Σομαλία. Επίσης δεν έχει σταματήσει να προκαλεί καθημερινά την Ελλάδα με παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου αλλά και υπερπτήσεις πολεμικών αεροσκαφών πάνω από κατοικημένα νησιά. Όλες αυτές οι ενέργειες της Τουρκίας γίνονται με την ανοχή της Ευρώπης και των άλλων δυνάμεων της Δύσης, οι οποίες μπροστά στο φόβο απέναντι στην Τουρκία για το προσφυγικό – μεταναστευτικό, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που έχουν στην τουρκική αγορά αλλά και τον σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο που θεωρούν πως έχει η Τουρκία, αναγκάζονται να κλείνουν τα μάτια σε κατάφορες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου αλλά και της παραβίασης της εθνικής και εδαφικής κυριαρχίας άλλων χωρών.

Είναι πλέον σαφές ότι η Τουρκία επιδιώκει κατάργηση της συνθήκης της Λοζάνης (και υλοποίηση του εθνικού όρκου) με την δύναμη των όπλων, επιδιώκει αλλαγή συνόρων προς όφελος της και υφαρπαγή ή στην χειρότερη περίπτωση για την ίδια, διαμοιρασμό των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Συνένοχος σε αυτή την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, εκτός από τις Δυτικές Δυνάμεις, η απάθεια των οποίων μόνο ύποπτη μπορεί να χαρακτηριστεί, είναι και η Ρωσία, η οποία ελπίζει ότι θα καταφέρει να αποσπάσει την Τουρκία από το δυτικό στρατόπεδο και να διαλύσει την νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Οι ενέργειες της Τουρκίας θυμίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις ενέργειες της ναζιστικής Γερμανίας κατά την έναρξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου με το επόμενο θύμα της, να είναι η χώρα μας. Η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η πολεμική αναμέτρηση είναι πλέον μονόδρομος εάν θέλουμε να είμαστε κυρίαρχο κράτος και να μην μεταβληθούμε σε τουρκικό προτεκτοράτο. Οι πολιτικές που ακολουθεί, με καταγγελίες των τουρκικών ενεργειών αλλά και της ανάδειξης του αποσταθεροποιητικού ρόλου που έχει η Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή δεν φαίνεται προς το παρόν τουλάχιστον, να έχουν πείσει την μεγάλη πλειοψηφία των εταίρων και συμμάχων μας στην δύση, ότι αξίζουν της προσοχής τους.

Η ακόρεστη πείνα και η μεγαλομανία του Τούρκου προέδρου, ο οποίος επιθυμεί να σβήσει την κληρονομία του Κεμάλ Ατατουρκ είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν αργά η γρήγορα την Τουρκία σε σύγκρουση με τη Δύση.

Το τελευταίο συμβολικό χτύπημα που στόχευε πρωτίστως στην αποδόμηση του Ατατούρκ ήταν η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος δείχνοντας για άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο ότι ο τούρκος πρόεδρος ότι λέει και το εννοεί και το υλοποιεί. Θα ήταν συνετό η ελληνική κυβέρνηση να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη της ότι η περίοδος του διαλόγου με τους τούρκους έχει κλείσει οριστικά. Οι προσπάθειες που γίνονται, αν γίνονται, από την ελληνική κυβέρνηση για ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας στέλνουν ακριβώς τα αντίθετα μηνύματα στην άλλη πλευρά, η οποία τα εκλαμβάνει ως πρόθεση της Ελλάδας για παραχωρήσεις. Οι τούρκοι είναι πλέον φανερό ότι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και τα παίζουν ή όλα ή τίποτα, ας το κατανοήσουν επιτέλους και στην δύση και στην Ελλάδα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.