Λαϊκισμός και προσωπική ευθύνη

Γράφει ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης *

Οι πλέον πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις με την δημιουργία “νέων” πολιτικών σχηματισμών καθώς και το γενικότερο ασταθές πολιτικό σκηνικό και με την χώρα μας στον αυτόματο πιλότο σχεδόν ακυβέρνητη στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό να άγεται και να φέρεται κλυδωνιζόμενη επικίνδυνα και όσον αφορά τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις αλλά και την χαώδη κατάσταση στο εσωτερικό της, όπου νέα υποτιθέμενα κόμματα κτισμένα απο παλαιά δοκιμασμένα υλικά κατά κύριο λόγο που πήγαν τον τόπο πίσω και ενώ διακυβέρνησαν με καταστροφικά αποτελέσματα τώρα προσποιούνται το νέο ή κόμματα δημιουργηθέντα με βάση το θυμικό δίχως πρόγραμμα εκτός μίας έωλης υπόσχεσης περί απονομής δικαιοσύνης κάτι που είναι και το αενάως ζητούμενο, επιβάλλουν στον κάθε πολίτη αυτής της χώρας να λάβει σαφή θέση περί του τι μέλλει γεννέσθαι, ιδιαιτέρως τώρα.

Οι καιροί μας δεν είναι καιροί προς χαριεντισμό. Τα χρόνια της ανέμελης αθωότητας για αυτό το έθνος έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και τώρα εμπρός μας ανοίγεται μόνον ξεκάθαρος ο ορίζοντας της ευθύνης τόσο για την κοινωνία μας που νοσεί πανταχόθεν αφημένη στην τύχη της, αλλά και για τα άτομα ξεχωριστά ένα προς ένα.

Η όλη περιρρέουσα κατάσταση της επιπολαιότητας και της απεμπόλησης της λογικής και κατά συνέπεια και της προσωπικής μας ευθύνης, η ανάθεση δέ, της διακυβερνήσεως σε χέρια νυν, τέως και στο μέλλον αναξίων τυχοδιωκτών, είναι οχι μόνον ανεπίτρεπτη, αλλά και καταδικαστική σε σχέση με την ευθύνη την βαθιά ριζωμένη που θα πρέπει να έχουμε απέναντι σε εμάς τους ιδίους αλλά το κυριότερο απέναντι στις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων.

Και τίθεται αμείλικτα το ερώτημα. Θα επιτρέψει αυτός ο σκληρά δοκιμαζόμενος λαός, το να ασελγήσουν βαναύσως επάνω στο καταπληγωμένο του σώμα για ακόμη μία φορά αυτές οι ορδές των λαΐκιστών που θα πετάξουν λίγα ψίχουλα ψευτοσοσιαλισμού ή φθηνές υποσχέσεις που τίποτε δεν τους κοστίζουν εν τέλλει, προς τους πολίτες τους οποίους θεωρούν πληβίους που θα μένουν πάντοτε ικανοποιημένοι καλύπτωντας περιστασιακώς τα μικροσυμφέροντα τους ζώντας μίαν άθλια ζωή, ή εν τέλλει αυτός ο λαός θα τολμήσει να αντικρίσει στον καθρέπτη την λογική και την προσωπική ευθύνη για τα πράγματα που τα συνδιαμορφώνει ο καθένας μας με την παρουσία και το κυριότερο και πλέον επικίνδυνο την απουσία του στα κοινά ;

Θα επικρατήσει και πάλι η απολιτική στάση διότι έχει περάσει τεχνιέντως το μύνημα πως “όλοι οι διεκδικούντες την ψήφον είναι οι ίδιοι ;” μία στάση απαξίας, απέναντι σε δημοκρατικούς θεσμούς που αποκτήθηκαν με αίμα και αγώνα παλαιότερων γενέων, μία στάση πλήρως επικίνδυνη της μη συμμετοχής στα κοινά, διότι όταν εφαρμόζει ο καθένας μας το “ο σιωπών δοκεί συναινείν” διαμέσου αυτής της απολιτική στάσης, επί της ουσίας κτίζει ένα μαύρο μέλλον για τον ίδιον και τα παιδιά του ;

Το που πηγαίνει η χώρα μας, αναντιρρήτως ακυβέρνητη προς τον γκρεμό, απεμπολούσα όλες τις αξίες της παραδοσιοκρατικής αντίληψης και βαδίζοντας ως θαμπωμένη απο τα φώτα του ψευδοπολιτισμού στις λεωφόρους του νεοταξίτικου νέου κόσμου που την θέλγει προκειμένου να την παγιδέψει δίχως επιστροφή, είναι ορατό απο αυτούς που θέλουν και μπορούν να διακρίνουν μία τέτοια ασταθή και επικίνδυνη πορεία.

Επίσης συνάμα με τις προφανείς διαπιστώσεις έρχεται ως φάσμα της νυκτός που θα σκεπάσει για πάντα την γη μας αν δεν δράσουμε προς το ενάντιο, η ευθύνη του μεγάλου ΝΑΙ ή του μεγάλου ΟΧΙ που θα πρέπει επιτέλους να πούμε πρωτίστως απέναντι στον καθρέπτη και το πρόσωπο μας σχετικά με το που και πως θα θέλαμε να βαδίσει η χώρα.

Ας μην γίνουμε για ακόμη μία φορά συμμέτοχοι στο έργο αυτό της συνθέμελης δομικής καταστροφής και εκρίζωσης των πάντων επιτέλους και ας επιλέξουμε να μην επικρατήσει η οχλοκρατία, η πόλωση και το θόλωμα του μυαλού μας ως κοινωνία.

Ας επιλέξουμε αυτή την φορά την υγιή δημοκρατική συμμετοχή για τα πράγματα. Ας εννοήσουμε βαθιά μέσα μας πως το πρόβλημα της χώρας, το “Ελληνικόν” πρόβλημα, είναι κυρίως πρόβλημα στρεβλών νοοτροπιών, ενός αρρωστημένου δίπολου πολίτη – πολιτικού και των σχέσεων που αναπτύσσονται αναμεταξύ των δύο, καθώς και αναμεταξύ των πολιτών.

Επίσης το “Ελληνικόν” πρόβλημα εδράζεται ΣΑΦΩΣ και στην επιλογή του πολιτικού μας προσωπικού. Ας επιλέξουμε ανθρώπους που θα κυβερνήσουν με σύνεση και προοπτική. Οχι κλεπτοκρατία, Οχι ασυδοσία, Οχι ατιμωρησία, με ενσυναίσθηση για τον λαό και την κοινωνία.

Με αγάπη πραγματική προς την νεοελαία, της οποίας το πνευματικό αίμα λερώνουν καθημερινά με κάθε τρόπο, με νοοτροπίες τύπου woke ατζέντας, αντιχριστιανισμό και απο κάθε λογής κακών προθέσεων αμφισβήτηση, δημιουργώντας επαναστάτες δίχως αιτία, χαμένες γενιές στο τίποτε και στην ελαφρότητα απέναντι στην ζωή.

Το μέλλον ανοίγεται εμπρός μας ως μία λευκή σελίδα κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε μέρα και χρόνο. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τα πράγματα. Να πιστέψουμε πως μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν επί τα βελτίω. Να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη μας προς την πολιτική και τους πολιτικούς αντικαθιστώντας το σάπιο με το υγιές κομμάτι της κοινωνίας. Να αναδείξουμε τον Πολιτισμό μας. Να επαναφέρουμε τις αξίες που κράτησαν τον Ελληνισμό ακμαίο επί χιλιετίες.

Μπορούμε σαφώς να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να φέρουμε το φως και την αισιοδοξία στον ωραίο μας τόπο. Μπορούμε να σταθούμε και πάλι υπερήφανα μέσα στον σύγχρονο κόσμο, δίχως να υποτάξουμε την Εθνική μας συνείδηση, αλλά τουναντίον να νιώσουμε ξανά περήφανοι για την καταγωγή μας που είναι η γεννήτρα δύναμη του Ευρωπαΐκού Πολιτισμού.

Να σταματήσουμε να θεωρούμε πως το Έθνος θα πρέπει να καταπιέζεται απο το κράτος. Είναι δύο διαφορετικές οντότητες με κοινή και ενίοτε αντιθετική πορεία.

Και το κυριότερο να μην λησμονούμε πως όλα τούτα μπορούν να γίνουν ή να μην γίνουν με την συμμετοχή μας στο κοινό όραμα και ποτέ με την απουσία μας. Αν απουσιάζεις απο τα κοινά, τότε είσαι καταδικασμένος να σε κυβερνούν οι άθλιοι, κάθε μορφής, κάθε χρώματος, κάθε ιδεολογικής τοποθέτησης που δρά ανθελληνικά.

Ας φέρουμε την λογική και πάλι στην ζωή και την καθημερινότητα μας. Ας ζητήσουμε την ευθύνη οχι απο τον διπλανό μας, αλλά απο εμάς.

Ας αλλάξουμε τον εαυτό μας. Και τότε η Ελλάδα θα αλλάξει και αυτή.

Είναι δυνατόν. Ας το πιστέψουμε ακραδάντως.

* Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος, Μέλος Κεντρικής Επιτροπής «ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ – ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ»