Μαθήματα πολιτικής από έναν Εθνάρχη

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσίτσκος, Φοιτητής Φυσικής

Σήμερα είναι μέρα ιδιαίτερη που ελάχιστοι θα θυμηθούν. Αυτό συμβαίνει διότι σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια έφυγε από τον κόσμο αυτό ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής που το όνομα του σφράγισε τη μοίρα της Ελλάδος. Κάποιοι υποστήριξαν τη φήμη πως έπειτα από την ένδοξη ιστορία που έγραψε ο ελληνισμός για πάνω από δύο χιλιετίες αποφάσισε μια ανωτέρα δύναμη πως το Έθνος μας θα γίνει σκιά του εαυτού του, φυλακισμένο σε ένα βαθύ πηγάδι για τους αιώνες που θα ακολουθούσαν μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Πράγματι, όταν ήρθε η αυγή για την υπόλοιπη Δύση τη χώρα μας σκέπασε αχανές σκοτάδι που διήρκησε τέσσερις αιώνες. Για τους Έλληνες χάθηκαν η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, αλλά και πολλές άλλες σημαντικές περίοδοι που διαμόρφωσαν το ανθρωπιστικό πνεύμα των ανεπτυγμένων κρατών, αλλά και μετά την εθνεγερσία που έλυσε τα δεσμά της υποτέλειας στην προσπάθεια της να επιστρέψει η μικρά Ελλάς στην πρώτη γραμμή των παγκόσμιων εξελίξεων και στην οδό της προόδου και της ευημερίας στάθηκαν ουκ ολίγα εμπόδια. Ωστόσο, η φήμη αυτή αποδείχθηκε λανθασμένη. Το απέδειξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Έπρεπε να έρθουν τα μεταπολεμικά χρόνια ούτως ώστε να παρατηρηθεί η πιο σταθερή πολιτική περίοδος στο Ελληνικό κράτος, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανέλαβε για πρώτη φορά, το 1955, την πρωθυπουργία. Η επιλογή του από τον Βασιλέα Παύλο, μολονότι κατακρίθηκε από πολλούς, αποδείχθηκε αν μη τι άλλο εύστοχη. Οι κυβερνήσεις του κατά την περίοδο 1955 – 1963 χαρακτηρίζονται για τα έργα που υλοποιήθηκαν αλλά και για την πολιτική σταθερότητα που εξασφάλισαν. Οδικά δίκτυα, εξηλεκτρισμός, εργοστάσια, βιομηχανίες, διυλιστήρια, ναυπηγεία, τα ξενοδοχεία «Ξενία», πολιτισμικά δρώμενα και πολλά αλλά που ο ίδιος έφερε εις πέρας τότε, ενώ το σχέδιο Marshall είχε λήξει, αποτελούν παρακαταθήκη της οκταετίας.

Επειδή οι αριθμοί είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες, η οικονομική ανάπτυξη φαίνεται από τον διπλασιασμό του κατά κεφαλήν εισοδήματος και του συνολικού ΑΕΠ έως το 1963. Όταν εν τέλει ήρθε η ρήξη με το στέμμα σε συνδυασμό με την πίεση του φαύλου «Ανένδοτου Αγώνα», για να αποφευχθεί η εθνική κρίση αποχώρησε από την πολιτική και από την Ελλάδα για διάστημα έντεκα ετών. Εκεί φαίνεται το μεγαλείο ενός ηγέτη, στο να σωπαίνει ενώ έχει δίκαιο για να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη συμφορά.

Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης είχε πει: «Άρχισε κάνοντας αυτό που είναι αναγκαίο, μετά αυτό που είναι εφικτό και ξαφνικά θα βρεθείς να κάνεις το αδύνατο». Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής λοιπόν όταν επέστρεψε από την αυτοεξορία του στο Παρίσι έκανε πράξη το αδύνατο, ανέσυρε ένα μισοβυθισμένο καράβι από τα νερά ενός βαθέως πελάγους. Το έργο που είχε αναλάβει να επιτελέσει μόνος του, να επαναφέρει το πολίτευμα της Δημοκρατίας στη γενέτειρα της σε συνδυασμό με την αποφυγή της σύγκρουσης με τη γειτονική χώρα, ήταν αναμφισβήτητα δύσκολο και ολισθηρό. Άλλωστε, η ίδια του η ζωή βρέθηκε σε κίνδυνο τις πρώτες εβδομάδες της Μεταπολίτευσης δίχως ο ίδιος να πτοείται. Εντούτοις, αξιοσημείωτες είναι οι μετέπειτα ενέργειες του Εθνάρχη με απώτερο σκοπό να θεμελιωθεί πιο στέρεα από ποτέ η Δημοκρατία στην πατρίδα μας.

Η επίλυση του πολιτειακού ζητήματος με το δημοψήφισμα που κατήργησε το θεσμό της βασιλείας, η Συνταγματική αναθεώρηση που αποσκοπούσε στην κατοχύρωση του πιο άρτιου, δημοκρατικού και φιλελεύθερου Συντάγματος από καταβολής του ελληνικού κράτους και φυσικά η ενοποίηση της Ελλάδος με την Ενωμένη Ευρώπη, έπειτα από αιώνες απομόνωσης, αποτέλεσαν κομβικά σημεία για να οδηγηθεί η χώρα μας έξω από το τέλμα της ένδειας και της περιφρόνησης. Πράξεις που το στίγμα τους παραμένει ακόμη χαραγμένο στο υπόβαθρο των εξελίξεων.

Δυστυχώς, οι Έλληνες δεν κατόρθωσαν να απαλλαγούν από τις νοοτροπίες της μικροπολιτικής που ασκήθηκαν από λαϊκιστές των ύστερων χρόνων. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσπάθησε έμπρακτα να πείσει το ευεπίφορο προς το λαϊκισμό Έθνος ότι η πατρίδα μας μπορεί να μετατραπεί σε κράτος ανεπτυγμένο, πρωτοπόρο και ακμάζον. Με θλίψη έφυγε και τις δύο φορές από το Προεδρικό Μέγαρο παρατηρώντας ότι η δημαγωγία δε δύναται να κονιορτοποιηθεί. Πολλοί είναι αυτοί που έκριναν και άλλοι τόσοι αυτοί που θα κρίνουν αρνητικά τη φυσιογνωμία του Εθνάρχη, ιδίως τις μέρες αυτές που η πολιτική απαξιώνεται όσο τίποτε άλλο και όσο ποτέ μέχρι σήμερα. Προτού προβούν στην αμαύρωση του ονόματος του μεγάλου αυτού πολιτικού, που δεν αναρριχήθηκε στα ύψη μέσω του νεποτισμού, θα τους παροτρύνω να αναδιφήσουν τα τεκμήρια της ιστορίας.

Ας περιπλανηθούν στην ιστορία που έγραψε αυτός ο Έλληνας που ξεκίνησε από ένα μικρό χωριό στα Σέρρας εκεί ψηλά στη Μακεδονία, να πολιτευτεί σε εποχές δύσκολες, δίχως να ανήκει σε κάποιο ‘‘τζάκι’’, χωρίς να έχει στη διάθεση του τιμές, σπουδαία μόρφωση ή περιουσία. Τότε θα αντιληφθεί πως οι πράξεις, τα έργα και η πολιτική παρακαταθήκη που μας άφησε θα φωτίζουν εσαεί το όνομα του και θα αποδεικνύουν πόσο λιτή και αληθής είναι η φράση που επέλεξε να γραφεί πάνω στο μνήμα του: «Για να δικαιώσω το πέρασμα μου από τον κόσμο αυτό, αφιέρωσα τη ζωή μου στην υπηρεσία του Ελληνικού λαού»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.