Η προπαγάνδα του Μητσοτάκη δεν μπορεί να ξαναγράψει την Ιστορία Καραμανλή

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Έτυχε πρόσφατα να διαβάσω ένα άρθρο κυβερνητικού κονδυλοφόρου, το οποίο – με αφορμή την παρουσίαση βιβλίου πρώην Έλληνα πρέσβη – αναφερόταν στη διακυβέρνηση Καραμανλή και στις τότε «αστοχίες» της. Ο συγκεκριμένος αρθρογράφος έχει μια σταθερή τάση να προβαίνει σε πρόχειρες εξισώσεις, να εξισώνει το ασήκωτο με το ασήμαντο και, κυρίως, να επιχειρεί να διασπάσει την παράταξη σπέρνοντας προπαγάνδα εναντίον του Καραμανλή ή του Σαμαρά. Κυβερνητικός κονδυλοφόρος είναι άλλωστε. Έκρινα λοιπόν αναγκαίο να παρέμβω δημόσια, υπενθυμίζοντας ότι η Ιστορία και η κριτική χρειάζονται μέτρο. Γιατί η αλήθεια, ακόμη κι αν πονάει κάποιους σήμερα, δεν μπορεί να συγχέεται με φτηνή προπαγάνδα.

Η εύκολη κριτική εκ των υστέρων είναι το αγαπημένο σπορ στην Ελλάδα. Όμως, ας είμαστε δίκαιοι. Ο Κώστας Καραμανλής δεν υπήρξε ούτε αδιάφορος ούτε «παραιτημένος». Υπήρξε ένας πρωθυπουργός που βρέθηκε αντιμέτωπος με τη διεθνή χρηματοπιστωτική θύελλα και με τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους. Παθογένειες που δεν γεννήθηκαν το 2009 αλλά συσσωρεύονταν επί δεκαετίες.

Και εδώ πρέπει να μιλήσουμε για την περίοδο Σημίτη. Το 2004 ο Καραμανλής παρέλαβε μια χώρα «ισχυρή» μόνο στα χαρτιά. Με ψεύτικα στοιχεία προς την Ευρώπη, με το έλλειμμα θαμμένο κάτω από το χαλί, με swaps τύπου Goldman Sachs που παραποιούσαν τους λογαριασμούς, με Ολυμπιακά έργα υπερκοστολογημένα και με τη διαφθορά να έχει γίνει δεύτερη φύση του κρατικού μηχανισμού. Αυτή ήταν η πραγματική κληρονομιά του λεγόμενου «εκσυγχρονισμού». Μια βιτρίνα πίσω από την οποία κρυβόταν ένα κράτος που είχε μάθει να ζει με ψέματα.

Ναι, ο Καραμανλής αύξησε δαπάνες και μισθούς. Ναι, έγιναν προσλήψεις. Αλλά η κοινωνία είχε βγει από δεκαετία δραχμικής λιτότητας και οι πολίτες ζητούσαν στήριξη. Το να ενισχύσεις Υγεία, Παιδεία και αδύναμα στρώματα δεν ήταν «διαχειριστική ανικανότητα», αλλά πολιτική επιλογή. Η Ελλάδα τότε είχε ακόμη ανάπτυξη πάνω από 3% και κοινοτικά κονδύλια. Αν δεν τα έδινε στην κοινωνία, οι ίδιοι επικριτές θα έλεγαν σήμερα ότι «άφησε τον κόσμο να πεινάει».

Σήμερα, με τη Νέα Δημοκρατία να έχει καταντήσει προσωπικό μαγαζί του σημερινού πρωθυπουργού, ελεγχόμενη από λίστες, απευθείας αναθέσεις και επικοινωνιακή προπαγάνδα, κάποιοι φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται δημόσια ότι για τη χρεοκοπία δεν φταίνε όσοι έστησαν τη φούσκα. Δεν φταίει η τριακονταετία ΠΑΣΟΚ που δεν άφησε ούτε τα πόμολα στις πόρτες και γέννησε το σύστημα που σήμερα συνεχίζει ο Μητσοτάκης, αλλά εκείνος που προσπάθησε, με λάθη, αλλά με αλήθεια, να κρατήσει τη χώρα όρθια.

Και ας συγκρίνουμε με το σήμερα. Ο Καραμανλής μπορεί να έκανε λάθη, αλλά ποτέ δεν μοίρασε επιδοτήσεις σε ανύπαρκτους δικαιούχους. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις πλαστές αιτήσεις και τα «πρόβατα-μαϊμού» που έπαιρναν κοινοτικά λεφτά, δεν έχει καμία σχέση με τα τότε διαχειριστικά προβλήματα. Το ένα είναι πολιτική διαχείριση σε συνθήκες κρίσης, το άλλο είναι συστηματική εξαπάτηση.

Ας μην ξεχνάμε και τα εθνικά θέματα. Με το βέτο στο Βουκουρέστι το 2008, ο Καραμανλής προστάτευσε τα εθνικά μας δίκαια απέναντι σε τεράστιες πιέσεις. Και μίλησε με ειλικρίνεια στον λαό. Το 2009 είπε καθαρά ότι χρειάζεται πάγωμα μισθών και μεταρρυθμίσεις, γνωρίζοντας ότι θα χάσει τις εκλογές. Ο αντίπαλός του, ο Γιώργος Παπανδρέου, έλεγε το αλήστου μνήμης «λεφτά υπάρχουν» και οδήγησε τη χώρα στα βράχια με ψέματα και λαϊκισμούς.

Επειδή προσπαθούν να την θίξουν και αυτή, η σχέση του Καραμανλή με τον Αντώνη Σαμαρά δεν υπήρξε ποτέ σχέση αντιπαλότητας αλλά αλληλοσεβασμού. Ο Σαμαράς πάλεψε με προσωπικό κόστος για να βγάλει τη χώρα από τη μέγγενη των Μνημονίων. Ο Καραμανλής σήκωσε στις πλάτες του την παράταξη σε εποχές δύσκολες και μίλησε με αλήθεια. Και οι δύο άφησαν παρακαταθήκη. Σε αντίθεση με το σημερινό καθεστώς του Κυριάκου Μητσοτάκη, που έχει μετατρέψει το κόμμα σε οικογενειακό γραφείο με λίστες ΜΜΕ, αναθέσεις δισεκατομμυρίων και παρεμβάσεις στις Ανεξάρτητες Αρχές.

Η Νέα Δημοκρατία είχε πάντοτε τη δύναμη της στις συνθέσεις και στη συνέχεια. Ο Καραμανλής και ο Σαμαράς είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Με διαφορετικό στυλ και προτεραιότητες, αλλά με κοινή πυξίδα την πατρίδα. Το να τους αντιπαραθέτει κανείς είναι άδικο και κοντόφθαλμο. Βολεύει μόνο όσους θέλουν να καλύψουν τη σημερινή πολιτική γύμνια του Μητσοτάκη. Όπως κάποτε βόλευε το παραμύθι του Παπανδρέου με το «λεφτά υπάρχουν».

Η Ιστορία πρέπει να κρίνεται με μέτρο. Η περίοδος Σημίτη άφησε πίσω της ψεύτικη ισχύ και υπόγειες βόμβες. Ο Καραμανλής μίλησε με αλήθεια και πλήρωσε πολιτικό κόστος. Ο Παπανδρέου εξαπάτησε με το «λεφτά υπάρχουν». Και ο Μητσοτάκης οικοδομεί σήμερα ένα καθεστώς προπαγάνδας και χειραγώγησης.

Αντί να στήνεται προπαγανδιστικός συμψηφισμός για το παρελθόν, καλό θα ήταν να υπάρξει λίγη ειλικρίνεια για το παρόν. Γιατί ο Καραμανλής μπορεί να κριθεί για τις επιλογές του, αλλά ποτέ δεν εξαπάτησε τον λαό με ψεύτικα συνθήματα ούτε έστησε καθεστώς ελέγχου και χειραγώγησης. Και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.

Στο διά ταύτα, μιλήστε μας λίγο και για τα έργα και ημέρες του Κυριάκου Μητσοτάκη, που αντί να ενώσει το κόμμα, το έχει διασπάσει. Αντί να οικοδομήσει εμπιστοσύνη, σπέρνει προπαγάνδα. Αντί να δίνει λύσεις, επενδύει μόνο στην εικόνα του. Αυτή είναι η πραγματική σύγκριση που οφείλουμε να κάνουμε σήμερα.

Γιατί, όπως και να το δει κανείς, η ειρωνεία και η προπαγάνδα είναι εύκολη. Η Ιστορία, όμως, είναι σκληρή.