Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XIV

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Οι ευχές έχουν αξία όταν συνοδεύονται από αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι η χώρα δεν έχει περιθώριο για επικοινωνιακή γαλήνη. Η προσωπική αναφορά σε δύσκολες στιγμές συνεργατών είναι ανθρώπινη. Η πολιτική όμως δεν είναι χώρος συναισθηματικής εκτόνωσης όταν συσσωρεύονται ζητήματα που απαιτούν καθαρό λόγο και καθαρές ευθύνες.

Η επίκληση της τοξικότητας λειτουργεί ως καταφύγιο όταν απουσιάζει η αυτογνωσία. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε ανώνυμους σχολιαστές ή σε επιθέσεις χαρακτήρων. Εντοπίζεται και σε ένα κλίμα όπου η αλαζονεία της εξουσίας ταυτίζεται με την αλήθεια. Η Δημοκρατία αντέχει την κριτική. Δεν αντέχει την επιλεκτική ευαισθησία απέναντι σε αυτήν.

Η διακυβέρνηση δεν σταματά. Η ευθύνη δεν αποσπάται από το αποτέλεσμα. Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η επίκληση της εξυγίανσης δεν επαρκεί όταν το πρόβλημα εμφανίζεται να αναπαράγεται εντός του ίδιου του πολιτικού συστήματος που υποτίθεται ότι το αντιμετωπίζει. Η διάκριση των εξουσιών αποτελεί θεμέλιο. Δεν μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα αποφυγής πολιτικής λογοδοσίας.

Το επιχείρημα ότι όλοι φταίνε διαχρονικά έχει εξαντληθεί. Οι παθογένειες είναι γνωστές. Η εντολή διακυβέρνησης δίνεται για να σπάσεις αυτές τις παθογένειες, όχι για να τις επαναλαμβάνεις. Από το απλό ρουσφέτι μέχρι τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, η απόσταση είναι μεγάλη. Όταν τα πλημμελήματα του χθες μετατρέπονται σε κακουργήματα του σήμερα, η μεταφορά αρμοδιοτήτων δεν συνιστά μεταρρύθμιση. Μεταρρύθμιση είναι το αποτέλεσμα που αλλάζει την πραγματικότητα του πολίτη.

Στο κράτος δικαίου, οι διεθνείς δείκτες έχουν σημασία. Δεν αποτελούν άλλοθι. Η ποιότητα της Δημοκρατίας κρίνεται από την εμπιστοσύνη των πολιτών. Και η εμπιστοσύνη δεν οικοδομείται με συγκρίσεις, αλλά με πράξεις που δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης.

Στο διεθνές περιβάλλον, η ανησυχία είναι εύλογη. Η ανθεκτικότητα μιας οικονομίας δεν μετριέται μόνο από προβλέψεις οργανισμών. Μετριέται από την καθημερινή εμπειρία. Εκεί η πίεση παραμένει, παρά τις αισιόδοξες εκτιμήσεις.

Η ενεργειακή προοπτική της χώρας είναι κρίσιμη. Απαιτεί μέτρο και ρεαλισμό. Οι προσδοκίες για κοιτάσματα και έσοδα δεν υποκαθιστούν μια συνολική στρατηγική ενεργειακής αυτάρκειας και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η χώρα δεν μπορεί να βασίζεται σε υποσχέσεις για το μέλλον.

Η ρύθμιση για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανοίγει αναγκαία συζήτηση. Κάθε περιορισμός απαιτεί σαφή όρια και εγγυήσεις. Διαφορετικά, η προστασία μετατρέπεται σε υπερβολή και δημιουργεί νέο πρόβλημα.

Στην άμυνα, κάθε ενίσχυση είναι θετική. Η ισχύς όμως δεν εξαντλείται σε εξοπλισμούς. Προϋποθέτει στρατηγική αντίληψη, εθνική αυτοπεποίθηση και σαφή προσανατολισμό.

Οι επενδύσεις είναι απαραίτητες. Τα σχέδια που παρουσιάζονται παραμένουν στο χαρτί μέχρι να υλοποιηθούν. Ακόμη και αν υλοποιηθούν, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει. Ποιο μοντέλο οικονομίας οικοδομείται. Μια οικονομία εξαρτημένη από λίγους κλάδους και εξωτερικά κεφάλαια ή μια οικονομία με παραγωγικό βάθος και ανθεκτικότητα. Εκεί κρίνεται η ουσία της προόδου.

Τα έργα υποδομών αποκτούν αξία όταν εντάσσονται σε συνολικό σχέδιο. Χωρίς αυτό, παραμένουν αποσπασματικές επιτυχίες που δεν μεταβάλλουν τη γενική εικόνα.

Παρεμβάσεις όπως η τοποθέτηση απινιδωτών αποτελούν αυτονόητη λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους. Το ζητούμενο είναι να αποτελούν κανόνα και όχι εξαίρεση.

Η ανάπλαση της Αθήνας έχει σημασία όταν σέβεται την ιστορία και βελτιώνει την καθημερινότητα. Η πόλη δεν αλλάζει με έργα βιτρίνας. Αλλάζει με συνολική ποιότητα ζωής για τους κατοίκους της.

Η σύντομη ανασκόπηση δεν μπορεί να αποκρύψει το βασικό ερώτημα. Αν η χώρα προχωρά ουσιαστικά ή αν ανακυκλώνει τις ίδιες αδυναμίες με νέο περιτύλιγμα. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η πραγματική κρίση. Και εκεί θα κριθούν όλοι.