Η εικονική πραγματικότητα των εβδομαδιαίων νομοθετημάτων έναντι της κοινωνικής και οικονομικής δυστοπίας

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η πρόσφατη παρουσία του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, στο Semafor World Economy Forum στην Ουάσιγκτον, αναδεικνύει με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο το χάσμα που χωρίζει τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς από τη σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Ενώ ο Υπουργός επιχείρησε να φιλοτεχνήσει το προφίλ μιας χώρας που αποτελεί πρότυπο μεταρρυθμιστικού οίστρου, η ρητορική του αποκάλυψε μια οριστική διολίσθηση από το πρότυπο του αποτελεσματικού τεχνοκράτη σε εκείνο του στείρου γραφειοκράτη των αριθμών.

Η δε κομπαστική αναφορά του σε μεταρρυθμίσεις που υλοποιούνται «όχι κάθε μήνα, αλλά κάθε εβδομάδα» προδίδει μια προσέγγιση που εξαντλείται στην τυπική ψήφιση νόμων και στην ποσοτική καταγραφή νομοθετημάτων, παραγνωρίζοντας προκλητικά ότι αυτές οι παρεμβάσεις είτε δεν εφαρμόζονται ποτέ στην πράξη, είτε, όταν εφαρμόζονται, αποδεικνύονται παντελώς ατελέσφορες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στη ζωή του πολίτη.

Αυτή η εμμονή στη γραφειοκρατική διεκπεραίωση, όπου η μεταρρύθμιση σταματά στην υπογραφή του Φύλλου Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αναδεικνύει την παταγώδη ανεπάρκεια της σημερινής ηγεσίας να σχεδιάσει και να υλοποιήσει πολιτικές με πραγματικό αντίκτυπο.

Η οργανωτική αυτή ανικανότητα γίνεται ακόμα πιο εξοργιστική όταν αντιπαραβάλλεται με τα δεδομένα της αγοράς, όπου την ώρα που ο κ. Πιερρακάκης αυτοσυγχαίρεται για τη «δημοσιονομική σταθερότητα» και τα πλεονάσματα των 4,4 δισ. ευρώ, η ελληνική κοινωνία βιώνει μια άνευ προηγουμένου στεγαστική κρίση. Με την Ελλάδα να καταγράφει το 2025 τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση ενοικίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το κόστος στέγασης στην Αθήνα να αγγίζει το 93,6% του μέσου μισθού, καθίσταται σαφές ότι οι «εβδομαδιαίες μεταρρυθμίσεις» παραμένουν κενά γράμματα, ανίκανες να παρέμβουν στις δομικές παθογένειες της χώρας.

Η αδυναμία μετάβασης από την ψηφισμένη θεωρία στην εφαρμοσμένη πράξη επεκτείνεται και στο μέτωπο της ακρίβειας, καταρρίπτοντας το αφήγημα περί θωράκισης απέναντι στις διεθνείς κρίσεις. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την ύπαρξη εργαλείων άμβλυνσης των επιπτώσεων, ο πληθωρισμός τον Μάρτιο του 2026 σκαρφάλωσε στο 3,9%, οδηγούμενος από τις ανεξέλεγκτες αυξήσεις στα καύσιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης, γεγονός που μαρτυρά την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης να σχεδιάσει λειτουργικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Η ηγεσία περιορίζεται στον ρόλο του γραφειοκράτη αναλυτή που παρατηρεί παθητικά την άνοδο των τιμών, επιβεβαιώνοντας ότι η μεταρρυθμιστική της ικανότητα εξαντλείται στις δημόσιες σχέσεις και όχι στην παραγωγή ορατού αποτελέσματος για τον καταναλωτή που βλέπει την αγοραστική του δύναμη να εξανεμίζεται.

Ακόμη και στο πεδίο των αγορών, τα σημάδια της αστάθειας είναι ορατά, καθώς η απόδοση του νέου δεκαετούς ομολόγου αυξήθηκε στο 3,7%, υποδηλώνοντας ότι η διεθνής κοινότητα αντιλαμβάνεται τη δομική υστέρηση πίσω από τις επικοινωνιακές βιτρίνες και την αδυναμία υλοποίησης των υπεσχημένων αλλαγών.

Συμπερασματικά, η ανάρτηση και οι δηλώσεις του κ. Πιερρακάκη συνθέτουν την εικόνα μιας ηγεσίας που έχει εγκλωβιστεί σε μια εικονική πραγματικότητα νομοσχεδίων χωρίς αντίκρισμα. Η μετάλλαξη του Υπουργού σε έναν γραφειοκράτη που μετρά την επιτυχία με τον όγκο των χαρτιών και όχι με τη βελτίωση της καθημερινότητας, υπογραμμίζει την ανεπάρκεια μιας πολιτικής που ευημερεί μόνο στις αίθουσες συνεδριάσεων, την ίδια στιγμή που η πραγματική οικονομία βυθίζεται στην αβεβαιότητα λόγω της πλήρους αδυναμίας του κράτους να μετουσιώσει το σχεδιασμό σε χειροπιαστή πρόοδο.