Ο “καταφερτζής” Καρατζαφέρης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Το να παρουσιάζονται άνθρωποι με τη διαδρομή και το αξιακό πλαίσιο του Καρατζαφέρη ως τιμητές της κεντροδεξιάς παράταξης μοιάζει από τουλάχιστον υποκριτικό έως απογοητευτικά στημένο παραμύθι. Ο τρόπος που διαχρονικά συμπεριφέρθηκε στην παράταξη που πολιτικά τον ανέδειξε από την αφάνεια υπήρξε πάντοτε υποδειγματικά μακιαβελικός αλλάζοντας διαρκώς απόψεις απλά και μόνο για να βρίσκεται απέναντι από τις εκάστοτε θέσεις της ΝΔ, εξυπηρετώντας ουσιαστικά πέρα από τις προσωπικές του φιλοδοξίες και όσους εντός κι εκτός παράταξης αντιπαθούσαν την καραμανλική και τη σαμαρική βάση της.

Για όσους δεν θυμούνται τους βασικούς σταθμούς της πορείας του Καρατζαφέρη, η σταδιοδρομία του στο μάρκετινγκ έδωσε τη θέση της στην μαχητική αντιπασοκική δημοσιογραφία τών βιντεοκασετών της TV Press, για να την εξαργυρώσει με την πρωτιά στην ενιαία Β Αθηνών με ρεκόρ 200 χιλιάδων ψήφων.

Εκτοτε, κι εφόσον ούτε από τον Έβερτ, ούτε ειδικά από τον Καραμανλή δεν αξιοποιήθηκε, όπως ο ίδιος πίστευε ότι του άξιζε, αφού το ξεκάθαρα λαϊκίστικο προφίλ του απείχε παρασάγκας από την τότε προσπάθεια της ΝΔ να εκφράσει τη νουνεχή μεσαία τάξη, ξιφουλκούσε διαρκώς εναντίον του κόμματος μιλώντας δίχως απτές αποδείξεις για ξεπούλημα τών εκλογών του 2000 και για Σαλώμες που επηρεάζαν την κρίση του Κώστα Καραμανλή, αφήνοντας σαφή σεξιστικά υπονοούμενα.

Η κατάληξη είναι γνωστή. Δημιούργησε το ΛΑΟΣ ως μια ελληνική εκδοχή του λεπενισμού και μονίμως μετέβαλε τις θέσεις του για να βρίσκεται απέναντι από τη ΝΔ. Πιο χαρακτηριστική απ’ όλες τις παλινωδίες κι αυτή που του στέρησε και την πολιτική υπόσταση, η υπόθεση του μνημονίου.

Ένθερμος, άκριτος υποστηρικτής του από την αρχή από ανάγκη να μη ταυτιστεί με τη δομημένη κριτική των τεχνικών λαθών και διαρθρωτικών στρεβλώσεων της συμφωνίας που επισήμανε ο Αντώνης Σαμαράς. Κατόπιν κι αφού συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, έγινε οργισμένος αντιμνημονιακός και δραχμολάγνος!

Αυτή λοιπόν η ανυπόληπτη πολιτική φυσιογνωμία έρχεται τόσα χρόνια μετά να παραστήσει τον υπέρμαχο της παραταξιακής ηθικής, πουλώντας εκδούλευση στη σημερινή της ηγεσία με την οποία υποτίθεται ότι η διαχρονική πορεία του τον φέρνει σε ευθεία αντίθεση για μια σειρά από ζητήματα. Από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και τα εθνικά θέματα έως το μεταναστευτικό και την δικαιωματική κοινωνική ατζέντα.

Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό κάποιος με τη δική του προϊστορία να κουνά επιδεικτικά το δάχτυλο σε ηγέτες όπως ο Αντώνης Σαμαράς που ακόμη και οι πιο σκληροί αντίπαλοι του αναγνωρίζουν τη συνέπεια λόγων και έργων, τον αταλάντευτο εθνικό και κοινωνικό προσανατολισμό των παρεμβάσεων του. Αν η Κεντροδεξιά έχει ανάγκη τη στήριξη τέτοιων χαμαιλεόντων που τη λέξη σεβασμός την ποδοπατούν με κάθε ευκαιρία, τότε μάλλον κάτι πραγματικά σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της.