Κακός χειρισμός

Γράφει η Καλυψώ

Η φράση «κακός χειρισμός» έχει καταντήσει το πιο βολικό καταφύγιο μιας κυβέρνησης που αρνείται πεισματικά να αναλάβει πολιτική ευθύνη σε βάθος. Δεν πρόκειται απλώς για επικοινωνιακή επιλογή· είναι μια συνειδητή στρατηγική αποσύνδεσης των γεγονότων από την κορυφή της εξουσίας. Κάθε κρίση βαφτίζεται «αστοχία», κάθε σκάνδαλο «λάθος εκτίμηση», κάθε κοινωνική έκρηξη «έλλειψη συντονισμού». Πάντα κάτι απρόσωπο. Ποτέ κάποιος συγκεκριμένος.

Στην τραγωδία των Τεμπών, η κοινωνία δεν ζητούσε γενικόλογες διαπιστώσεις περί «κακού χειρισμού». Ζητούσε απαντήσεις, ευθύνες και λογοδοσία. Αντί αυτών, εισέπραξε μια προσπάθεια αποσυμπίεσης της οργής μέσω φρασεολογίας που υποβαθμίζει το μέγεθος της καταστροφής. Όταν χάνονται ζωές, όταν διαλύεται η εμπιστοσύνη στο κράτος, ο όρος «κακός χειρισμός» δεν είναι απλώς ανεπαρκής — είναι προσβλητικός.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται παντού: στο ζήτημα των παρακολουθήσεων, όπου η ουσία πνίγηκε μέσα σε τεχνικές δικαιολογίες· στη διγλωσσία απέναντι στη Δικαιοσύνη, όπου άλλα λέγονται δημόσια και άλλα υπονοούνται· στα προβλήματα των αγροτών και των κτηνοτρόφων, όπου η καθυστέρηση και η αναποφασιστικότητα βαφτίζονται «αστοχίες». Στην ενέργεια, μια πολιτική που άλλαξε κατεύθυνση χωρίς σαφή στρατηγική παρουσιάστηκε ως «προσαρμογή». Στη Μυτιλήνη, στην κοινωνική ένταση, στην οικονομική πίεση των πολιτών — το ίδιο αφήγημα. «Κακός χειρισμός»

Όμως η πολιτική δεν είναι τεχνική διαχείριση για να καλύπτονται όλα ως «λάθη», ή «κακός χειρισμός»
Είναι ευθύνη. Και η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο.

Ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η επιεικής αντιμετώπιση εξαφανίζεται όταν πρόκειται για εσωκομματικούς “αντιπάλους”. Εκεί δεν υπάρχει «κακός χειρισμός». Υπάρχουν «λάθος πρόσωπα». Η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά είναι χαρακτηριστική. Από τη στιγμή που διαφοροποιείται ή εκφράζει θέσεις που ενοχλούν, δεν αντιμετωπίζεται με την ίδια επιείκεια. Δεν του αναγνωρίζεται το δικαίωμα πολιτικής άποψης ενός πρώην πρωθυπουργού · αμέσως στοχοποιείται.

Κι όμως, ο Σαμαράς υπήρξε από τους λίγους που κράτησαν σταθερή γραμμή σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, ακόμη και με πολιτικό κόστος. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί μαζί του, δεν μπορεί να του αρνηθεί συνέπεια και σαφήνεια. Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά μετατρέπεται σε διαχείριση εντυπώσεων, αυτή η στάση ξεχωρίζει.

Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική:
Για την κυβέρνηση, όλα είναι «κακοί χειρισμοί».
Για τους διαφωνούντες, όλα είναι «λάθος επιλογές».

Δεν είναι απλώς πολιτική υποκρισία· αποτυπώνει μια βαθύτερη αντίληψη για την εξουσία. Στην περίπτωση του Αντώνης Σαμαράς, αυτή φαίνεται να διαποτίζεται από στοιχεία μνησικακίας ή ακόμη και διάθεσης εκδίκησης: η ευθύνη μετακυλίεται προς τα κάτω, ενώ κάθε κριτική προς τα πάνω εκλαμβάνεται ως απειλή που πρέπει να αποτραπεί.

Αν η κυβέρνηση θέλει να πείσει ότι σέβεται τους πολίτες, οφείλει να εγκαταλείψει αυτή τη ρητορική. Να μιλήσει καθαρά, να αναλάβει ευθύνες και να πάψει να κρύβεται πίσω από λέξεις που έχουν χάσει κάθε νόημα.

Γιατί στο τέλος, δεν είναι θέμα «κακού χειρισμού». Είναι θέμα πολιτικής επιλογής η οποία συνήθως πληρώνεται…