Η Ουγγαρία στο δρόμο της Μελόνι;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Μαγιάρ και Μελόνι δεν ταυτίζονται απόλυτα, ούτε σε θέσεις, ούτε σε γενικότερη πολιτική νοοτροπία, ούτε φυσικά στον τρόπο με τον οποίο εξελέγησαν.

Ο Μαγιάρ εκτός από τη συνεπή πορεία του στο Ευρωκοινοβούλιο και την έντονη διάθεση του για διασφάλιση περισσότερων ελευθεριών και δικαιωμάτων, κέρδισε τη μεγάλη πλειοψηφία των Ούγγρων ψηφοφόρων με την αμεσότητα της επικοινωνίας, τον μόνο τρόπο για να ξεπεράσει τον ιδιότυπο αποκλεισμό από τα συστημικά ΜΜΕ. Τι τον συνδέει λοιπόν με τη Μελόνι;

Ο Μαγιάρ δεν προέκυψε από παρθενογέννεση. Βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ως μέρος μιας γενικευμένης κοινωνικής αντίδρασης στη νωχελικότητα στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, της οικονομικής κρίσης και της ακρίβειας, της διαστρεβλωμένης woke ατζέντας που θίγει μέχρι και την εθνική ταυτότητα. Μιας αντίδρασης που έφερε στην εξουσία πιο συντηρητικές φωνές αλλά έδωσε και την ευκαιρία σε ορισμένους να τη θεωρήσουν τρόπαιο το οποίο μπορούν να εκμεταλλευτούν διαμορφώνοντας ιδιότυπες “δημοκρατικές δικτατορίες”. Κάτι αντίστοιχο με την αναφορά του ΣΥΡΙΖΑ για τους αρμούς της εξουσίας που “δυστυχώς” δεν πρόλαβαν να κατακτήσουν πλήρως.

Η πρώτη που αντιλήφθηκε γρήγορα ότι μια τέτοια προσέγγιση μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει, ήταν η Μελόνι. Σταδιακά, διατηρώντας τις βασικές αρχές που την έφεραν στην εξουσία, μετατοπίστηκε προς έναν πρακτικό ορθολογισμό που συνδυάζει την ουσία των αρχικών αντιλήψεων με την αποτελεσματικότητα μέσα σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που χρειάζεται ριζικές αλλαγές αλλά όχι αφορισμούς και τάσεις κατεδάφισης.

Ο Μαγιάρ λοιπόν μοιάζει να κινείται επίσης σε αυτή τη διαδρομή, με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, ακόμη πιο ορθολογική στάση και ευθεία σύγκρουση με όσους θεώρησαν ότι η απάντηση στις ευρωπαϊκές δυσλειτουργίες ήταν μια καλή ευκαιρία για να εισάγουν στον πυρήνα της Ευρώπης μια σχεδόν απολυταρχική κρατική διάρθρωση ανάλογη με αυτή που ονειρεύονται ο Πούτιν, ο Ερντογάν και στην οποία κάποιες φορές αναφέρεται κι ο Τραμπ χωρίς προς το παρόν τις αντίστοιχες ακραίες παρεμβάσεις.

Ο νέος Ούγγρος πρωθυπουργός φαντάζει ως μια ακόμη πιο βελτιωμένη έκδοση της Μελόνι κι ένας άτυπος συνδυασμός της με τα θετικά στοιχεία του Μακρόν. Διατηρώντας μια θεματολογία που διαφέρει ιδιαίτερα από του προκατόχου του αλλά θέτοντας θέματα δικαιοσύνης και ελευθερίας στην κορυφή των προτεραιοτήτων του, μένει να δούμε αν θα κατορθώσει να δημιουργήσει το νέο πρότυπο σύγχρονης ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.