Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανεξαρτησία και στην αχαριστία

Γράφει ο Blood

Στην πολιτική υπάρχουν καριέρες που χτίζονται βήμα-βήμα και άλλες που επιταχύνονται απότομα χάρη στη θέση του κοντά ή μέσα στην εξουσία

Όταν ένας άνθρωπος ξεκινά τη διαδρομή του δίπλα σε μια κορυφαία πολιτική φυσιογνωμία, δεν διαμορφωνεται απλώς πολιτικά, φτιάχνεται, μελλοντικά, και επαγγελματικά.

Μαθαίνει να σκέφτεται, να αντιδρά, να ερμηνεύει γεγονότα και δηλώσεις μέσα από ένα συγκεκριμένο αξιακό και στρατηγικό φίλτρο.

Η μακρόχρονη παρουσία δίπλα σε μια μεγάλη πολιτικη μορφή, σε έναν πατριώτη πολιτικό, αρχηγό μεγάλου κόμματος και πετυχημένο πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές για τη χώρα, προσφέρει προνόμια που δεν διδάσκονται ούτε αποκτώνται με καμία προσωπική προσπάθεια μόνο.
Προσφέρει πρόσβαση, εμπιστοσύνη, αναγνωρισιμότητα.
Και αυτή η αναγνωρισιμότητα γίνεται το εισιτήριο για την επόμενη μέρα.

Όταν όμως η συνεργασία αυτή λήγει και ο ευεργετημένος επιλέγει να “περάσει” απέναντι η μετακίνηση αυτη, δεν είναι απλώς μια επιλογή που άλλωστε είναι δικαίωμα του, γίνεται στάση ζωής, ιδιαίτερα όταν ο ίδιος εμφανίζεται δημόσια, για να «αποκωδικοποιήσει» τις δηλώσεις του ανθρώπου που τον ανέδειξε.
Να εξηγεί τι πραγματικά εννοεί, πώς σκέφτεται, ποια είναι τα κίνητρά του.
Να χρησιμοποιεί, με δεξιοτεχνία, γνώση που δεν απέκτησε ως ενας, απλά επαγγελματίας, αλλά ως εσωτερικός συνομιλητής και συνεργάτης.

Εδώ τίθεται το πραγματικό ερώτημα:
Πρόκειται για πολιτική ανάλυση ή για αξιοποίηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης που έχει πλέον λήξει;

Πρόκειται για ελευθερία λόγου ή για έμμεση εκμετάλλευση ενός παρελθόντος ;

Η γνώση του τρόπου σκέψης ενός ηγέτη δεν είναι ουδέτερη πληροφορία. Είναι κεφάλαιο που αποκτήθηκε χάρη σε θέση, εγγύτητα και εμπιστοσύνη.

Όταν ένα τέτοιο κεφάλαιο αξιοποιείται όχι μόνο για την προσωπική προβολή ενός πρώην συνεργάτη ως «θεσμικού ερμηνευτή» της σκέψης του ευεργέτη του, αλλά και ως έμμεση δήλωση πίστης προς τον νυν πρωθυπουργό, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε πράξη σκοπιμότητας, καταργώντας κάθε έννοια ηθικής.

Η διαφωνία είναι θεμιτή. Η αποχώρηση επίσης. Ακόμη και η πολιτική αντιπαράθεση. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανεξαρτησία και στην αχαριστία, ανάμεσα στην κριτική και στη σιωπηρή εργαλειοποίηση μιας σχέσης που κάποτε βασίστηκε στην εμπιστοσύνη.

Τελικά, ίσως το πρόβλημα δεν είναι τι λέγεται δημόσια, αλλά πότε καί από ποια θέση λέγεται.

Γιατί άλλο είναι να μιλάς ως αντίπαλος και άλλο να μιλάς ως άνθρωπος που έγινε αυτό που έγινε επειδή κάποιος άλλος τον πίστεψε πρώτος.

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν οσοι αιώνες και να περάσουν. Και παντα θα υπάρχουν κάποιοι για να επιβεβαιώνουν τους κανόνες.

«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος (αχαρίστου)»