Υπάρχουν “γκρίζες ζώνες” στη συμφωνία με τη Chevron;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Προφανώς και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την επιτυχία μιας συμφωνίας για έρευνες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Αιγαίο. Ακόμη κι αν οι αρχικές προσπάθειες επί υπουργείας Μανιάτη στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, υπέστησαν μια δαιδαλώδη διαδρομή που πότε οδηγούσε στη διαρκή καθυστέρηση κάθε πρωτοβουλίας, πότε στα πρόθυρα της πλήρους εγκατάλειψης της ιδέας, στα πλαίσια της εσπευσμένης και πιεστικής πράσινης μετάβασης, η ευτυχής κατάληξη μόνο ελπίδα μπορεί να γεννά στην ψυχή κάθε Έλληνα.

Η συμφωνία με τη Chevron, λοιπόν, έτυχε, δικαιολογημένα, ενθουσιώδους αποδοχής, όμως κάποιες συγκεκριμένες αναφορές δημιούργησαν σε κάποιους, ανάμεσα τους κι ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, απορίες γύρω από την πιθανότητα να υπάρχουν ηθελημένες ασάφειες σε επίπεδο κυριαρχικής αμφισβήτησης. Εξηγήσεις δόθηκαν από την κυβέρνηση αλλά παραμένουν κάποιες “γκρίζες ζώνες” κατανόησης.

Πολύ βασικό ερώτημα, στο οποίο δεν έχει δοθεί ακόμα ολοκληρωμένη απάντηση, είναι αν σε παρόμοιες συμφωνίες είτε στην ελληνική επικράτεια είτε σε αντίστοιχες διεθνείς περιπτώσεις έχουν υπάρξει προβλέψεις για πιθανότητα αλλαγών στα όρια της ΑΟΖ κι αν ναι, πώς προέκυψαν αυτές οι αλλαγές και πώς τις διαχειρίστηκαν οι ενδιαφερόμενοι.

Είναι λογικό το επιχείρημα ότι υπάρχει μια διαδικασία ορισμού ΑΟΖ με τη Λιβύη. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποια ακριβώς είναι τα σημεία διαφωνίας και ποιοι οι πιθανότεροι τρόποι υπέρβασης τους. Από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει και το παράνομο τουρκολυβικό σύμφωνο, μια τέτοια υπόνοια δίνει την αίσθηση, ειδικά στους μη γνωστές όλων των δεδομένων, της διάθεσης διαπραγμάτευσης πάνω σε αυτές τις παράλογες τουρκικές κυρίως απαιτήσεις.

Κι όταν κάποιος θεωρήσει ότι υπάρχει έστω και ψήγμα αλήθειας στο παράλογο, τότε ακόμη και οι εκτός διεθνούς δικαίου τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο μπορεί να φαντάζουν σαν να έχουν κάποια βάση. Και τότε και το μη αποδεκτό αρχίζει να αποκτά μια εικόνα λογικής μέχρι και στα αυτιά των φαινομενικά πιο δύσπιστων.

Φυσικά σε αυτό το κλίμα η νέα, μετά το ζήτημα με τη ΔΕΗ και το κόστος για το περιβόητο καλώδιο, παρεξήγηση με την Κύπρο, ανεξάρτητα από το αν οφείλεται σε ασυνεννοησία ή σε πραγματική παρέμβαση των Τούρκων, δεν λειτουργεί ευεργετικά ούτε εξασφαλίζει την αναγκαία εθνική συστράτευση. Κι όταν κάτι επαναλαμβάνεται μάλλον παύει να είναι σύμπτωση και δημιουργεί απορία σχετικά με το κατά πόσο έχουν εμφανιστεί ρήγματα στο αραγές μέτωπο με τη Μεγαλόνησο.

Η Τουρκία, ήδη ξεκίνησε αυτές τις μέρες, την προσπάθεια για μια νέα ενεργειακή συμφωνία με τις ΗΠΑ ώστε να πετύχει επιτέλους την απόκτηση των πολυπόθητων F 35. Κι όλοι μας ευχόμαστε ειλικρινά σε μια περίοδο που το διεθνές δίκαιο και οι θεσμοί δεν χαίρουν και τεράστιου σεβασμού στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μια τέτοια συμφωνία να μη λειτουργήσει ως προμήνυμα ευρύτερων διευθετήσεων Με την αμερικανική διαμεσολάβηση.

Οι διευκρινίσεις λοιπόν είναι όφελος κι όχι παραφιλολογία ή εμμονή κάποιων κατ’ επάγγελμα ανησυχούντων. Γιατί τελικά μία ανησυχία δεν είναι επαγγελματική διαστροφή κάποιων “κολλημένων”, όταν μάλιστα προέρχεται από άτομα που έχουν συνεπές ενδιαφέρον για τα εθνικά θέματα και στόχος του είναι αποκλειστικά η προάσπιση των συμφερόντων μας και η άσκηση όλων των νόμιμων δικαιωμάτων.