Πτυχιολαγνεία…

Γράφει ο Σωτήρης Χήνος

Στα πλαίσια της εν γένει συζήτησης περί πτυχιολαγνείας, θυμήθηκα ότι πριν κάποια χρόνια, βρισκόμουν στο γραφείο όπου και άκουσα το κουδούνι. Η γραμματέας με ενημέρωσε ότι ήταν ένας νεαρός σε αναζήτηση εργασίας και παρακαλούσε όπως συναντηθεί με έναν εκπρόσωπο της εταιρείας. Εκείνη την περίοδο δεν αναζητούσαμε νέα στελέχη, πόσο μάλλον χωρίς εμπειρία, θέλησα όμως να τον συναντήσω διότι μου προξένησε ενδιαφέρον το θάρρος του, ίσως και γιατί μου θύμισε τα δικά μου επαγγελματικά ξεκινήματα…

Επρόκειτο για έναν καθ’όλα ευγενικό νέο και ξεκίνησα μαζί του μια χαλαρή συζήτηση. Γρήγορα διαπίστωσα ότι παρά την εγγενή του ευγένεια, στερείτο εμφανώς στοιχεία καλλιέργειας και εν γένει μόρφωσης, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι ήταν απόφοιτος ανωτέρας σχολής. Έστρεψα τη συζήτηση σε οικονομικά θέματα, που ήταν και το αντικείμενό του, όπερ και διαπίστωσα ότι διέθετε στην κυριολεξία μαύρα μεσάνυχτα.

Πήρα το βιογραφικό του στα χέρια μου και άρχισα να το διαβάζω. Ήταν απόφοιτος κάποιου τμήματος management, νομίζω των ΤΕΙ Μεσολογγίου. Τον ρώτησα γιατί τον ενδιέφερε η εργασία σε μία εταιρεία με τόσο εξειδικευμένο αντικείμενο και μου απάντησε ότι είχε κάνει μία σχετική εργασία κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Κοίταξα τις επιδόσεις του στη μέση εκπαίδευση. Είχε αποφοιτήσει με μέσο όρο 12!!!! Δεν γνωρίζω τι ισχύει στις μέρες μας στα λύκεια, όμως στην εποχή μου για να τελειώσεις με μέσο όρο 12, έπρεπε να καταβάλλεις πραγματικά μεγάλη προσπάθεια.

Τον ευχαρίστησα, του ευχήθηκα κάθε επιτυχία και τον προέτρεψα να συνεχίσει με το ίδιο θάρρος και την ίδια επιμονή τις προσπάθειές του. Τι να έκανα; Τον είδα να αποχωρεί εμφανώς απογοητευμένος από μία ακόμα, από τις δεν ξέρω πόσες, αποτυχημένες συνεντεύξεις του. Το παιδί αυτό, δεν είχε ούτε ιδιαίτερη έφεση ούτε ιδιαίτερη αγάπη προς αυτό που λέμε “τα γράμματα”.

Εν τούτοις, η κοινωνία, η οικογένεια, το δικό του σύμπαν, τον οδήγησαν σε μία ακαδημαϊκή περιπέτεια την οποία ολοκλήρωσε θεωρώντας ότι πλέον απέκτησε επαγγελματικά δικαιώματα ικανά να του προσφέρουν καριέρα και εισοδήματα. Και προφανώς αισθανόταν λύπη, θυμό και οργή που αυτά τα επαγγελματικά “δικαιώματα” ουδείς του τα αναγώριζε…Το μοντέλο “έχε ένα χαρτί στα χέρια σου και κάπου θα βολευτείς”, έχει ισχύ όταν η οικογένεια έχει μπάρμπα στην Κορώνη. Ελλείψει μπάρμπα ή έτερου συγγενή, απλά σπατάλησες τέσσερα πολύτιμα χρόνια.

Πρόσφατα, ως εταιρεία αναζητήσαμε 2 νέα στελέχη με κάποια εμπειρία. Στα υποχρεωτικά προσόντα βάλαμε τον πήχη ψηλά. Μετά από μία μέρα υποχρεωθήκαμε να κατεβάσουμε την αγγελία από το linkedin γιατί ήταν αδύνατον να διαχειριστούμε τον αριθμό των εισερχόμενων βιογραφικών.

Τον τελευταίο μήνα, αναζητώ ηλεκτρολόγο για να επισκευάσει το θυροτηλέφωνο και έναν θερμοστάτη. Πληρώνω όσο όσο πλέον…Ακόμα ψάχνω….

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.