Ούτε επαγγελματίες, ούτε ερασιτέχνες 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα ξανά το πρώτο μου βιβλίο “Στην ψυχή του ηγεμόνα”, όπου ανάμεσα στη μυθιστορηματική πλοκή υπήρχαν και δοκιμιακές παρεμβολές. Σε μια από αυτές εξηγούσα το πώς και το γιατί ο επαγγελματισμός στην πολιτική οδηγεί σε αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης διπολικής διαταραχής, κάτι που έχει επιβεβαιωθεί κι από επιστημονικές έρευνες και πρότεινα θεσμικές παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να εξαλείψουν από την πολιτική δραστηριότητα το μικρόβιο της επαγγελματικότητας.

Ακούγοντας, το τελευταίο διάστημα, τις μομφές για “επαγγελματίες ανησυχούντες” και “ερασιτέχνες εφησυχασμένους” ένιωσα για μια ακόμη φορά να επιβεβαιώνομαι για όσα ανέλυα τότε κι επιπρόσθετα να συνειδητοποιώ ότι αυτό που επανειλημμένα λέω “ότι ζούμε σε μια εποχή που μπερδεύουμε διαρκώς των όρων και των ορισμών”, είναι μια πραγματικότητα στην οποία δείχνουμε να είμαστε συλλογικά εγκλωβισμένοι.

Η αναφορά σε “επαγγελματίες ανησυχούντες” απευθύνεται εξόφθαλμα στα λάθος άτομα. Αυτός ο ρόλος αφορά συγκεκριμένους ανθρώπους που επιθυμούν να αποκομίσουν πρόσκαιρα κομματικά οφέλη και αγωνίζονται με άγχος να βρουν τρόπους και πεδία διαφωνίας για να δημιουργήσουν ειδικό, κάθε φορά, αφήγημα, έτσι ώστε να πείσουν ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν πιο αξιόπιστα το εθνικό συμφέρον.

Τέτοιες φωνές βρίσκουμε αρκετές στην εκάστοτε αντιπολίτευση. Το να προσδίδεις όμως τόσο κοντόφθαλμη και μικροκομματική οπτική σε δύο πρώην πρωθυπουργούς, όπως ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής, που έχουν αποδείξει με τη δράση τους το πόσο υπηρέτησαν το καλό της πατρίδας, δείχνει ανούσια μονομέρεια και εμμονή σε μια επικίνδυνη εσωστρέφεια.

Αλλά και ο χαρακτηρισμός ερασιτέχνες εφησυχασμένοι, ενώ μοιάζει σκληρός και άδικος επισημαίνει έναν φόβο που κάθε λογικά σκεπτόμενο πολίτη θα έπρεπε να τον επηρεάζει. Ο φόβος πως κάποιοι, καταρχήν οι περισπούδαστοι σύμβουλοι και κατόπιν οι πολιτικοί ταγοί που εμπιστεύονται τις εισηγήσεις τους, βρίσκουν στα “ήρεμα νερά” μια μέθοδο εθνικού εφησυχασμού και μια σχεδόν ερασιτεχνική, αφελή διπλωματική προσέγγιση που υποτιμά σημαντικούς παράγοντες των διεθνών εξελίξεων και της ταυτότητας των διαχρονικών εθνικών εχθρών μας.

Θα προτιμούσα την απομάκρυνση τόσο των επαγγελματιών όσο και των ερασιτεχνών, με αυτά τα χαρακτηριστικά, από την πολιτική, αλλά γνωρίζω ότι πρόκειται για μια ουτοπία, όσο το θεσμικό πλαίσιο αντί να τους εξοβελίζει μάλλον τους προσελκύει. Προς το παρόν, ας αποφύγουμε τουλάχιστον το ανάθεμα σε όποιον αποδεδειγμένα δεν είναι ούτε αδαής ερασιτέχνη, ούτε στρατευμένος επαγγελματίας,  αλλά μόνο γνήσια ανήσυχος νους που το μοναδικό του μέλημα ήταν, είναι και θα είναι η ευημερία της πατρίδας και η προάσπιση των δικαιωμάτων της, από τη μια, και η συνοχή της παράταξης με σεβασμό στην ιδεολογική συνέχεια και τον αξιακό της πλούτο, από την άλλη. Αυτή ίσως να ήταν μια καλή αρχή για όλους μας…