Η πατρίδα έχει ανάγκη από έναν Πολιτικό Μακκαβαίο για να γεφυρώσει το χάσμα των δύο κόσμων
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Διαβάσατε για την παραίτηση του Κιρ Στάρμερ; Η Δύση αυτή τη στιγμή περνάει μια απίστευτη κρίση. Έχει κολλήσει ανάμεσα σε έναν τρελό μεταμοντερνισμό και σε μια πολιτική παράλυση που όμοια της δεν έχουμε ξαναδεί. Όταν ο σοσιαλισμός ξεφεύγει, γίνεται αυταρχισμός, το ξέρουμε αυτό, το ζήσαμε. Σήμερα όμως ζούμε το άλλο άκρο. Ζούμε τον καπιταλισμό που γίνεται αναρχία. Και το χειρότερο; Αυτή την αναρχία τη σιγοντάρουν οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι, είτε δηλώνουν αριστεροί είτε δεξιοί, σπρώχνοντας με μανία κυρίως τη woke ατζέντα και παγκοσμιοποίησης. Έτσι όμως χάνεται κάθε σοβαρότητα και κάθε θεσμός.
Και μην νομίζετε ότι αυτό είναι μόνο δικό μας, ελληνικό φαινόμενο. Όλος ο κόσμος πλέον είναι «μπαρούτι». Δείτε τη Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα. Ο Κιρ Στάρμερ φεύγει κακείν κακώς μετά από μόλις δύο χρόνια στην πρωθυπουργία. Και δεν είναι ο μόνος. Μαζί του στην ίδια λίστα είναι ο Σούνακ, η Τρας, ο Τζόνσον, η Μέι. Όλοι τους έφαγαν τα μούτρα τους στα ίδια ακριβώς προβλήματα, γιατί αρνήθηκαν να ακούσουν τον κόσμο. Η ίδια η Τερέζα Μέι το είχε πει ξεκάθαρα, «αν νομίζεις ότι είσαι πολίτης του κόσμου, τότε δεν είσαι πολίτης πουθενά, δεν ξέρεις καν τι σημαίνει αυτό. Όταν υποτιμάς και πετάς στην άκρη τους πραγματικούς φόβους των απλών ανθρώπων, τότε δεν προστατεύεις τον κόσμο σου, αλλά τον καταστρέφεις». Ε, ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η Ελλάδα σήμερα.
Στη χώρα μας, λοιπόν, το πολιτικό σύστημα κάνει πως δεν βλέπει. Έχουν μαζευτεί όλοι μαζί, η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα η ΕΛΑΣ του Τσίπρα, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, γύρω από ένα κοινό, βολικό αστικό κέντρο. Όλοι τους έχουν την ίδια ακριβώς νοοτροπία, δηλαδή, διαχείριση της εικόνας και επικοινωνιακές ανασκοπήσεις στα social. Μόνο που κάτω από το χαλί αυτής της «βιτρίνας», η επαρχία και η περιφέρεια έχουν εγκαταλειφθεί πλήρως. Η χώρα αποσταθεροποιείται κι ας προσπαθούν από το Μαξίμου να μας πείσουν ότι όλα πάνε ρολόι και ότι συνδυάζουν τη σταθερότητα με την εθνική ανανέωση.
Το μεγάλο λάθος που έκαναν οι κυβερνήσεις στη Δύση, και η δική μας φυσικά, είναι ότι πίστεψαν πως μπορείς να έχεις ανάπτυξη και σταθερότητα στηριζόμενος μόνο στον τουρισμό και στις υπηρεσίες. Αυτά ίσως δούλευαν αν ζούσαμε σε μια τέλεια, ιδανική παγκοσμιοποίηση. Στον πραγματικό κόσμο όμως, όπου υπάρχουν τεράστιες εθνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές διαφορές, δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς πραγματική παραγωγή. Αν δεν φτιάχνεις υλικά αγαθά, πράγματα που ο άλλος έχει ανάγκη για να ζήσει, δεν πας πουθενά. Αυτό είναι ένα πολύ σκληρό μάθημα για εμάς και για όλη την ευρωζώνη.
Αυτή η εμμονή δημιούργησε ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις παγκοσμιοποιημένες τάξεις των μεγάλων πόλεων και στην εθνικά ομοιογενή περιφέρεια. Αυτοί οι δύο κόσμοι έχουν σταματήσει να μιλάνε εδώ και καιρό. Οι της πόλης βλέπουν την επαρχία με υπεροψία και περιφρόνηση, και οι της περιφέρειας απαντούν με θυμό και μνησικακία. Και μέσα σε όλα, οι «προοδευτικοί» των πόλεων έχουν γεμίσει με μεταμοντέρνες ταυτότητες γύρω από το φύλο, τη φυλή ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό, δημιουργώντας μια διαρκή κόντρα ομάδων πίεσης που απλώς θυματοποιούνται για να πετύχουν το δικό τους. Ο σπουδαίος Τόνι Τζαντ το είχε προβλέψει στο «Edge People» γράφοντας ότι «αυτή η μανία με τις ταυτότητες μας κλείνει σε κουτάκια. Όταν στα πανεπιστήμια βάζεις τις μειονότητες να σπουδάζουν απλώς τον εαυτό τους αντί για κάτι που παράγει κοινή γνώση, καταστρέφεις την κοινωνική συνοχή».
Και για να μην νομίζετε ότι αυτά γίνονται μόνο έξω, το δικό μας Υπουργείο Παιδείας έσπευσε πρόσφατα να βάλει στα πανεπιστήμια προπτυχιακά και μεταπτυχιακά για queer μεινότητες και έμφυλες ταυτότητες, βαφτίζοντας το φύλο μια απλή «κοινωνική κατασκευή». Μιλάμε για απόλυτη τρέλα. Την ώρα που η ελληνική επαρχία ερημώνει, το κράτος πληρώνει για να αποδομείται η κοινή μας συνείδηση. Αντί να βγάζουμε επιστήμονες που θα σηκώσουν την παραγωγή και την οικονομία της χώρας, η κυβέρνηση γίνεται ο τροχονόμος της woke ατζέντας, σπάζοντας την κοινωνία σε κομμάτια.
Τα πράγματα είναι σκούρα και το δείχνει ξεκάθαρα η πρόσφατη έκθεση του ΙΟΒΕ για τις περιφέρειες. Εκεί φαίνεται ανάγλυφα η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων. Η Αττική παράγει σχεδόν το μισό ΑΕΠ της χώρας (48,8%) και η Κεντρική Μακεδονία άλλο ένα 13,9%. Όλη η υπόλοιπη Ελλάδα απλώς αργοπεθαίνει. Οι ανισότητες στην υγεία βγάζουν μάτι, με τις ανεκπλήρωτες ιατρικές ανάγκες στην επαρχία να είναι πολύ πάνω από το 3% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ οι νέοι στην περιφέρεια μένουν ανενεργοί και οι μεγαλύτεροι δεν έχουν καμία ευκαιρία να μάθουν κάτι καινούργιο. Μιλάμε, δηλαδή, για δύο εντελώς ξένους κόσμους στην ίδια χώρα.
Αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα που θα κρίνουν το μέλλον μας. Και σε αυτά, καμία επικοινωνιακή ανασκόπηση δεν πρόκειται να δώσει απάντηση. Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως απαντήσεις για το ποιο παραγωγικό μοντέλο θα έχει, πώς θα αυξήσει τον εθνικό πλούτο, πώς θα κρατήσει τους νέους της και θα φέρει πίσω όσους έφυγαν, αλλά και πώς θα αποκτήσει μεγαλύτερη αυτάρκεια σε ενέργεια, άμυνα, τρόφιμα, τεχνολογία και βασικές υποδομές. Πρέπει επιτέλους να πάψουμε να μετράμε την πρόοδο με απορροφήσεις κονδυλίων και παρουσιάσεις, και να βρούμε τον τρόπο να ενώσουμε το χάσμα μεταξύ κέντρου και περιφέρειας που έχει αποσταθεροποιήσει ολόκληρη τη Δύση.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, εθνικό προσανατολισμό, πραγματική παραγωγή, θεσμική σοβαρότητα και πολιτική τόλμη. Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που δεν θα κοιτάζει απλώς τη βιτρίνα και το image της, αλλά θα βγει μπροστά και θα αναλάβει την ευθύνη για το αύριο. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, η πατρίδα έχει ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, έναν Πολιτικό Μακκαβαίο, έναν ηγέτη με ιδεολογική καθαρότητα και εθνική συνείδηση που δεν θα φοβηθεί να συγκρουστεί με τις μεταμοντέρνες αγκυλώσεις. Αυτό το πρόσωπο, η συντηρητική παράταξη και ο τόπος μπορούν να το βρουν στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος διαθέτει τη θεσμική πυγμή για να εκφράσει την αυθεντική, παραγωγική Ελλάδα, να γεφυρώσει το χάσμα με την περιφέρεια και να βάλει ένα οριστικό τέλος στην πολιτική της βιτρίνας.
