Στόχος νέας χρονιάς; Αυτοσυντήρηση

Γράφει η Ελένη-Ρεβέκκα Στάιου

Αυτός είναι ο στόχος για το 2022. Να καλλιεργήσουμε το ένστικτο αυτό και να είμαστε εμείς καλά, πρώτα και κύρια.

Βγαίνοντας από το…πηγάδι του φαγητού (Χρόνια πολλά σε όλους, btw!), απολαμβάνω να διαβάζω στο twitter αναρτήσεις από αγνώστους που περιγράφουν πώς τα πέρασαν στα οικογενειακά τραπέζια και τι αντιμετωπίζουν στις δουλειές τους αυτές τις ημέρες, που για κάποιο λόγο όλα μεγεθύνονται.

Τρελοί άνθρωποι, τρελές καταστάσεις, τρελές προσδοκίες, τρελές απαιτήσεις. Μια τρέλα γενικά, έχει τρελαθεί ο κόσμος, έχει τρελαθεί η κοινωνία και πάει να τρελάνει και εμάς.

Ο κάθε ένας από εμάς έχει διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζει αυτήν την τρέλα. Ειδικά την τελευταία διετία, με την πανδημία, αυτή η τρέλα μας κυκλώνει από παντού και βγάζει από μέσα μας όλα τα προβλήματα που κρατούσαμε καλά κρυμμένα. Επίσης, κάτι άλλο που μας δίδαξε η πανδημία είναι ότι, τελικά, ο καθένας πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του, χωρίς να υπολογίζει στους άλλους.

Αυτό ακριβώς είναι και το mood που θέλω να διατηρήσω για τη νέα χρονιά. Θα προσπαθήσω να διατηρώ την ψυχραιμία μου, να μην αγχώνομαι για τίποτα ασήμαντο, να μη θεωρώ πράγματα ασήμαντα, σημαντικά. Θα κάνω εγώ ό,τι καλύτερο θεωρώ για τον εαυτό μου, χωρίς να επηρεάζω αρνητικά κάποιον άλλον γύρω μου. Όσο δεν ενοχλώ κανέναν, τότε είμαι ΟΚ!

Ναι, προφανώς και υπάρχουν στιγμές που θέλω να αρχίσω να κουτουλάω μύτες δεξιά και αριστερά, που βγαίνω από τα ρούχα μου με τις μαλακίες που ακούω. Αλλά όχι. Δεν το κάνω και δεν θα το κάνω. Θα παίρνω βαθιές ανάσες να σβήσει η φλόγα του δράκου και θα χαμογελάω. Άντε να πετάω και καμιά εξυπνάδα (με την οποία θα γελάω μόνη μου) και μέχρι εκεί.

Δεν ωφελεί κανέναν να αγχωνόμαστε. Ειδικά για πράγματα που δεν είναι στο χέρι μας. Μόνο κακό σε εμάς κάνουμε, στην ψυχολογία μας, στη διάθεσή μας και αν το παρακάνουμε και στην υγεία μας. Πάρτε παράδειγμα εμένα, που σφίγγω τα δόντια μου στον ύπνο μου και αναγκάζομαι να φοράω ένα σούπερ σέξυ μασελάκι, με το οποίο μου τρέχουν τα σάλια. Μια οπτασία. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να συγχίζομαι και να αγχώνομαι. Θα κάνω ό,τι μπορώ εγώ, για εμένα αρχικά, για τους κοντινούς μου στη συνέχεια και μετάαααα, ααααααν θέλω και αντέχω, θα φροντίσω να ασχοληθώ και με το καλό της κοινωνίας γύρω μου.

Είμαι σίγουρη ότι πολλοί θα σχολιάσουν ότι αυτό είναι άκρως εγωιστικό. Ναι, μπορεί. Αλλά τι καλό μπορεί να φέρει μια ζωή που πάντα προσπαθείς να ευχαριστήσεις τους άλλους και εσύ είσαι δυστυχισμένος; Τι καλό μπορεί να έχει μια ζωή που γίνεσαι χίλια κομμάτια για τις ανάγκες των άλλων και δεν κοιτάς τις δικές σου ανάγκες; Και δεν έχει να κάνει με το να αναγνωρίζεται αυτή η «θυσία». Όχι, μου περνάει εντελώς αδιάφορο το να μου πει κάποιος ευχαριστώ ή να με «αναγνωρίσει», αν εγώ είμαι χίλια κομμάτια και δεν μπορώ να ζήσω τη δική μου ζωή όπως τη θέλω ή όπως έχω ανάγκη να τη ζήσω. Και από τη στιγμή που δεν ενοχλώ ή που δεν επιβαρύνω, τότε είμαι ΟΚ με τη συνείδησή μου.

Το ένστικτο αυτοσυντήρησης έχει σώσει τους ανθρώπους αιώνες τώρα. Πρέπει να ενεργοποιηθεί και για θέματα που δεν έχουν να κάνουν με την άμεση ανάγκη επιβίωσης, πχ. τροφή. Για πιο απλά πράγματα, πιο καθημερινά, όχι τόσο απτά. Αυτός είναι ο στόχος για το 2022. Να καλλιεργήσουμε το ένστικτο αυτό και να είμαστε εμείς καλά, πρώτα και κύρια.

Καλή χρονιά παιδιά, με το καλό να έρθει το νέο έτος, με μεγαλύτερη αισιοδοξία και ό,τι ποθεί ο καθένας.

neolaia

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.