Όταν η λογιστική του Χατζηδάκη συναντά την υπαρξιακή αλήθεια του Σαμαρά

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Έλα τώρα, ας είμαστε σοβαροί. Ακούω τον Κωστή Χατζηδάκη να λέει με αυτή την άνεση της τεχνοκρατικής σιγουριάς ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα είναι «μικρή ζημιά για τη ΝΔ και μεγαλύτερη για τον ίδιο», και αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνουν τελικά τι γίνεται έξω από το Μαξίμου.

Αυτή η δήλωση δεν είναι απλώς μια πολιτική εκτίμηση της στιγμής, είναι το τέλειο σύμπτωμα της αλαζονείας που φέρνει η πλήρης αποιδεολογικοποίηση της σημερινής Νέας Δημοκρατίας. Γιατί για να μετράς την πολιτική μόνο με ποσοστά, ζημιές και κέρδη, σαν να είσαι λογιστής σε εταιρεία, πάει να πει πως έχεις ξεχάσει τελείως τι σημαίνει παράταξη και βάση, και εκεί ακριβώς κρύβεται η μεγάλη παγίδα.

Ξέρουμε καλά, βλέπεις, τη δυσάρεστη ταραχή που προκαλεί η εγγύτητα των αντιθέτων ή, απλούστατα, αυτή η αιφνίδια γειτνίαση άσχετων πραγμάτων που βαφτίστηκε «μεγάλη κεντροδεξιά διεύρυνση». Μας παρουσιάζουν αυτό το συνονθύλευμα ως success story, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια βίαιη συγκόλληση ανθρώπων που δεν έχουν καμία ιδεολογική συγγένεια.

Και το ακατόρθωτο στην πολιτική, κύριε Χατζηδάκη, δεν είναι να μαζέψεις δέκα άσχετους στο ίδιο ψηφοδέλτιο, αλλά να βρεις το ίδιο έδαφος πάνω στο οποίο αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν πραγματικά να γειτνιάσουν. Αυτό το έδαφος των κοινών αρχών, της πατριωτικής δεξιάς, των αξιών της παράταξης, είναι που έχει υποχωρήσει κάτω από τα πόδια σας, επειδή το μετατρέψατε σε κινούμενη άμμο για χάρη των «μεταγραφών».

Όταν λοιπόν ο Σαμαράς μιλάει για αποιδεολογικοποίηση, δεν κάνει εσωκομματική γκρίνια, ούτε τον νοιάζει η προσωπική του ζημιά, όπως μικρόψυχα αφήνεται να εννοηθεί. Κάνει μια βαθιά θεσμική διάγνωση για το πού οδηγεί ο κενός χυλός στον οποίο έχετε μετατρέψει το κόμμα.

Γιατί αυτό το παράλογο που ζούμε σήμερα, καταστρέφει το «και» της απαρίθμισης, καθιστώντας τελικά αδύνατο το «σε», όπου θα έπρεπε να διανέμονται όλα αυτά τα απαριθμημένα πράγματα. Αρέσκεστε να μετράτε και να λέτε ότι έχουμε και δεξιούς, και κεντρώους, και το σημιτικό μπλοκ, και τεχνοκράτες. Αυτό το «και» όμως καταντά παράλογο γιατί εξαφάνισε το «σε». Μέσα σε ποιο πλαίσιο συνυπάρχουν όλοι αυτοί; Σε ποια κοινή αντίληψη για το Έθνος, για την κοινωνία, για την οικογένεια συμφωνούν;

Όταν το «σε» χάνεται, το κόμμα μετατρέπεται σε ένα real estate project πολιτικών προσφύγων και καριεριστών, και η παραδοσιακή βάση νιώθει ξένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Γι’ αυτό και η απάντηση του Χατζηδάκη είναι βαθιά νυχτωμένη.

Η ζημιά δεν θα μετρηθεί στα λογιστικά κατάστιχα μιας εκλογικής αναμέτρησης. Η ζημιά έχει ήδη γίνει στην ψυχή της παράταξης, γιατί ένας πολιτικός οργανισμός που πασχίζει να είναι τα πάντα για τους πάντες, καταλήγει νομοτελειακά να μην είναι τίποτα για τον καθένα. Το «και» της αριθμητικής σας διεύρυνσης ηττήθηκε από το παράλογο της ίδιας του της φύσης, και το να υποτιμάς την επιστροφή στις ρίζες ως «μικρή ζημιά» δείχνει απλώς ότι δεν έχεις καταλάβει πως ξέμεινες από έδαφος να σταθείς.