Ή Εσείς ή η Δημοκρατία

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Κατανοώ πλήρως το πολιτικό σκεπτικό πίσω από δηλώσεις όπως το «Ή εμείς ή κανένας» του Τσίπρα ή το «Μητσοτάκης ή χάος» της κυβέρνησης.

Ο πρώτος επιδιώκει να προσδιορίσει τον εαυτό του και το νέο του προσωποπαγές κόμμα ως τον εν δυνάμει δεύτερο πόλο εξουσίας και να κλείσει στη συνείδηση του κόσμου κάθε συζήτηση περί διεκδικούμενης δεύτερης θέσης, θεωρώντας ότι έτσι μετατρέπεται στη μοναδική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ειδικά σε περίπτωση δεύτερων εκλογών.

Η δεύτερη διατηρώντας διψήφιο δημοσκοπικό προβάδισμα κι αναδεικνύοντας ως αντίπαλο τον Τσίπρα, που φέρνει οδυνηρές μνήμες στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της, επιχειρεί να περιχαρακώσει ένα δυσαρεστημένο κομματικό ακροατήριο και να δημιουργήσει κλίμα αυτοδύναμης δυναμικής και κυβερνητικής σταθερότητας, κυρίως με το βλέμμα στις πιθανές δεύτερες κάλπες.

Θεμιτές ακόμη και οι εκβιαστικές λογικές στο επικοινωνιακό παιχνίδι της υποβολής διλλημάτων στους ψηφοφόρους αλλά η τόσο ακραία ταύτιση του εαυτού μας με την μόνη λύση στα πλαίσια μιας δημοκρατίας κινείται στα όρια των καθεστωτικών κι ολοκληρωτικών αντιλήψεων.

Να θυμίσω την ιστορική φράση του αείμνηστου Παύλου Μπακογιάννη «στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», σε όσους μάλλον την ξέχασαν. Αν κατακτήσαμε κάτι ως κοινωνία στα 52 χρόνια μεταπολίτευσης είναι η δυνατότητα της ομαλής μετάβασης από τη μια κυβερνητική επιλογή στην άλλη, ανεξάρτητα από το πόσο ακριβά, σε εθνικό ή οικονομικό επίπεδο, πληρώσαμε τελικά κάποιες συλλογικές μας αποφάσεις. Και σε αυτό το πλαίσιο δεν χωρούν μανιχαϊστικές προσεγγίσεις που τοποθετούν τη μια πλευρά στο απυρόβλητο του απόλυτου καλού και την άλλη στο εδώλιο της αιώνιας καταδίκης.

Όντως κάθε εκλογική κατάληξη φέρνει μαζί της δυνητικούς κινδύνους κι ευκαιρίες και καλό είναι αυτοί να επισημαίνονται με επιχειρήματα. Από εκεί όμως έως την πλήρη δαιμονοποίηση τού αντιπάλου και την περιγραφή αδιεξόδων στα οποία μόνο εμείς διαθέτουμε τη λύση, υποκρύπτεται ένας πολιτικός ναρκισσισμός που μόνο καλό δεν κάνει στη λειτουργία της δημοκρατίας. Άλλωστε το ζητούμενο σε κάθε εκλογική μάχη είναι οι πολίτες να εκφράσουν τις διαθέσεις τους και ο σχηματισμός της οποίας μονοκομματικής η μη κυβέρνησης να «επιβάλλεται» από αυτή τη βούληση. Αλλιώς οι εκλογές θα κατανοούσαν ένα μονότονο δημοψήφισμα τύπου ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην αυτοπροβαλλόμενη αυθεντία κάποιου!