Ο φόβος, η λογοκρισία και ο “εξόριστος” Αντώνης Σαμαράς

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση με το πώς μοιάζουν τα καθεστώτα που επιβάλλουν τον φόβο. Οι περισσότεροι φαντάζονται άδειους δρόμους, απαγορεύσεις κυκλοφορίας και τανκς. Κι όμως, αν μιλήσεις με ανθρώπους που έζησαν τη χούντα, θα σου πουν μια τελείως διαφορετική ιστορία, ότι ο κόσμος έβγαινε κανονικά, πήγαινε για φαγητό, για ποτό, στα θέατρα, στα μπουζούκια. Όλα μέλι-γάλα, αρκεί να μην ενοχλούσες το καθεστώς.

Και κάπου εκεί λες, ώπα, μήπως ζούμε κάτι ανάλογο σήμερα; Κοίτα γύρω σου. Ο κόσμος συνεχίζει τη ζωή του, βγαίνει, διασκεδάζει, αλλά την ίδια στιγμή φοβάται να μιλήσει ανοιχτά κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Όχι, δεν φοβούνται ότι θα τους στείλουν εξορία ή ότι θα τους βασανίσουν.

Ο εκφοβισμός σήμερα έχει γίνει πιο «εκσυγχρονισμένος». Φοβούνται το ΣΔΟΕ, φοβούνται μήπως χάσουν τη δουλειά τους, φοβούνται μην κοπούν τα έργα τους αν είναι επαγγελματίες, φοβούνται τη λάσπη και τη δολοφονία χαρακτήρα που θα φάνε στη μούρη. Άμα τολμήσεις να ξεσπάσεις δημόσια, η αντίδραση είναι βίαιη. Μέχρι και στη λογοκρισία φτάσαμε, απλά τώρα τη βαφτίσαμε δικαιωματισμό και woke agenda. Πήγαινε να κάνεις σάτιρα ή να διαφωνήσεις με αυτά στην τηλεόραση ή στο θέατρο, και δες για πότε τρώς «άκυρο».

Το χειρότερο; Αυτός ο τρόμος δεν έχει πιάσει μόνο τον απλό κόσμο, έχει περάσει μέχρι και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση, στους δικούς της βουλευτές και τα στελέχη, που κάθονται σούζα. Όπως έγραφε κι ο Γκόγκολ στις Νεκρές Ψυχές, ο φόβος είναι πιο κολλητικός κι από την πανούκλα, μεταδίδεται αστραπιαία. Κι ο Χάξλεϊ το είχε πει ξεκάθαρα, ότι ο φόβος διώχνει τη λογική, διώχνει την καλοσύνη, σου αφήνει μόνο μια βουβή απελπισία. Ζούμε την απόλυτη αλαζονεία της εξουσίας, αυτό που ο Καραποστόλης έλεγε «αλαζονεία με αυθαίρετη βάση». Έναν εγωκεντρικό παραλογισμό, όπου ο ερπετοειδής εγκέφαλος της εξουσίας κινείται μόνο από τα πρωτόγονα ένστικτα της επιβολής, αυτά τα φοβερά πάθη της θνητής ψυχής που έγραφε κι ο Πλάτωνας στον Τίμαιο.

Αλλά κάπου εδώ είναι που αλλάζει το έργο. Όπως τότε η πρώτη Μεταπολίτευση ήρθε στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή που γύρισε από το Παρίσι, έτσι και σήμερα, όλος αυτός ο σιωπηλός κόσμος βλέπει τη νέα Μεταπολίτευση στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά. Μόνο που αυτός είναι εξόριστος μέσα στην ίδια του τη χώρα, επειδή απλά δεν έσκυψε το κεφάλι.

Η ίδρυση νέου κόμματος από μέρους του θεωρείται πλέον δεδομένη, κι αν δεν το κάνει, θα απογοητευτεί πολύς κόσμος που ψάχνει μια ανάσα. Σίγουρα το σύστημα Μητσοτάκη θα πέσει να τον φάει, θα εξαπολύσει θεούς και δαίμονες. Όμως, η σιωπηλή οργή που μαζεύεται στη βάση είναι τόση, που όταν ανοίξουν οι κάλπες, το σοκ θα είναι τεράστιο. Γιατί, όπως έλεγε πάλι ο Γκόγκολ, για να αναστηθεί κάτι πρέπει πρώτα να πεθάνει. Κι όταν το πνεύμα μένει ζωντανό, η αναστάσιμη ώρα θα έρθει. Και τότε, ναι, θα μιλάμε για μια πραγματικά νέα Μεταπολίτευση.