Με Ινστιτούτα και Ιθάκες και με τον Τσιπρα τον παλιό! 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Η αρχή έγινε με την παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα. Ακολούθησε η προοπτική έκδοσης ενός αυτοβιογραφικού βιβλίου με τίτλο “Ιθάκη”, για να έρθει η δημιουργία ενός Ινστιτούτου να επικυρώσει με τον πιο επίσημο τρόπο τη διάθεση του Αλέξη Τσίπρα, να ολοκληρώσει το… rebranding που πιστεύει ότι μπορεί να τον αναβαπτίσει στη συνείδηση των πολιτών!

Η επανατοποθέτηση ενός προϊόντος ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες που είναι ικανοί να εξασφαλίσουν την επιτυχία. Η αλλαγή στα συστατικά ή στην τιμή συμβαδίζουν με την εικαστική και προωθητική διαφοροποίηση δίνοντας την αίσθηση, όχι απλώς της ανανέωσης αλλά της αναβάθμισης. Το να ελπίζει ένα άτομο, και ειδικά ένα κορυφαίο πολιτικό πρόσωπο, στη λειτουργία αυτής της φόρμουλας, δείχνει ή άγνοια, ή απελπισία.

Η πολιτική διαδρομή δεν διαγράφεται, δεν ωραιοποιείται, ούτε εξωραΐζεται. Το rebranding σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτεί ριζική αναθεώρηση προτεραιοτήτων και θέσεων, μέσα από μια ειλικρινή αξιολόγηση του παρελθόντος που αποδεικνύει την αναγνώριση των λαθών και την ιδιαιτερόρητα των συγκυριών.

Το μόνο με το οποίο ασχολήθηκε το τελευταίο διάστημα ήταν να ανασκευάσει το αφήγημα γύρω από το δημοψήφισμα του 2015. Κι εδώ όμως, φόρτωσε το βάρος των λάθος χειρισμών σε άλλους και ουδέποτε έδειξε απολογητική τάση για τις ψευδαισθήσεις του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησής του που πέρα από τους κεφαλαιακούς ελέγχους, επανέφεραν τη χώρα στην ύφεση και μας φόρτωσαν αχρείαστα δημοσιονομικά μέτρα και αέναη υποθηκευση του δημοσίου πλούτου.

Τα επόμενα επικοινωνιακά βήματα αφορούσαν την υπόσχεση της έκδοσης ενός βιβλίου που ήδη ο τίτλος του δείχνει το πόσο μπερδεμένος είναι ο πρώην πρωθυπουργός και την ίδρυση ενός Ινστιτούτου. Αν με αυτόν τον τίτλο υπονοεί την επιστροφή στην ιδεολογική του εστία, τότε δεν είμαι σίγουρος ότι η επανάκαμψη του νεανικού κνίτικου μαρξιστικού ιδεώδους αποτελεί το ασφαλές καταφύγιο του! Κι αν με αυτό το Ινστιτούτο γεμάτο με πρώην υπουργούς του και καθηγητές Πανεπιστημίου με ελάχιστη ή ανύπαρκτη επαφή με την πραγματική οικονομία και την πραγματική κοινωνία, τότε ούτε αυτό το νέο του κεφάλαιο δείχνει ιδιαίτερα ελπιδοφόρο.

Πέρα από όλα αυτά, έχει τελικά τη δυνατότητα το όποιο επόμενο πολιτικό του εγχείρημα να πετύχει; Εξαρτάται από το πώς ορίζουμε την επιτυχία. Αν ο στόχος είναι η συγκρότηση ενός δευτέρου κεντροαριστερού πόλου που θα παλεύει με το ΠΑΣΟΚ για τη δεύτερη θέση με ποσοστά εκεί γύρω στο 15%, τότε ναι μια τέτοια προοπτική δεν μπορεί να αποκλειστεί. Όσο όμως οι σχηματισμοί που προέκυψαν από τις συνεχείς διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν ένα ποσοστό πάνω από 10%, τότε οι πιθανότητες το νέο κόμμα του Τσίπρα να καταστεί κυβερνητική εναλλακτική είναι μηδαμινές.