Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XVIII
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Τρία χρόνια εβδομαδιαίων «ενημερώσεων». Ένα αυτοδιαφημιστικό ημερολόγιο που βαφτίστηκε λογοδοσία. Μια τελετουργία προβολής που μιλά με hashtags αντί για ευθύνη. Δεν πρόκειται για «άσκηση πειθαρχίας», αλλά για στρατηγική αποφυγής ελέγχου. Όταν η εξουσία επιλέγει την εικόνα αντί του απολογισμού, η πολιτική γίνεται σκηνικό. Και η κοινωνία το βλέπει.
Τα 250 ευρώ δεν είναι ανακούφιση. Είναι απόδειξη της συμπίεσης. Ο πυρήνας του πληθωρισμού είναι σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η Ελλάδα στις τρεις πιο ακριβές χώρες της ΕΕ στα τρόφιμα. Οι συνταξιούχοι θυμούνται ότι οι αυξήσεις προέρχονται από νόμο του 2014. Όχι από κυβερνητική έμπνευση. Η «μόνιμη ενίσχυση» είναι απλώς απόδειξη απώλειας εισοδήματος.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ανάπτυξη 2,4% σαν επιτυχία. Ξεχνά όμως ότι, μετά από δεκαπενταετή κρίση, ο φυσιολογικός ρυθμός θα έπρεπε να υπερβαίνει το 4%. Το επενδυτικό κενό παραμένει, η παραγωγικότητα δεν κινείται. Η χώρα έχει το 2ο υψηλότερο ιδιωτικό χρέος στη ΝΑ Ευρώπη και από τις χειρότερες επιδόσεις στις τιμές. Δεν είναι οικονομία. Είναι πολιτική αδράνεια βαφτισμένη πρόοδος.
Η απονομή δικαιοσύνης επιταχύνθηκε. Όχι γιατί λύθηκαν οι δομικές αιτίες, αλλά γιατί περιορίστηκε η ύλη, συγχωνεύτηκαν τμήματα, και φορτώθηκαν επιπλέον υποθέσεις σε ήδη εξαντλημένους δικαστές. Η Ελλάδα είναι 5η πιο αργή στην ΕΕ σε αστικές υποθέσεις και 7η στην εκτέλεση αποφάσεων. Η κάλυψη του 92% της ύλης είναι στατιστική. Όχι μεταρρύθμιση.
Η Κομισιόν ενέκρινε το σχέδιο. Ήταν όμως η ίδια που αποκάλυψε το χάος στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι ψευδείς δηλώσεις και οι στρεβλώσεις αποδόμησαν κάθε σοβαρότητα. Οι αγρότες δεν ξεχνούν ότι το εισόδημά τους μειώθηκε κατά 10% σε δύο χρόνια. Ούτε ότι το κόστος παραγωγής βρίσκεται στο ανώτατο όριο δεκαετίας. Το «κριτήριο ομορότητας» είναι αυτονόητο. Δεν είναι πολιτική.
Το πρόγραμμα «Σπίτι μου» αύξησε τις τιμές. Δεν τις μείωσε. Η ζήτηση επιδοτήθηκε χωρίς να αυξηθεί η προσφορά. Οι τιμές ανέβηκαν 13% και τα ενοίκια 20% σε δύο χρόνια. Ο ΟΟΣΑ τοποθετεί την Ελλάδα τελευταία στην ΕΕ σε ποσοστό εισοδήματος που δαπανάται για στέγαση. Πρόκειται για κρίση. Όχι για success story.
QR codes και μητρώα δεν αντιμετωπίζουν τον εθισμό στον καπνό. Η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά νεανικού καπνίσματος στην Ευρώπη. Η αύξηση των παραβάσεων δείχνει ότι δεν υπήρχε προηγουμένως έλεγχος. Η κοινωνία βλέπει τις πλατφόρμες. Αλλά περιμένει πολιτική.
Οι βελτιώσεις στο ΣΕΦ δεν είναι πολιτική για την αναπηρία. Είναι βιτρίνα. Χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν μήνες για αξιολόγηση. Η χώρα παραμένει στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ σε δαπάνες και στην ένταξη στην εργασία. Η «κάρτα ελευθερίας» δεν αντικαθιστά τον σεβασμό.
Η Σιγκαπούρη είναι επενδυτικό κέντρο. Η Ελλάδα δεν είναι. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ παραμένουν χαμηλές. Η γραφειοκρατία, η ενεργειακή αστάθεια και η βραδύτητα της δικαιοσύνης διώχνουν τα κεφάλαια. Οι φωτογραφίες με επενδυτές δεν είναι επενδύσεις.
Οι 500.000 νέοι που έφυγαν δεν καλύπτονται από τις 65.000 επιστροφές. Και οι περισσότεροι γύρισαν για λόγους οικογενειακούς. Όχι για ευκαιρίες. Η Ελλάδα έχει από τους χαμηλότερους μισθούς STEM και από τις χειρότερες επιδόσεις σε R&D στην ΕΕ. Τα ταλέντα δεν πείθονται με εξαγγελίες. Πείθονται με μέλλον.
Η εγκληματικότητα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Για χρόνια κυριαρχούσε η ατιμωρησία. Όταν εξαγγέλλεται «ολιστική στρατηγική» για ένα φαινόμενο που εξελισσόταν επί έτη, δεν πείθεις. Η εφαρμογή του νόμου δεν γίνεται με καθυστερημένα δελτία τύπου. Γίνεται με σταθερότητα και πράξη.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απολογισμούς Κυριακής. Χρειάζεται μεταρρυθμίσεις που λειτουργούν. Δικαιοσύνη με αποτέλεσμα. Οικονομία που παράγει. Κράτος που προστατεύει. Η χώρα έχει δυνατότητες. Αλλά χρειάζεται ειλικρίνεια, σοβαρότητα και νέα ηγεσία. Όχι νέα αφήγηση. Όχι νέα ορολογία. Πραγματική αλλαγή. Και την περιμένει.
