Προς τους επόμενους αχάριστους;

Γράφει ο Αγκιτάτορας

Η «πατροκτονία» στην πολιτική είναι πολύ συνηθισμένη, πολλές φορές επιβάλλεται κιόλας είτε για την επιβίωση ενός στελέχους, είτε για την χάραξη διακριτής, χωριστής πορείας.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως οι αγνώμονες απλώς παίζουν το ανακυκλώμενο παιχνίδι της πειθήνιας υποταγής στο εκάστοτε ηγέτη, το οποίο συμπεριλαμβάνει και τη δημόσια διαπόμπευση των προηγούμενων αν αυτό κριθεί χρήσιμο για τη διατήρηση της εξουσίας και του ρόλου τους.

Το πιο τραγελαφικό σε αυτό το σκηνικό δεν είναι η δουλικότητα και η διαρκής κυβίστηση που αυτή φέρνει ποδοπατώντας με άνεση προηγούμενες θέσεις, αξιακές κατευθύνσεις και ιδεολογικές αξιολογήσεις. Ο παρασιτισμός που γεννά ο επαγγελματισμός στην πολιτική είναι δεδομένος και ο βαθμός στον οποίο ο καθένας τον υπηρετεί έχει να κάνει και το ατομικό εύρος αποδοχής της υποκρισίας που κρύβουν αυτού του είδους οι σχέσεις.

Ο πραγματικός τραγέλαφος προέρχεται από την ευκολία με την οποία γίνεται δεκτή αυτή η πρόδηλη υποκρισία, ώστε μόλις αποκαλυφθεί να παριστάνουμε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά και τις πρόσφατες αντιδράσεις από πλευράς στελεχών της ΝΔ. Η αντιπαράθεση επιχειρημάτων είναι θεμιτή κι αναμενόμενη. Ακόμη κι η κριτική, δίκαιη ή άδικη, αποτελεί μέρος του διαλόγου. Όταν όμως κάποιος παριστάνει ότι ταυτίζεται απόλυτα με τη στάση σου, για να εμφανιστεί αργότερα ως υπερασπιστής ενός εντελώς διαφορετικού ιδεολογικού περιεχομένου, ε τότε είναι προφανές το ότι απλώς «πουλάει» εκδούλευση.

Όσοι στο πρόσωπο ενός τέτοιου πολιτικού είχαν δει κάποιου είδους πρότυπο, επειδή κάποτε διάλεξε να συμπορευτεί με αυτό που τώρα υβρίζει, είχαν ξεχάσει πχ την κορυφαία τηλεοπτική δήλωση του ότι «Ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε ο χειρότερος υπουργός εξωτερικών έβερ». Πόσο δύσκολο ήταν να αντιληφθεί κάποιος ότι αυτής της λογικής άνθρωπος αναπαράγει κάθε φορά αυτό που θέλεις να ακούσεις κι άρα είναι μηδενικής εμπιστοσύνης;

Πολύ φοβάμαι, κρίνοντας από επιμέρους δηλώσεις στήριξης, ότι αρκετοί αναλόγου αξιοπιστίας στριμώχνονται και πάλι γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό ελπίζοντας στη δική τους πολιτική αναβάπτιση ή ανέλιξη. Άτομα που εγκατέλειψαν την κυβερνητική προσπάθεια του 2012, θεωρώντας τον Αντώνη Σαμαρά, «τη ντροπή της Δεξιάς». Άτομα που περιδιάβηκαν διάφορα ιδεολογικά μονοπάτια και τώρα ψάχνουν στερνό, καταφύγιο. Άτομα που έως χθες παρακαλούσαν για μια θεσούλα στο «Βασίλειο» του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά τώρα απέκτησαν όψιμα άλλη θεώρηση των πραγμάτων.

Σε κανέναν δεν αρέσει να γίνεται μάντης κακών αλλά η κάστα των επόμενων αχάριστων, για την αναξιοπιστία των οποίων θα πέσουμε πάλι από τα σύννεφα, ίσως πιο σύντομα κι από τους προηγούμενους, διευρύνεται σιγά σιγά και προετοιμάζει το έδαφος για νέες απογοητεύσεις.