Το πολιτικό hangover της ΔΕΘ και το τέλος των επικοινωνιακών ψευδαισθήσεων

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Αυτό που θα απομείνει τελικά από τη φετινή ΔΕΘ, αφού σβήσουν τα φώτα στο «Βελλίδειο», δεν είναι βέβαια οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού. Όλα αυτά τα μέτρα, οι σταδιακές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, η μείωση της προκαταβολής φόρου, οι διορθώσεις στα τεκμήρια, δεν είναι παρά αποσπασματικές κινήσεις εν μέσω προεκλογικού πανικού. Μιλάμε για εμβαλωματικές λύσεις χωρίς κανένα σοβαρό πλάνο, όπως άλλωστε συμβαίνει σταθερά τα τελευταία επτά χρόνια, που δεν οδηγούν απολύτως πουθενά.

Αυτό που μένει είναι η συνολική εικόνα αυτής της διακυβέρνησης. Πήγαν πάλι στη Θεσσαλονίκη και έκαναν ακριβώς αυτό που συνηθίζουν να κάνουν τα τελευταία επτά χρόνια εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη σοβαρής αντιπολίτευσης, φάγανε, δηλαδή, ήπιανε, διασκεδάσανε. Και τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με την επόμενη μέρα και το αναπόφευκτο hangover.

Ξέρετε, όμως, ποια είναι τα συμπτώματα του hangover. Πονοκέφαλος, ναυτία, αφυδάτωση και βαριά κόπωση. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η κυβέρνηση δείχνει να βρίσκεται σε ένα μόνιμο hangover, γιατί πολύ απλά έχει πιστέψει τον μύθο ότι το μεθύσι περνάει αν συνεχίσεις να πίνεις, αυτό που λέμε «hair of the dog». Μόνο που αυτό είναι ιατρικά λάθος και το μόνο που καταφέρνει είναι να παρατείνει το πρόβλημα. Αν πιεις κι άλλο αλκοόλ το επόμενο πρωί, απλώς καθυστερείς τα συμπτώματα. Το σώμα μεταβολίζει το νέο αλκοόλ, νιώθεις μια προσωρινή ανακούφιση, αλλά μόλις περάσει η επίδραση, το hangover επιστρέφει διπλάσιο, γιατί είσαι ακόμα πιο αφυδατωμένος. Και η μόνη πραγματική θεραπεία είναι ο χρόνος, η ενυδάτωση και η ξεκούραση.

Αυτή η ΔΕΘ είναι το κύκνειο άσμα μιας κυβέρνησης που, πνιγμένη στο hangover της, αδυνατεί να δει την πραγματικότητα. Κυβερνά πότε με την υπερβολή και πότε με την έλλειψη. Το είδαμε και στις σημερινές δηλώσεις. Από τη μία, η υπερβολή με την προβολή μεγάλων έργων από το Ταμείο Ανακάμψεως, για τα οποία, ας μην ξεχνάμε, ελέγχεται για αρκετά από αυτά από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, κι από την άλλη, η έλλειψη. Στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας», δίνει ψίχουλα στους πολίτες και τις παραγωγικές τάξεις, αφού πρώτα τις έχει ισοπεδώσει φορολογικά και τις έχει εξαντλήσει με τον πληθωρισμό

Ακόμα και αυτή η σπουδή να προαποπληρώσει 13 δισεκατομμύρια ευρώ δανείων με 3% επιτόκιο έγινε αφού προηγουμένως είχε αυξήσει το δημόσιο χρέος, αλλά και για να μην χαθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης που δεν κατάφερε να απορροφήσει. Από την υπερβολή στην έλλειψη και ξανά από την αρχή. Ποτέ δεν υπήρξε η αριστοτελική μεσότητα.

Και πώς να υπάρξει μεσότητα όταν δεν υπάρχει το αριστοτελικό «τέλος», δηλαδή ο σκοπός; Θα μου πείτε, αφού τρώνε και πίνουν, σκοπός υπάρχει. Μόνο που δεν εννοούσε αυτό ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια και στα Πολιτικά. Για τον Αριστοτέλη, ο άνθρωπος είναι «φύσει πολιτικόν ζώον» και σκοπός του δεν είναι απλώς η ατομική του καλοπέραση, αλλά η ευδαιμονία της πολιτείας. Κι αν δεν το καταλάβεις αυτό, δεν μπορείς να είσαι γενναιόδωρος ηγέτης. Επίσης, αδυνατεί να δει τη διάκριση μεταξύ ευδαιμονίας και ευτυχίας, κι αφού έχει ζήσει ευτυχισμένα μέχρι στιγμής, κι αυτό για να κυνηγάει τον Έλληνα πολίτη η κακοδαιμονία της, φαίνεται ότι η τύχη της εδώ τελειώνει.

Ο Αριστοτέλης μας το εξηγεί καθαρά, «Τις αρετές τις διακρίνουμε σε διανοητικές και ηθικές: τη σοφία, τη σύνεση και τη φρόνηση τις ονομάζουμε διανοητικές, τη γενναιοδωρία και τη σωφροσύνη ηθικές. Γιατί, όταν μιλάμε για το ήθος ενός ανθρώπου, δεν λέμε ότι είναι σοφός ή συνετός, αλλά ότι είναι πράος ή σώφρων· επαινούμε όμως και τον σοφό για την ψυχική του διάθεση, και από τις ψυχικές διαθέσεις αρετές ονομάζουμε τις αξιέπαινες».

Και αναφέρομαι στην αριστοτελική μεσότητα, λόγω της Θεσσαλονίκης, αφού ο Αριστοτέλης υπήρξε ο δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ιστορικά πρόσωπα που η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνο τα έχει γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων της, αλλά τα πολεμάει συστηματικά μέσω της δικής της woke ατζέντας. Στα σχολεία, με τις οδηγίες του Υπουργείου Παιδείας και Υγείας, μαθαίνουν στα παιδιά τον «γονέα 1» και «γονέα 2» και κάθε λογής δικαιωματισμό, αλλά όχι για τον Αριστοτέλη και τον Μέγα Αλέξανδρο. Για να μη μιλήσουμε για την ορθοδοξία, γιατί αμέσως θα μας πουν αναχρονιστικούς αυτοί οι «δήθεν» προοδευτικοί.

Μόνο που τώρα, η συνεχής απουσία του Κώστα Καραμανλή από όλα αυτά τα φαγοπότια, αλλά κυρίως η ευδαίμονα κίνηση του Αντώνη Σαμαρά, δείχνουν ότι και αντίσταση υπάρχει, αλλά κυρίως υπάρχει και σοβαρή αντιπολίτευση και κυβερνητική πρόταση για την επόμενη μέρα. Δείχνουν πως η παράταξη έχει ιστορική μνήμη και θεσμικά στελέχη που αρνούνται να γίνουν συνένοχοι σε αυτή την ιδεολογική και οικονομική διολίσθηση. Η κοινωνία, εξαντλημένη από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και τα ψίχουλα της τελευταίας στιγμής, αναζητά πλέον την επιστροφή στις πραγματικές αξίες, στη σοβαρότητα και στον σεβασμό της εθνικής μας ταυτότητας. Η πολιτική μέθη τελειώνει, η πραγματικότητα επιβάλλεται και η ώρα της ευθύνης πλησιάζει. Με λίγα λόγια, όπως λέμε και στο χωριό μου… the party is over.