Η εβδομάδα που δεν μας είπαν (V)
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Ο Αύγουστος, λένε, είναι η Κυριακή του καλοκαιριού. Αλλά όπως και κάθε Κυριακή, κάποιοι φροντίζουν να βάλουν τα καλά τους, να στρώσουν τραπέζι με αισιοδοξία, και να μας σερβίρουν πραγματικότητα à la carte. Όμως η Ιστορία δεν ξεγελιέται με λούστρο. Ό,τι λάμπει δεν είναι πρόοδος. Κι ό,τι κρύβεται δεν παύει να υπάρχει.
Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα της εργασίας και της ελευθερίας. Λέξεις βαριές, που ακούγονται ελαφρά όταν προφέρονται δίχως επίγνωση. Γιατί στην Ελλάδα του 2025, η ανεργία στους νέους σπάει τα ευρωπαϊκά ρεκόρ. Η μερική απασχόληση είναι το νέο κανονικό. Οι υπερωρίες καταγράφονται όχι επειδή πληρώνονται, αλλά επειδή υποχρεώνονται. Κι η ελευθερία; Πείτε τη σερβιτόρα του 12ωρου χωρίς ένσημο. Πείτε την στον ξενοδοχοϋπάλληλο που ζει σε κοντέινερ για να δουλεύει στην «τουριστική βαριά βιομηχανία».
Για τον δρόμο Πάτρα-Πύργος, υπερηφανεύεται. Έργο-σύμβολο, λέει. Μα είναι σύμβολο. Όχι της προόδου, αλλά της καθυστέρησης. Ένα έργο που παιδεύτηκε και ακυρώθηκε, κουρελιάστηκε και ξανασχεδιάστηκε, με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθεί να το επαναφέρει στη λογική και τον ίδιο να το ξαναφέρνει στο αρχικό χάος. Κι όταν παραδίδεται μετά από πέντε χρόνια, ημιτελές, είναι σαν να σου δίνουν μισό φάρμακο για να σε πείσουν ότι γίναμε καλά.
Στον Έβρο, το επίδομα relocation ανακοινώνεται. Ανακούφιση στα χαρτιά. Αλλά το δημογραφικό δεν λύνεται με οικονομικό placebo. Θέλει γιατρούς, σχολεία, δίκτυα, υποδομές. Θέλει την πολιτεία παρούσα. Όχι φράχτες ως πολιτικό σκηνικό και ακτοπλοϊκές συνδέσεις που εξαγγέλλονται πιο συχνά κι από τον καιρό.
Στα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ ΑμεΑ, τα νούμερα όντως ανεβαίνουν. Όχι όμως τα παιδιά που εξυπηρετούνται. Κάθε χρόνο χιλιάδες μένουν εκτός, λες και η δημιουργική απασχόληση είναι λοταρία. Οι εργαζόμενοι ζουν με συμβάσεις εποχής. Κι οι δομές, αντί να εδραιώνονται ως σταθερό μέρος ενός δημόσιου πυλώνα πρόνοιας, μένουν στον πάγο της περιστασιακής φιλανθρωπίας.
Στο ΕΣΥ, το βραχιολάκι έγινε σημαία. Είναι σαν να δείχνεις θερμόμετρο σε καρκινοπαθή. Η υποστελέχωση χτυπάει κόκκινο. Οι εφημερίες θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη. Τα νοσοκομεία της περιφέρειας, και του Έβρου πρωτίστως, λειτουργούν σε κατάσταση διαρκούς κρίσης. Μα η Υγεία δεν σώζεται με τεχνολογικά δελτία Τύπου. Σώζεται με βούληση. Κι αυτή απουσιάζει.
Και στην Άμυνα; Οι εξοπλισμοί είναι οι πιο ακριβοί της μεταπολίτευσης, αλλά με στρατηγική κατεύθυνση τύπου consulting. Η ελληνική αμυντική βιομηχανία συνεχίζει να αιμορραγεί, και κανείς δεν εξηγεί γιατί δεν υπάρχει εθνικός σχεδιασμός. Ποια είναι η στρατηγική εθνικής αποτροπής; Πού είναι η διακομματική λογική, η διαφάνεια, η εγχώρια παραγωγική εμπλοκή; Η εθνική ασφάλεια δεν είναι Excel. Είναι επιλογές με βάθος. Κι εδώ κυριαρχεί το επικοινωνιακό ρηχό.
Για την εξαγορά του Χρηματιστηρίου, ο πανηγυρισμός είναι πατρόν. «Ψήφος εμπιστοσύνης» αποκαλείται η παραχώρηση κρίσιμου θεσμικού εργαλείου της ελληνικής αγοράς σε εξωγενή ελέγχοντα. Μα κανείς δεν μας λέει… ποιος διασφαλίζει τη ροή κεφαλαίων; Ποιος προστατεύει τις ελληνικές επιχειρήσεις; Η πολιτική μετάφραση της οικονομίας σε χειροκροτούμενα soundbites είναι το τελικό στάδιο μιας κουλτούρας όπου τα πάντα είναι εικόνα, ακόμα και η απώλεια κυριαρχίας.
Και φτάνουμε στην ευχή, «Να σας δώσει ο Αύγουστος χαρά και ηρεμία». Λόγια ευγενικά. Αλλά όχι αθώα. Γιατί πίσω από την ψευδο-κανονικότητα, η χώρα συνεχίζει να εκχωρεί πυλώνες: εργασία χωρίς προστασία, υγεία χωρίς σύστημα, άμυνα χωρίς θεμέλιο, ανάπτυξη χωρίς βιομηχανία, κοινωνική πρόνοια χωρίς μονιμότητα.
Εμείς ευχόμαστε κάτι πιο δύσκολο. Αλλά πιο τίμιο…
Να ξυπνήσει η κοινωνία.
Γιατί αυτός ο Αύγουστος δεν είναι απλώς η Κυριακή του καλοκαιριού. Μπορεί -αν το θελήσουμε- να είναι η Δευτέρα μιας νέας αρχής. Χωρίς ψευδαισθήσεις. Χωρίς φτιασιδώματα. Με αλήθεια και ευθύνη. Με Πολιτική.
Γιατί η αλήθεια δεν ξεκουράζεται ποτέ.
