Γιατί η σύγχρονη εξουσία προτιμά να μετατρέπει τις πολιτικές αρχές σε γρήγορα short stories

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ασχολείται πλέον με ό,τι δεν μπορεί να συντομευθεί. Στην εποχή μας, βλέπεις, η υπομονή μας εξαντλείται πριν καν τελειώσει μια παράγραφος και η μνήμη μας κρατάει όσο ένα απλό «story» στο κινητό. Έτσι, καταφέραμε να συντομεύσουμε και την ίδια την αφήγηση. Γίναμε μάρτυρες ενός πολιτικού «short story» που δεν αφήνει πια χώρο για εκείνη την αργή, βαθιά κουβέντα, όπου η αλήθεια αναδεικνύεται σιγά-σιγά, μέσα από στρώματα συζητήσεων και ιστορίας. Σήμερα, η πολυπλοκότητα και το έργο χρόνων θυσιάζονται στον βωμό μιας γρήγορης, «θεσμικής» ατάκας, κι έτσι καταλήγουμε σε μια απίστευτη ιστορική αμνησία.

Αυτή ακριβώς η βίαιη συντόμευση εφαρμόζεται τώρα στην πορεία ενός πρώην πρωθυπουργού. Μιλάμε για τον άνθρωπο που κράτησε τη χώρα όρθια στην πιο δύσκολη στιγμή της μεταπολίτευσης παίρνοντας όλο το πολιτικό κόστος, που έκανε μεταρρυθμίσεις σε χρόνο-ρεκόρ, που έστρωσε το χαλί για να βρουν οι επόμενοι έτοιμο έδαφος να χτίσουν, και που στήριξε καθοριστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να βγει αρχηγός.

Κι όμως, μέσα σε μια νύχτα, όλη αυτή η διαδρομή σβήστηκε και έγινε ένα εύπεπτο «short story», απλώς και μόνο επειδή οι αλήθειες που λέει για τα εθνικά ή την κοινωνική ατζέντα χαλάνε τη βιτρίνα. Για να το πετύχουν αυτό επιστρατεύουν μια διπλή γλώσσα. Από τη μια οι «κεντρώοι» της κυβέρνησης πετούν το έργο του στο καλάθι των αχρήστων ως «παρελθοντολογία», κι από την άλλη οι «δεξιοί» της, ενώ μέσα τους συμφωνούν, του κουνούν το δάχτυλο για απειλή της σταθερότητας.

Και κάπου εδώ, αυτή η διγλωσσία και η προσπάθεια να γίνει η ιστορία ένα στιγμιαίο παραμύθι χτυπάει κόκκινο. Έρχεται ο Άδωνις Γεωργιάδης και σου λέει, με μια απίστευτη προφορική άνεση, πως «προφανώς και θα μιλούσαμε με τον Σαμαρά για συνεργασία, αλλά όχι αν βάζει όρο να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης». Εκεί είναι που το «short story» γίνεται τελείως παράλογο. Δηλαδή, ο άνθρωπος που μέχρι χθες παρουσιαζόταν ως επικίνδυνος υπονομευτής, ξαφνικά γίνεται μια χαρά κυβερνητικός εταίρος, αρκεί να κάνει πίσω στο θέμα του προσώπου. Όλες οι εθνικές ανησυχίες, οι προειδοποιήσεις για το Αιγαίο και οι ιδεολογικές διαφωνίες που έφεραν τη διαγραφή του, πάνε περίπατο μέσα σε ένα δευτερόλεπτο και μετατρέπονται σε ένα απλό, προσωπικό πείσμα.

Όταν όμως η πολιτική γίνεται «short story», παύει να είναι θέμα αρχών και αξιών και καταντάει μια στεγνή συναλλαγή, όπου τίποτα δεν μετράει εκτός από την καρέκλα του σήμερα. Η εξουσία σήμερα προτιμά τη συντόμευση γιατί δεν θέλει να σε βάζει να σκέφτεσαι, θέλει απλώς να συμφωνείς. Όταν όμως η ιστορία μιας παράταξης και οι αλήθειες που καίνε υποβιβάζονται σε ένα γρήγορο «scroll down» και σε ένα παζάρι για τις έδρες, τότε αυτό που τελικά συντομεύεται δεν είναι το παρελθόν του Σαμαρά, αλλά το ίδιο το μέλλον και η σοβαρότητα αυτής της χώρας.