Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Παρατήρησα πρόσφατα σε ένα δημοφιλές οικονομικό κανάλι στο YouTube, την ανάρτηση ενός βίντεο με θέμα το ερώτημα του σημερινού άρθρου. Είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί ένα φαινομενικά ακραιφνώς οικονομικό κανάλι, που διατείνεται ότι παρουσιάζει μόνο επιστημονικά δεδομένα, παρά το γεγονός ότι συχνά ο σχολιασμός και η ανάλυση πάνω στα δεδομένα έχει σαφές ιδεολογικό στίγμα, ενδιαφέρθηκε να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα.

Όπως αποκαλύφθηκε στην πορεία ο δημιουργός των βίντεο αισθάνθηκε την ανάγκη να μας εξηγήσει ότι ΔΕΝ έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, γιατί το σύστημα έχει δομηθεί έτσι ώστε δεν επιτρέπει εύκολα την είσοδο νέων προσώπων, είναι δομημένο πάνω στην οικογενειοκρατία και τον νεποτισμό και άρα το ίδιο ευθύνεται για τη μέση χαμηλή ποιότητα του πολιτικού προσωπικού.

Αν και κανείς δεν θα διαφωνήσει με τις βασικές παραδοχές της ανάλυσης, αυτό που παραβλέπεται επιμελώς, προφανώς γιατί η πρόθεση ήταν εξαρχής να χαϊδευτούν τα αυτιά της ανεύθυνης κοινωνίας, είναι το πώς δημιουργούνται οι θεσμοί και κυρίως πώς τροποποιούνται.

Μάλιστα, ενώ λίγο πριν το τέλος του βίντεο γίνεται μια επιδερμική αναφορά στο θεσμικό πλαίσιο, δεν θέλησε ή δεν τόλμησε, να αγγίξει ενδελεχώς αυτό το κομμάτι. Ίσως γιατί αν έφθανε στον πυρήνα του προβλήματος θα ήταν σαν να παραδεχόταν, αυτό που επιδίωκε, να καταρρίψει. Οτι όντως έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν!

Συχνά αναφέρομαι στο πρώτο μου βιβλίο με τίτλο “Στην ψυχή του ηγεμόνα” όπου ανάμεσα σε άλλα, θίγω εκτενώς το πώς είναι οργανωμένο το μεταπολιτευρικό πολιτικό. Στην οικογενειοκρατία, που χειρότερη μορφή της είναι η τοπική αναπαραγωγή της ανά περιφέρεια. Στον ευτελισμό του νεολαιίστικου κινήματος που σταδιακά μετατράπηκε σε μέσο χαλιναγώγησης της μοναδικότητας και της αυτονομίας της σκέψης, προς όφελος της στρατολόγησης και τακτοποίησης μελλοντικών υπάκουων στελεχών. Στη δομή και τη λειτουργία των κομμάτων ως κλειστά συστήματα εξουσίας πάρα ως φορείς κοινωνικής ανάδρασης.

Όμως το σημαντικότερο δεν είναι η χαρυιγεσφηση της πραγματικότητας αλλά το τι προτείνεις για την υπέρβαση του αδιεξόδου. Κι εκεί ο κάθε πολίτης φέρει τεράστια ατομική ευθύνη. Ευθύνη δευτερευόντως για το ποιον σταυρώνει στα ψηφοδέλτια, η για να το πω διαφορετικά αυτό το τελικό λάθος είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς άλλων εσφαλμένων βημάτων που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο έσχατο.

Ευθύνη για το ότι ποτέ δεν θεώρησε σημαντικό να απαιτήσει τη βελτίωση και τη θεσμική κατοχύρωση αλλαγών σε οτιδήποτε από όσα ανέφερα προηγουμένως και ουσιαστικά επαγγελματικοποιούν πλήρως την πολιτική.

Ευθύνη για τη μη συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι ώστε να επιβάλλει αυτές τις θεσμικές αλλαγές, δαγκώνοντας το τυράκι στη φάκα της αποχής, της αποστασιοποίησης και της αποϊδεολογικοποίησης, ως δήθεν συνειδητής πολιτικής στάσης.

Ευθύνη για τη σιωπηρή συνενοχή, όταν προεκλογικά τρέφεται με υποσχέσεις και την ψευδαίσθηση μιας πρόσκαιρης οικονομικής στήριξης, λησμονώντας κάθε αίτημα για τη σύσταση ενός νέου μετα-μεταπολιτευτικού πολιτικού υποβάθρου.

Όσοι εμφανίζονται με κατευναστικές διαθέσεις απέναντι στους αθώους ψηφοφόρους, πολύ φοβάμαι ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, ψάχνουν κάπως να εκμεταλλευτούν και να ωφεληθούν, πολιτικά ή οικονομικά, από την άγνοια και την απάθειά του. Κι έτσι αυτό που κατηγορούν, το κλειστοφοβικό, ανακυκλούμενο σύστημα, θα παραμένει ισχυρό, περιμένοντας ή τη θεϊκή παρέμβαση ή μια τεράστια κοινωνική αναταραχή για να κλονιστεί.