Ποιο “φθόνο” επικαλούνται όσοι έχασαν το μέτρο;

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Παρακολουθούμε ξανά το ίδιο επαναλαμβανόμενο και κακόγουστο θέατρο. Μια συντονισμένη επιχείρηση από υπουργούς, κυβερνητικά στελέχη και πρόθυμους κονδυλοφόρους να εξαπολύουν μύδρους κατά του Αντώνη Σαμαρά. Από τον Γιώργο Φλωρίδη μέχρι τον Άδωνι Γεωργιάδη, άλλα και τον μέγα προπαγανδιστή Καρατζαφέρη που επιστρατέψανε, αφήσανε το γινάτι μια και δεν «πούλησε» και το νέο αφήγημα που σερβίρεται στο πανελλήνιο είναι εκπληκτικά απλοϊκό. Μας λέτε, βρε παιδιά, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ότι η στάση του πρώην Πρωθυπουργού πηγάζει αποκλειστικά από «φθόνο» και «ζήλεια» για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ότι οι πρωτοβουλίες του οδηγούν τη χώρα στην ακυβερνησία.

Αυτό το φθηνό αφήγημα δεν συνιστά απλώς μια επικοινωνιακή τακτική της σειράς. Είναι μια απροκάλυπτη ομολογία πολιτικής αμηχανίας, ένα σοβαρό θεσμικό διολίσθημα και, για να μιλήσουμε έξω από τα δόντια, μια ευθεία προσβολή στην κοινή λογική του ελληνικού λαού, που βλέπει την πραγματικότητα να διαψεύδει καθημερινά τα κυβερνητικά non-papers.

Όσοι επιστρατεύονται για να μας πείσουν περί «φθόνου» και «ζήλειας», οφείλουν πρώτα από όλα να μας εξηγήσουν τι ακριβώς υπάρχει για να ζηλέψει κανείς. Διότι κανείς δεν ξυπνάει μια ωραία πρωία στα καλά του καθουμένου για να πει «σε ζηλεύω». Τι είναι, λοιπόν, αυτό που θα μπορούσε να προκαλέσει τον φθόνο ενός πολιτικού που έχει σφραγίσει με την παρουσία του τις κρισιμότερες καμπές της νεότερης ιστορίας;

Μήπως καλείται να ζηλέψει τη διαχειριστική σας επάρκεια; Αυτήν που αποτυπώθηκε στην πλήρη ισοπέδωση της πολιτικής προστασίας, όταν παρακολουθούσαμε αμήχανοι τη χώρα να παραδίδεται έρμαιο στις καταστροφικές πυρκαγιές και τις πλημμύρες, με αποκορύφωμα τη βαθιά, ανεπούλωτη πληγή της τραγωδίας των Τεμπών;

Μήπως πρέπει να ζηλέψει τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζεστε τους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη; Τη στιγμή που η χώρα διασύρεται διεθνώς υπό το βάρος των σκοτεινών υποθέσεων των υποκλοπών και των απροκάλυπτων μεθοδεύσεων στη δίκη για τα Τέμπη;

Ίσως πάλι να ζηλεύει τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα. Μόνο που εκεί, κάθε προειδοποίηση, κάθε δημόσια τοποθέτηση και κάθε φωνή αγωνίας του Αντώνη Σαμαρά δικαιώνεται σταδιακά και απόλυτα από τις ίδιες τις εξελίξεις, την ώρα που η κυβερνητική τακτική επιμένει σε αμφίβολες υποχωρήσεις και επικίνδυνους συμβιβασμούς.

Ή μήπως ο φθόνος πηγάζει από τη δογματική, σχεδόν θρησκευτική προσήλωση με την οποία η κυβέρνηση ακολούθησε τη woke ατζέντα, γυρίζοντας την πλάτη στα κοινωνικά αντανακλαστικά, τις παραδόσεις και τις αξίες της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών;

Μήπως, τέλος, ζηλεύει τις «δάφνες» σας στην οικονομία; Εκεί όπου η βίαιη, άναρχη και ιδεοληπτική «πράσινη μετάβαση» εκτίναξε το ενεργειακό κόστος στα ύψη, οδηγώντας τα νοικοκυριά σε απόγνωση, τις επιχειρήσεις σε αδιέξοδο και τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα σε αργό θάνατο; Τι να πρωτοπεί κανείς για το περίφημο πακέτο του Ταμείου Ανακάμψης; Αντί να αποτελέσει τον ιστορικό καταλύτη για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της πατρίδας μας, ένα τεράστιο μέρος των χρημάτων έμεινε στα συρτάρια αναξιοποίητο, ενώ όσα κονδύλια τελικά διοχετεύθηκαν, το μόνο που πέτυχαν ήταν να γιγαντώσουν και να ενισχύσουν τα γνωστά καρτέλ. Ειρήσθω εν παρόδω, η Ελλάδα ελέγχεται πλέον ανοιχτά από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για κονδύλια που διατέθηκαν σε έργα είτε μέσω απευθείας αναθέσεων είτε με προκλητικές υπερτιμολογήσεις, ενίοτε μάλιστα χωρίς καν να υπάρχουν παραδοτέα.

Ακόμα και στο πολυδιαφημισμένο αφήγημα περί «ψηφιοποίησης του κράτους», η αλήθεια είναι αμείλικτη. Η ουσιαστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, που είχε σχεδιαστεί και ξεκινήσει επί κυβερνήσεως Αντώνη Σαμαρά με σκοπό τον βαθύ εκσυγχρονισμό του δημοσίου, αντικαταστάθηκε επί των ημερών σας από μια επιφανειακή ψηφιοποίηση της υφιστάμενης γραφειοκρατίας. Με απλά λόγια, μείναμε στην ψηφιοποίηση του χαρτοβασιλείου, χωρίς καμία απολύτως μεταρρύθμιση.

Και ποιο είναι το πλέον εντυπωσιακό και αποκαλυπτικό στοιχείο της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας; Έχοντας απέναντι της μια ουσιαστικά ανύπαρκτη αντιπολίτευση, παίζοντας ουσιαστικά μπάλα μόνη της στο γήπεδο, η κυβέρνηση καταφέρνει το ακατόρθωτο, να φθείρεται καθημερινά, δηλαδή, να διολισθαίνει δημοσκοπικά, να δείχνει ότι αδυνατεί να κυβερνήσει σοβαρά και να οδηγεί η ίδια τη χώρα σε μια ιδιότυπη πολιτική αστάθεια.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στην λίστα πολλά άλλα «μήπως» αλλά ας επιλέξουμε να μείνουμε εδώ… Τι από όλα αυτά λοιπόν είναι να ζηλέψει και να φθονήσει πραγματικά κανείς από τα «έργα και τις ημέρες» αυτής της διακυβέρνησης;

Ο ελληνικός λαός έχει πλέον γκώσει από την προπαγάνδα, τις εξυπνάδες και την αμετροέπεια κάποιων που πιστεύουν ότι με τέτοιες ανοησίες θα καταφέρουν να συγκρατήσουν την κατάρρευση και να παραμείνουν στην εξουσία. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να βγουν δημόσια και να μας πουν καθαρά, τι είναι αυτό που ο Αντώνης Σαμαράς, και το συντριπτικό κύμα των Ελλήνων πολιτών που συντάσσεται μαζί του, φθονούν και ζηλεύουν; Αν απαντήσουν με ειλικρίνεια σε όλα αυτά τα ερωτήματα, τότε ενδεχομένως να καταλάβουν τη χρησιμότητα, την εθνική αναγκαιότητα και την τεράστια αξία της παρουσίας του Αντώνη Σαμαρά για τη χώρα αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μήπως όμως η αλήθεια είναι ότι δεν θέλουν πραγματικά να το καταλάβουν; Και αυτό ακριβώς είναι το βασικό ερώτημα, αλλά και το πλέον επικίνδυνο συμπέρασμα.

Ξέρετε τι πιστεύω ότι έχει συμβεί με όλους αυτούς που κουνούν σήμερα το δάχτυλο;
Ο ξενοφώντειος Σωκράτης εξηγούσε στον Ευθύδημο ότι το να γνωρίζεις τον εαυτό σου σημαίνει να γνωρίζεις τις πραγματικές σου δυνάμεις και τα όρια σου, αποφεύγοντας τα ολέθρια σφάλματα και προφυλάσσοντας τον εαυτό σου από δεινά στα οποία ενδίδουν όσοι πλανώνται από τις ψευδαισθήσεις τους. Παράλληλα, ο Δημόκριτος παροτρύνει τον άνθρωπο να ορθώσει το ανάστημα του και να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Αυτό σημαίνει να μην παρασύρεται από τις επιθυμίες και τις αλαζονικές του τάσεις, αλλά να βασίζεται στις πραγματικές δυνάμεις και στη λογική του, η οποία υποδεικνύει να μην ξεπερνάει ποτέ το μέτρο.

Οι σημερινοί διαχειριστές της εξουσίας έχουν χάσει κάθε αίσθηση μέτρου. Και αυτή ακριβώς η απώλεια του μέτρου συνιστά τη μεγαλύτερη πηγή αστάθειας για τη χώρα τη δεδομένη στιγμή. Η πραγματική απειλή για τον τόπο δεν προέρχεται από την κριτική των πατριωτικών δυνάμεων, αλλά από την αλαζονεία, την άρνηση παραδοχής των αδιεξόδων και την κακοδιαχείριση. Και εδώ που μας φτάσατε, σε αυτό το τοπίο της πολιτικής σύγχυσης, μόνο μια δυναμική κίνηση του Αντώνη Σαμαρά μπορεί να αποκαταστήσει την ισορροπία, να μας επαναφέρει στο μέτρο και να λύσει την εξίσωση της κυβερνησιμότητας με ασφάλεια, σοβαρότητα και εθνική ευθύνη για την πατρίδα.