Λειψές, άσπρες κουκίδες
Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος, δικηγόρος
Είμαστε σαν κάτι λειψές άσπρες κουκίδες μέσα σε έναν τεράστιο καμβά με πηχτά χρώματα. Ο ζωγράφος της βασιλικής αυλής έχει λάβει την παραγγελιά: ρίξε μαύρο και σβήσε τις κουκίδες. Τέτοια ενσυναίσθηση εισπράττουμε, τόσο αρμονικά αισθανόμαστε, αυτή την αναπνοή μας επιτρέπουν.
Κάθησα και σκέφτηκα (όπως λέει κι η Παπαρίζου) τι δίκαιη ζωή απολαμβάνουμε οι περισσότεροι. Διαβιούμε σε ένα κράτος, που ενώ υφίσταται πληθωρισμός 3,7%, λέει ότι θα δώσει αύξηση 2,6% στις συντάξεις. Σ’ ένα κράτος, που έχει εμπνευστεί να εισπράττει μη βεβαιωθέντα (και συνεπώς μη οφειλόμενο) φόρο για την επόμενη χρονιά, με την λεγόμενη προκαταβολή. Σ’ ένα κράτος, που ο συνταξιούχος και συνάμα εργαζόμενος καταβάλει στον ΕΦΚΑ δύο παροχές υπέρ υγείας, λες και ζει δύο ζωές.
Ζούμε σε μια χώρα, που πάνω στα καύσιμα πρώτα σου φορτώνει ειδικό φόρο κατανάλωσης και μετά σου υπολογίζει ΦΠΑ επί του συνόλου, δηλαδή βάζει φόρο πάνω στο φόρο. Σε μια χώρα, που στα χαρτιά σου εγγυάται την ατομική ιδιοκτησία και στην πράξη μέσω φόρων, μέτρων, επιβαρύνσεων κι εισφορών στη ψαλιδίζει σιγά – σιγά. Σε μία χώρα, που ενώ έχει μηδενίσει τα τραπεζιτικά επιτόκια καταθέσεων εντούτοις επιτρέπει υπέρογκα επιτόκια στις χορηγήσεις κι εξοφθάλμως τοκογλυφικά στις πιστωτικές κάρτες.
Ζούμε σε μία επικράτεια, που όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις, τις δημόσιες παροχές και τις πρόνοιες τις αφήνει σκοπίμως να φθίνουν και να μαραζώνουν, ενώ κλείνει το μάτι στα ιδιωτικά συμφέροντα, που οσονούπω θα τις υποκαταστήσουν με το αζημίωτο. Ζούμε σε μία επικράτεια, που ασυγγνώστως καίει ή απαλλοτριώνει τον δημόσιο πλούτο και κάθε χρόνο ομνύει. Ζούμε σε μία επικράτεια, που περιστέλλει το ζωτικό χώρο των νομιμοφρόνων πολιτών, αφήνοντας ανεξέλεγκτο πεδίο σε παραβατικούς, περιφερόμενους κι αυτοπροσδιοριζόμενους χάριν (έτσι διατείνεται) των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Αυτό το θαυμαστό καινούργιο κράτος αντί να προνοεί για τον πολίτη του και να τον θάλλει, έχει προγραμματιστεί να τον εξοντώσει. Μάλιστα οι επικεφαλής του θέλουν κι άλλο κυβερνητικό χρόνο, ώστε να το κάνουν ακόμη πιο εχθρικό στον πολίτη. Δεν χαμπαριάζουν, διότι ο πολίτης ευσχήμως έχει αποστερηθεί της διαπροσωπικής επαφής με τα όργανα του και παλεύει στο διαδικτυακό ωκεανό με τα μέϊλ για κουπιά.
Δεν διαβιούμε, υποδιαβιούμε. Δεν ζούμε σε κράτος, ζούμε σε “επιτελικό” ή μάλλον σε τελικό κράτος. Θα το τελειώσουμε ή θα μας τελειώσει αυτό;
