Είμαστε μαζί!

Το κίνημα metoo που ξεκίνησε από το Χόλιγουντ, Οκτώβρη ‘17, διαλύοντας καριέρες, φυλακίζοντας θύτες «υπεράνω υποψίας», έφτασε στην Ελλάδα με καθυστέρηση πέντε ετών. Βραδυφλεγή τα αντανακλαστικά στην ελληνική πατριαρχική κοινωνία. Αλλά η διαφορά ανάμεσα στο αμερικανικό κίνημα και στα ελληνικά χαρακτηριστικά του είναι άβυσσος.

Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα

Μετά τη γενναία στάση της Σοφίας Μπεκατώρου, τις όποιες αποκαλύψεις στον αθλητισμό, η σκυτάλη πέρασε στον χώρο του θεάματος. Ξεκαθάρισε ο χώρος του αθλητισμού; Οχι! Ισα που σηκώθηκε μία άκρη από το χαλί και έσπευσαν υπόγειες δυνάμεις να το σκεπάσουν. Φαίνεται ότι δεν έχουν υπολογίσει σωστά αυτή την κυβέρνηση.

Από τους παροικούντες στην καλλιτεχνική Ιερουσαλήμ, όποιος ισχυριστεί ότι «έπεσε από τα σύννεφα», όχι από τις καταγγελίες για τη βίαιη συμπεριφορά Κιμούλη, αλλά για κατάχρηση «της καλλιτεχνικής εξουσίας» με μορφή ασέλγειας, σεξουαλικής παρενόχλησης ή και βιασμού, με αντίτιμο ρόλο ή υποσχετική καριέρας, ας του αποδοθεί Νόμπελ υποκρισίας.

Επειδή συνηθίζουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν υστερούν από ανάλογες συμπεριφορές ο χώρος των ΜΜΕ, της πολιτικής, του πανεπιστημίου, της Εκκλησίας, του Δημοσίου, των ένστολων, των επιχειρήσεων. Αν ξεχνώ κάποιον, ελεύθερα προσθέστε τον. Σε μια κοινωνία δομημένη στην ανδρική κυριαρχία, όπου η νεαρή γυναίκα αντιμετωπιζόταν -ως ένα βαθμό αντιμετωπίζεται- ως αντικείμενο υποταγής, όσα λεχθούν, ακόμη κι αν ακούγονται ως υπερβολές, εμπεριέχουν σπέρμα αλήθειας. Πίσω από κλειστές πόρτες κακοποιήθηκαν από άρρωστους παιδεραστές αγόρια και κορίτσια. Αυτό είναι το έγκλημα, για το οποίο κανείς νόμος δεν προβλέπει την ποινή που αξίζει στον εκμαυλιστή.

Το υπαρκτό σκοτεινό τοπίο της σωματικής και ψυχικής βίας έχει αρχίσει να φωτίζεται τώρα στην Ελλάδα. Ωστόσο, αμυδρά. Τρελαίνομαι να σκέπτομαι ότι ενώ οργιάζουν φήμες φρικτές και επώνυμες, έχει ξεχυθεί ισχυρός συντεχνιακός υπόκοσμος επιχειρώντας -χαμερπή τα κίνητρα- να καλύψει τις τραγωδίες που βίωσαν ή βιώνουν θύματα που ακόμη δεν βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν. Θα επιλέξουν να ζήσουν με αυτό; Τρέμουν οι θύτες. Αν τα θύματα μείνουν στις έμμεσες περιγραφές και δεν τολμήσουν επώνυμα να τους καταγγείλουν, αυτοί θα μείνουν στο απυρόβλητο.

Από την άλλη, πόσο δίκαιη είναι η ανθρωποφαγία της φήμης; Θα καθίσεις στην πλατεία του θεάτρου να χειροκροτήσεις τον ηθοποιό που οι φήμες τον «δολοφονούν»; Είμαστε, λοιπόν, ΜΑΖΙ με όποιον τολμά να μιλήσει επώνυμα, σώζοντας τα επόμενα θύματα από τα νύχια του θύτη. Αλλά είναι εγκληματίες όσοι επιχειρούν, διασπείροντας χυδαίες φήμες, να λύσουν παλιούς λογαριασμούς…

Ελεύθερος Τύπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.