Οι φυλές των αντιεμβολιαστών

Γράφει ο Σπαρτιάτης

Το κίνημα των αντιεμβολιαστών, που είχε εμφανισθεί το προηγούμενο διάστημα με έντονη παρουσία στο διαδίκτυο και στα social media, τις τελευταίες ημέρες απέκτησε και μια πιο απτή και χειροπιαστή μορφή. Αυτή των συγκεντρώσεων. Το κίνημα αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι τελείως παροδικό και προσωρινό, που θα λήξει μαζί με τη λήξη της πανδημίας. Ωστόσο από τη στιγμή που άρχισε να λαμβάνει αυτά τα χαρακτηριστικά, μάλλον μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια πως η παρουσία του δε θα τερματιστεί εκεί. Άλλωστε μετά από ενάμιση χρόνο πανδημίας και χωρίς κάποιο άμεσο χρονικό ορίζοντα λήξης φαίνεται ότι η κατάσταση αυτή μόνο προσωρινή δεν ήταν, και θα έχει συνέπειες (κυρίως οικονομικής φύσεως) και τα επόμενα χρόνια.

Ποιοι είναι οι λεγόμενοι αντιεμβολιαστές;

Καταρχήν, πρέπει να δεχθούμε ότι δεν υπάρχει απόλυτη ταύτιση του κινήματος αυτού με τους κλασικούς αντιεμβολιαστές, όσους δηλαδή είναι εναντίον των εμβολίων συνολικά. Και η ταύτιση δεν είναι απόλυτη καθότι ναι μεν το σύνολο των κλασικών αντιεμβολιαστών αποτελούν δυνητικά μέλη του κινήματος, όμως δεν ισχύει και το ανάποδο, δηλαδή δεν είναι το σύνολο του κινήματος κατά των εμβολίων συνολικά. Επίσης οι θέσεις του κινήματος δεν αφορούν αποκλειστικά το εμβόλιο, αλλά αποτελούν μια συνολική αντίθεση στις πολιτικές αντιμετώπισης της πανδημίας, είτε σε εθνικό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ονομασία «Αντιεμβολιαστές» προήλθε επειδή εμφανίστηκαν μαζικά στην περίοδο που η βασική διαμάχη σχετικά με την πανδημία αφορά το εμβόλιο.

Αν και πρόκειται για ένα κίνημα ανομοιογενές, θα κάνω μια προσπάθεια να χωρίσω τις βασικές κατηγορίες υποστηρικτών του.

Α: Οι κλασικοί αντιεμβολιαστές. Όπως ήδη είπα, θεωρώ δεδομένο πως το σύνολο αυτών που διαχρονικά ήταν κατά των εμβολίων αποτελούν και μέλη του τωρινού κινήματος. Και αυτό όχι μόνο λόγω της ταύτισης στο συγκεκριμένο ζήτημα του εμβολίου, αλλά και λόγω του κοινού σημείου από το οποίο ξεκινάνε (αμφισβήτηση της κρατούσας επιστημονικής άποψης, υιοθέτηση απόψεων που εκφράζονται μεμονωμένα και δυσπιστία έναντι της επιστήμης συνολικά).

Β: Οι «αντικαραντινάκηδες». Εμφανίζονται και με άλλες ονομασίες, πρόκειται όμως σε κάθε περίπτωση για εκείνους που από την αρχή κιόλας της κρίσης ήταν αντίθετοι με κάθε πολιτική αντιμετώπισης. Αντίθετοι με τη χρήση μάσκας, με τα περιοριστικά μέτρα, με τα self-test, με τα εμβόλια. Ακόμα και όταν η μία τους αντίθεση αναιρεί την άλλη. Ο λόγος της συνολικής αυτής αντίθεσης για άλλους είναι η άρνηση της ύπαρξης του ιού συνολικά, για άλλους η άρνηση του επιπέδου επικινδυνότητάς του. Αυτούς που λένε «Μια γρίπη είναι μόνο».

Γ: Οι συνομωσιολόγοι. Η οριοθέτηση της κατηγορίας αυτής είναι δύσκολη καθότι όλες πάνω-κάτω οι κατηγορίες εμπεριέχουν ψήγματα συνομωσίας. Τους εκπροσώπους της τους αναγνωρίζουμε όταν προβάλλουν απόψεις του τύπου “η πανδημία είναι κόλπο για να πουλήσουν οι φαρμακευτικές” και “το εμβόλιο είναι ένα σχέδιο για να αλλοιωθεί το DNA των Ελλήνων”. Είναι εκείνη η κατηγορία που θα τη βρεις παρούσα με κάθε αφορμή διαμαρτυρίας, να σου λέει για τη Λέσχη Μπίλντενμπεργκ και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Δ: Οι ανησυχούντες. Θα έλεγα πως είναι η μόνη κατηγορία με την οποία υπάρχει μια δυνατότητα ανοχής και συνεννόησης. Είναι όλοι αυτοί που οι αντιρρήσεις τους γύρω από το εμβόλιο εκκινούν από υγειονομικές ανησυχίες του τύπου “δεν έχει δοκιμαστεί αρκετά” και “δεν ξέρουμε μακροπρόθεσμες παρενέργειες”. Ειδική αναφορά ως προς την κατηγορία αυτή πρέπει να γίνει για τις γυναίκες που φοβούνται τυχόν επιπλοκές σε ό, τι αφορά την εγκυμοσύνη. Η κατηγορία αυτή είναι και η λιγότερο πιθανή για να τους βρεις σε συγκεντρώσεις και λοιπές εκδηλώσεις γραφικότητας, καθότι το κίνητρό τους δεν είναι πολιτικό.

Ε: Οι αντίθετοι στην υποχρεωτικότητα. Είναι όσοι αιτιολογούν τη στάση τους επικαλούμενοι την αντίθεσή τους με την υποχρεωτικότητα των εμβολίων, τα προνόμια υπέρ των εμβολιασμένων κοκ. Οι πιο ενδιαφέρουσες σχετικές περιπτώσεις είναι άτομα που έχουν ήδη κάνει το εμβόλιο, αλλά παρ’ όλα αυτά συμμετέχουν στο κίνημα καθότι ο λόγος που το έκαναν ήταν ο φόβος και στην πορεία μετάνιωσαν. Υπάρχουν φυσικά και διάφοροι που το έκαναν ακριβώς εξαιτίας των προνομίων κατά των οποίων τοποθετούνται.

Η ως άνω πρόχειρη κατηγοριοποίηση αφορά τον κόσμο που απαρτίζει το κίνημα των Αντιεμβολιαστών. Από κει και πέρα, υπάρχουν διάφορες ομάδες, πολιτικές, θρησκευτικές κοκ, που όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν, συμμετέχουν στην όλη φάση είτε από συνήθεια είτε για να κερδίσουν υποστήριξη. Σχετικά παραδείγματα αποτελούν οι παλαιοημερολογίτες και οι υποστηρικτές του Κασιδιάρη.

Πολλοί συγκρίνουν το κίνημα των Αντιεμβολιαστών με τους Αγανακτισμένους της μνημονιακής περιόδου. Οι δύο περιπτώσεις, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι διαφορετικές. Καταρχήν λόγω μεγέθους. Οι Αγανακτισμένοι από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν είχαν τεράστια δυναμική, που έβαινε ολοένα και αυξανόμενη. Οι Αντιεμβολιαστές προς το παρόν είναι περιορισμένοι. Επίσης οι Αγανακτισμένοι είχαν μια πιο μακροπρόθεσμη οπτική με την έννοια ότι τα οικονομικά ζητήματα που είχαν προκαλέσει την εμφάνισή τους δε θα έπαυαν να υπάρχουν σύντομα. Προς το παρόν δε μπορούμε να πούμε πως το ίδιο θα γίνει και με τον ιό.

Σε κάθε περίπτωση, το κοινό στοιχείο που έχουν οι δύο περιπτώσεις είναι αυτό της αγανάκτησης. Αμφότερα τα κινήματα δημιουργήθηκαν προκειμένου να βρει έκφραση η διαμαρτυρία μέρους των πολιτών. Την αγανάκτηση αυτοί κάποιοι είχαν προσπαθήσει να την εκμεταλλευτούν τότε, κάποιοι το προσπαθούν και σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Ιατρού Δημητρίου Αντωνίου, που ήταν παρών και στις δύο καταστάσεις.

Για όσους έχουν κοντή μνήμη, θα θυμίσω ποια ήταν η κατάληξη του κινήματος των Αγανακτισμένων.

Από την πλατεία Συντάγματος αναδείχθηκαν τρία νέα κατ’ ουσίαν κόμματα: ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και ΧΑ. Τα δύο πρώτα μετά από μερικά χρόνια κυβέρνησαν, μόνο για να αποδείξουν εμπράκτως πόσο μεγάλες και καταστροφικές μπούρδες ήταν όσα έλεγαν τότε στις πλατείες και να ακολουθήσει η μεγαλύτερη πολιτική κωλοτούμπα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, μετά από ένα δημοψήφισμα παρωδία και 17 ώρες εργασίας του Αλέξη Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιβιώνει ακόμα σήμερα, ο Καμμένος μετά από καμιά 10ρια παραιτήσεις που δεν έγιναν δεκτές κατέληξε να κάνει μία που έγινε δεκτή και να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Το τρίτο κόμμα κατέληξε μετά από 8 χρόνια να χαρακτηριστεί από τη δικαιοσύνη ως εγκληματική οργάνωση.

Εκτός όμως από κόμματα, αναδείχθηκαν και τα στελέχη τους. Πάνος Καμμένος, Γιάνης Βαρουφάκης, Νότης Μαριάς, Βασίλης Καπερνάρος, Ραχήλ Μακρή, Κώστας Ζουράρις, Γιώργος Κατρούγκαλος, Παύλος Χαικάλης είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό και αποτελούσαν παιδιά της πλατείας. Μην αναφερθώ τώρα στην τύχη που είχε ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά.

Συμπερασματικά; Ας προσέξουν όσοι υπολογίζουν στο θυμικό του κόσμου κατά της πολιτικής διαχείρισης της πανδημίας για να φτιάξουν κόμματα και καριέρες. Και κυρίως ας προσέξουν όλοι εκείνοι που είναι έτοιμοι για άλλη μια φορά να παρασυρθούν. Την τελευταία φορά που συνέβη το ίδιο, οι μισοί Έλληνες στις εκλογές απειλούσαν να καταστούν μονόχειρες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.