Μη μας πουν, αντιδραστικούς!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Αγγίζουμε τα 50 χρόνια απρόσκοπτης μεταπολιτευτικής πορείας. Το πολίτευμα δεν απειλήθηκε ποτέ, επί της ουσίας. Οι θεσμοί, με τα σφάλματα και τις ελλείψεις τους, λειτουργούν. Όμως αυτό δεν μας αρκεί. Το έχω γράψει πολλές φορές, ότι ακόμη και σήμερα επιμένουμε να διυλίζουμε τα γεγονότα με προμεταπολιτευτικά σύνδρομα, με ξεπερασμένες οικονομικές , πολιτικές και κοινωνικές αγκυλώσεις.

Στην πολιτική πνιγόμαστε στα απόνερα της οικογενειοκρατίας και της κομματικής αναξιοκρατίας. Στην οικονομία τσαλαπατάμε στις λάσπες του αδιέξοδου κρατισμού και των συνδικαλιστικών εμμονών. Κοινωνικά φλερτάρουμε διαρκώς με τη συνωμοσιολογία, την απείθεια και τη διαφθορά. Προφανώς κι έχουν γίνει και γίνονται σημαντικά θετικά βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση αλλά  δεν γίνεται να μην επισημαίνεται και η αρκετά γενικευμένη αγκίστρωση στο παρελθόν.

Η ασφάλεια, μια από τις βασικότερες ανάγκες του ανθρώπου, αντιμετωπίζεται ως μια ξεπερασμένη ιδέα που φυτρώνει σε αναχρονιστικούς εγκεφάλους που δεν αντιλαμβάνονται τη χαρά της ελευθεριότητας, Η ευαισθησία εξαντλείται στην κατανόηση του εγκληματία και ποτέ στο ρίσκο και τη δυσκολία να αντιμετωπίζεις κατάματα το έγκλημα προστατεύοντας τους συνανθρώπους σου. Η αστυνομία αποτελεί, εξ ορισμού, καταπιεστικό όργανο κι όχι αναπόσπαστο κομμάτι μιας ευνομούμενης κοινωνίας, με τα λάθη και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε είδους δραστηριότητα.

Όπως κάθε φορά, ούτε και τώρα, με την υπόθεση στο Πέραμα η απάντηση βρίσκεται στο λαϊκό δικαστήριο των social media ή του συλλογικού θυμικού. Καταδικάστηκαν ήδη οι αστυνομικοί γιατί τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν το όπλο τους όταν απειλήθηκε η ζωή τους. Δεν θα κρίνουμε εμείς τα γεγονότα. Υπάρχουν αρμοδιότεροι για να εξυχνιάσουν κάθε πτυχή και να αποδώσουν ακριβοδίκαια τις όποιες ευθύνες.

Στο Κέντρο της αστυνομίας που δεν απέτρεψε τους άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ από μια καταδίωξη που μπορεί να ξεπερνούσε τις δυνατότητες τους. Στους ίδιους τους εμπλεκόμενους, εάν κι εφόσον αποδειχθεί ότι υπερέβαλαν εαυτούς. Έως τότε διαθέτουν άπαντες το τεκμήριο της αθωότητας κι έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται, ειδικά από την πολιτικής τους ηγεσία.

Όμως από εκεί έως την “αγιοποίηση” των εγκληματιών, την αντιμετώπιση τους ως διαρκή θύματα του “κακού” συστήματος και την αυτόματη ενοχική αντίδραση μέχρι κι από το ίδιο το Υπουργείο Προστασία του Πολίτη, υπάρχει τεράστια απόσταση. Η επικοινωνιακή διαχείριση είναι από παιδαριώδης έως εξοργιστική. Ο αρμόδιος υπουργός μοιάζει να αδιαφορεί για τα στελέχη των οποίων είναι ο πολιτικός προϊστάμενος, τους επισκέπτεται… συμβολικά, μη και ταυτιστεί μαζί τους, μοιάζοντας να έχει βγάλει ήδη καταδικαστική απόφαση.

Αν πρόκειται για προσωπικά απωθημένα, με τις ρίζες του στο επαναστατικό παρελθόν του κ. υπουργού, καλό θα ήταν να απομακρυνθεί άμεσα από τη θέση του. Αν πάλι, αποτελεί μια ακόμη έκφανση της πολυπόθητης εκσυγχρονιστικής μεσότητας που για κάποιους μοιάζει ως το απόλυτο κυβερνητικό ζητούμενο, τότε μάλλον πλησιάζει η ώρα για μια σοβαρή και ειλικρινή συζήτηση για τις προτεραιότητες και τους στόχους που επιθυμεί να υπηρετήσει το κυβερνητικό σχήμα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.